Wojowniczka z Dzikiego Lasu

To był pierwszy raz kiedy po przeczytaniu jakiejś kupiłam więcej książek tego samego autora bez patrzenia o czym są. Szybka, lekka akcja, która w jakiś sposób mnie porwała mimo, że na rynku znajdzie się pewnie pełno podobnych powieści.

To był pierwszy raz kiedy po przeczytaniu jakiejś kupiłam więcej książek tego samego autora bez patrzenia o czym są. Szybka, lekka akcja, która w jakiś sposób mnie porwała mimo, że na rynku znajdzie się pewnie pełno podobnych powieści.

Historia i narracja dla młodych nastolatek. Myślę, że dla młodziutkich odbiorców może być ciekawa.

Historia i narracja dla młodych nastolatek. Myślę, że dla młodziutkich odbiorców może być ciekawa.

Ciekawy pomysł. Było okej, ale do szybkiego zapomnienia.

Ciekawy pomysł. Było okej, ale do szybkiego zapomnienia.

Przyjemna i lekka pozycja, idealna na wieczór po pracy. Nie wymaga dużego skupienia – wątki są przewidywalne – a jednak potrafi wciągnąć. Nienachalny wątek romantyczny. Szkoda tylko, że Dziki Las nie został lepiej opisany, a opowieść nie miała większego pazura.

Przyjemna i lekka pozycja, idealna na wieczór po pracy. Nie wymaga dużego skupienia – wątki są przewidywalne – a jednak potrafi wciągnąć. Nienachalny wątek romantyczny. Szkoda tylko, że Dziki Las nie został lepiej opisany, a opowieść nie miała większego pazura.

Jestem pozytywnie zaskoczona, choć przyznaję, że miałam pewne wątpliwości co do jej treści, patrząc na niewielką objętość książki. Mimo że powieść liczy zaledwie 331 stron, nie można mieć zastrzeżeń co do jakości tekstu; jedyną jej wadą jest brak rozbudowanej fabuły. Autorka pisze bardzo dobrze, więc rozwinięcie niektórych scen lub dodanie nowych wątków mogłoby znacząco podnieść przyjemność z lektury.

Zacznę może od mniej zadowalających szczegółów. Żałowałam, że autorka nie wzbogaciła treści o przebieg historii z perspektywy boga Peruxolo. Na przykład wyjaśniając nam, tajemnicę, jaką była owiana jego postać? Bądź w jaki sposób „istota boga” oraz jego spuścizna była przekazywana przez wygnańców? Również, dlaczego przetrwała tylko jego osoba? Albo co stało się z poprzednim „bogiem”? Objaśnienie tych elementów w powieści spowodowałoby, że byłaby ona znacznie bardziej emocjonująca.

Kolejny wewnętrzny konflikt wywołała u mnie fenomenalna maść siostry głównej bohaterki — Irrenii. Dlaczego nikt po powrocie Rasmiry nie wspomniał o tym, jak niezwykłe było jej odkrycie? Przecież był to lek, który niemal dawał drugą szansę na życie. Jednocześnie jednak jego działanie wydawało mi się zbyt cudowne. Ponadto zawsze znajdował zastosowanie w najbardziej dogodnym momencie, co sprawiło, że obyło się bez większych cielesnych urazów u bohaterów. Mimo to Irrenia powinna otrzymać po powrocie siostry nie mniejsze owacje i podziękowania za swoją niezaprzeczalnie imponującą maść i jej zbawienne właściwości.

Ostatnia niejasność dotyczy obecności homoseksualistów w fabule. Naprawdę? Co oni tutaj robią? Mam wrażenie, że od takich „niuansów” nigdy się nie uwolnimy. W moim odczuciu w ogóle nie pasują do kontekstu historii i niepotrzebnie zniesmaczają powieść. Ponadto wydaje mi się, że w tamtym okresie czasu ta dwójka chłopaków zostałaby wygnana, albo zabita. A więc ich obecność wydaje się dziwna i nieodpowiednia.

Skończyłam narzekać, teraz czas na pozytywne aspekty książki. Bardzo odpowiadała mi główna bohaterka. Rasmira jest odważna, szczera i niesamowicie zdeterminowana w dążeniu do swoich celów. To zdecydowanie najlepsza postać w książce. Dawno nie spotkałam tak dobrze skonstruowanej postaci żeńskiej. Nie irytuje, ani nie podejmuje głupich decyzji. Jej słowa są wyważone, a czyny przemyślane.
Autorka świetnie też przedstawia, jak bohaterka musi na nowo nauczyć się ufać. Podoba mi się sposób, w jaki Rasmira dojrzewa i dostrzega swoje wcześniejsze błędy w kontaktach z innymi ludźmi. Pochwalę również beztroski związek między Sorenem i Rasmire, chociaż nie pogardziłabym jego rozwinięciem.

