Koniec się pani nie udał

Dobrze, że już dobrnęłam do ostatniej części. Autor całkiem odleciał. Na więcej nie miałabym siły, a zakończenia się domyśliłam.

Dobrze, że już dobrnęłam do ostatniej części. Autor całkiem odleciał. Na więcej nie miałabym siły, a zakończenia się domyśliłam.

Ostatnia część z pięciu. Zakończenie było takie o. Ogólnie historia Pani Zofii była zabawna, zwłaszcza pierwsza część do mnie przemówiła i kupiła, myślałam, że wszystkie będą równie zabawne.
Wszystkie książki przeczytałam dość dawno i dokładnie nie pamiętam, ale na pewno czytało się dość przyjemnie i szybko.

Ostatnia część z pięciu. Zakończenie było takie o. Ogólnie historia Pani Zofii była zabawna, zwłaszcza pierwsza część do mnie przemówiła i kupiła, myślałam, że wszystkie będą równie zabawne.
Wszystkie książki przeczytałam dość dawno i dokładnie nie pamiętam, ale na pewno czytało się dość przyjemnie i szybko.

I tak jak uwielbiam książki Jacka Galińskiego, tak jak seria o Zośce była genialna (a przynajmniej poprzednie cztery tomy),tak ten ostatni tom… kończący całą serię trochę mnie wymęczył. I zupełnie nie wiem dlaczego… czy autor pisał na siłę? A może przyzwyczaiłam się do poprzedniego humoru, którego tu mi brakowało? Ogólnie niby Zośka była taka sama, ale jednak… coś w niej było innego. Ona ale jakby nie ona.
Aż ciężko mi napisać negatywa, bo przecież autor ma naprawdę wspaniałe pióro! I… ta część naprawdę nie była potrzebna. Niby się coś działo, niby był jakiś humor (mam wrażenie, że naciągany na siłę),ale… no kurczę! Moim zdaniem ta książka marnie wypada na tle poprzednich części. A szkoda… bo myślałam, że tu będzie jakaś “petarda”.

Zofia Wilkońska umiera… jest w czyśćcu. Tu poznaje wiele osób, różnych osób… Są to osoby zwykłe, nikomu nie znane, ale są też i takie, których znają chyba wszyscy, a przynajmniej wszyscy chociaż raz o nich słyszeli – porucznik Borewicz, Danuta Szaflarska, generał Jaruzelski, Gierek, Piłsudski, Lepper i inni.

I tu… nie wiem co napisać… bo prawie cała książka to polityka oraz mało śmieszne żarty czy porównania. I tak rozumiem, że każdy człowiek ma inne poczucie humoru i każdego co innego może śmieszyć, ale nawet patrząc na oceny na LubimyCzytać, to właśnie ta ma ich najmniej. Czyli nie tylko mi ta ostatnia część się nie spodobała i patrząc na tytuł napisałabym “Koniec się panu nie udał”. Co jest bardzo smutne… I tak, to może być czarny humor, który lubię, ale chyba nie w takim wykonaniu…

O treści nie będę się wypowiadała, to znaczy o tym co bohaterka robiła, bo poniekąd opis znajdziecie na okładce książki, ale wspomnę tylko o tym co możecie w niej znaleźć, czyli… tematy wiary i Boga (była to kobieta?),żarty z katolików i księży, polityka, katastrofy jak WTC oraz Smoleńsk, odczułam również nacisk na jedną z partii (czyżby autor w ten sposób mówił nam za kim jest?).

Kurczę… naprawdę nie lubię pisać takich recenzji, ale doskonale wiecie, że u mnie jest zawsze szczerze… I podsumowując… przeczytajcie poprzednie cztery tomy, one są genialne! Zapamiętajcie humor, spryt, bohaterów i sytuacje z tamtych części. Tej nie musicie czytać (no chyba, że chcecie). Mimo wszystko – będę sięgała po każdą książkę tego autora!

I tak jak uwielbiam książki Jacka Galińskiego, tak jak seria o Zośce była genialna (a przynajmniej poprzednie cztery tomy),tak ten ostatni tom… kończący całą serię trochę mnie wymęczył. I zupełnie nie wiem dlaczego… czy autor pisał na siłę? A może przyzwyczaiłam się do poprzedniego humoru, którego tu mi brakowało? Ogólnie niby Zośka była taka sama, ale jednak… coś w niej...