Cały wykreowany przez pisarkę świat, choć krótki, jest niezwykle urokliwy. Mamy tu osobliwe i ciekawe stworzenia oraz roślinność występującą w dzikim lesie. Niepowtarzalny również jest sposób, w jaki wyjaśniono moc boga, a całokształt tej umiejętności zasługuje na uznanie. Ponadto doskonale przedstawiono, jak bohaterka wykorzystuje zdobytą wiedzę w dzikim lesie w starciu z bogiem. Także wszystko ładnie łączy się i zazębia.

Przede wszystkim w książce moją uwagę przykuły te słowa:
„Bo niezależnie od tego jesteś warta kochania. Nie każdy jednak potrafi prawidłowo okazywać miłość. Ty wiesz, co to znaczy, kiedy tak wielkie uczucie staje się cierpieniem… dlatego obiecaj, że nigdy nikogo czymś takim nie obarczysz”
Powyższa wypowiedź ma piękne uzasadnienie rozmowy, którą prowadzi Rasmire z Irrenią.

Dodatkowo fabuła powieści naprawdę zaskakuje. Mój szok miał miejsce na arenie, gdzie toczyły się próby dojrzałości. Zdrada przyjaciela została przedstawiona w sposób tak przekonujący, że aż sama poczułam się nieprzyjemnie. Zdumienie wzrosło również z powodu całkowitego braku zainteresowania ojca losem córki. Najbardziej jednak zbulwersowało mnie zachowanie matki Rasmiry, która okazała się bezduszna.

Podsumowując, książka jest naprawdę wciągająca. Wartka akcja z pewnością nie nudzi, a bohaterka nie jest kolejną bezmyślną trzpiotką. Polecam z czystym sumieniem.

Jestem pozytywnie zaskoczona, choć przyznaję, że miałam pewne wątpliwości co do jej treści, patrząc na niewielką objętość książki. Mimo że powieść liczy zaledwie 331 stron, nie można mieć zastrzeżeń co do jakości tekstu; jedyną jej wadą jest brak rozbudowanej fabuły. Autorka pisze bardzo dobrze, więc rozwinięcie niektórych scen lub dodanie nowych wątków mogłoby znacząco...

Zdecydowanie nie porwała mnie ta książka, spodziewałam się czegoś więcej. Okej, muszę przyznać, że zamysł na historię bardzo fajny, ale mam ogromny niedosyt, którego kompletnie nie potrafię zlokalizować.
Inne książki Tricii Levenseller uwielbiam, bo wniosły do mojego czytelniczego życia naprawdę świetne i porywające historie, o których nie umiem zapomnieć. Natomiast ta? Jest zwykła.
W ostatecznym rozrachunku: podobała mi się ta historia, ale nie jestem w niej zakochana.

Zdecydowanie nie porwała mnie ta książka, spodziewałam się czegoś więcej. Okej, muszę przyznać, że zamysł na historię bardzo fajny, ale mam ogromny niedosyt, którego kompletnie nie potrafię zlokalizować.
Inne książki Tricii Levenseller uwielbiam, bo wniosły do mojego czytelniczego życia naprawdę świetne i porywające historie, o których nie umiem zapomnieć. Natomiast ta?...

Całkiem przyjemna młodzieżówka z silną główną bohaterką, delikatnym i nienachalny watkiem romantycznym i akcją. Może i mnie nie porwała jak np "Klątwa Cierni" czy "Studium Zatracenia" ale podobała mi się. Przyjemnie sie sluchało.

Całkiem przyjemna młodzieżówka z silną główną bohaterką, delikatnym i nienachalny watkiem romantycznym i akcją. Może i mnie nie porwała jak np "Klątwa Cierni" czy "Studium Zatracenia" ale podobała mi się. Przyjemnie sie sluchało.

Zaskoczyła mnie ta pozycja pozytywnie . Ciekawa historia , fajni bohaterowie , czyta wspaniale. Polecam.

Zaskoczyła mnie ta pozycja pozytywnie . Ciekawa historia , fajni bohaterowie , czyta wspaniale. Polecam.

Fajna, luźna książka do przeczytania na spokojny wieczór, lecz raczej dla nastolatków. Przyjemnie się ją czytało a sama historia była dosyć intrygująca.

Fajna, luźna książka do przeczytania na spokojny wieczór, lecz raczej dla nastolatków. Przyjemnie się ją czytało a sama historia była dosyć intrygująca.

DNF
Po przesłuchaniu 10% tekstu zorientowałam się, że kompletnie nic mnie w tej książce nie interesuje - ani fabuła, ani tym bardziej postacie.

DNF
Po przesłuchaniu 10% tekstu zorientowałam się, że kompletnie nic mnie w tej książce nie interesuje - ani fabuła, ani tym bardziej postacie.