Niestety, ale ostatnia część przygód Zofii Wilkońskiej nie jest już tak zabawna, jak pierwsze książki.
Troszkę to wygląda, jakby na siłę autor szukał pomysłów...

Niestety, ale ostatnia część przygód Zofii Wilkońskiej nie jest już tak zabawna, jak pierwsze książki.
Troszkę to wygląda, jakby na siłę autor szukał pomysłów...

Do wielu poprzednich komentujących: Seria o Zofii W. nie jest dokumentem i nie jest również fabularyzowanym dokumentem. Jest po prostu komedią. Można oczywiście krytykować np. film Jak rozpętałem II w.ś., że są tam absurdalne sytuacje itp., tylko po co? Chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie podejdzie do tego filmu jak do dokumentu historycznego. Serio krytykujecie absurdalność sytuacji w komedii??
A co do samej książki - zapoznałem się z całą serią poprzez audiobooka czytanego przez Elżbietę Kijowską - cudowna interpretacja - POLECAM!

Do wielu poprzednich komentujących: Seria o Zofii W. nie jest dokumentem i nie jest również fabularyzowanym dokumentem. Jest po prostu komedią. Można oczywiście krytykować np. film Jak rozpętałem II w.ś., że są tam absurdalne sytuacje itp., tylko po co? Chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie podejdzie do tego filmu jak do dokumentu historycznego. Serio krytykujecie...

Droga przez mękę...

Znacie to uczucie gdy jakaś seria książek podobała się Wam i z niecierpliwością czekaliście na kolejny tom tej serii, a ten okazuje się kompletną porażką na całej linii?

Tak właśnie poczułam się czytając piąty tom serii komedii kryminalnych Jacka Galińskiego. Książki tej nie czytało się lekko i przyjemnie, tylko ciężko. Męczyła mnie bardzo, i jak w tytule recenzji była to prawdziwa droga przez mękę.

Autor nie miał zupełnie pomysłu na fabułę tego tomu i stąd dostajemy, to co dostajemy. Powieść ta nie jest ani śmieszna i kryminału w niej brak. Główna bohaterka tej serii, Zofia Wilkońska, zawsze była denerwującą i irytującą postacią, ale w tym tomie przechodzi samą siebie.

Jeśli żarty i docinki o polityce, też niezbyt dobre i śmieszne mogłabym jakoś znieść, tak to co autor wypisuje na temat mojej wiary i mojego Boga i jak przedstawia życie w wieczności i w jaki sposób stroi sobie jakieś głupie żarty i docinki na temat katolików, księży i wiary, a także strasznych katastrof i wypadków, jak zamach na WTC w 2001 czy katastrofa polskiego samolotu prezydenckiego pod Smoleńskiem w 2010, znieść nie mogę. Zabolało mnie to bardzo i jestem oburzona i wstrząśnięta tym co autor tu wypisuje. I mam pytanie do wydawnictwa, czy ktoś od Was czytał tę książkę przed wydaniem? Są bowiem jakieś granice, których nie należy przekraczać, jest granica dobrego smaku, której nie należy łamać i są sprawy i rzeczy, z których nie należy stroić sobie durnych żartów, które nie są ani śmieszne ani dobre.

" Niestety, jak to w każdej opowieści, początek był najłatwiejszy. Każdy mógł go wymyślić tak, żeby był intrygujący, i wszystko się jeszcze na tym etapie zgadzało. Później przeważnie było gorzej i o tym właśnie miałam się boleśnie przekonać, tak jak przekonał się o tym chyba każdy autor książki zaczynający snuć opowieść bez dobrego planu."

Jestem zawiedziona tą książką i piórem autora, nie polecam Wam jej, za bardzo razi ona w wiarę, uczucia i tragedie, które musiał znieść świat i ludzie. Ja jako chrześcijanka jestem wstrząśnięta i oburzona tym tworem i żałuję, że zgłosiłam się do recenzji tego tomu.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu WAB.

Droga przez mękę...

Znacie to uczucie gdy jakaś seria książek podobała się Wam i z niecierpliwością czekaliście na kolejny tom tej serii, a ten okazuje się kompletną porażką na całej linii?

Tak właśnie poczułam się czytając piąty tom serii komedii kryminalnych Jacka Galińskiego. Książki tej nie czytało się lekko i przyjemnie, tylko ciężko. Męczyła mnie bardzo, i jak w...

Koniec się Panu nie udał, Panie Autorze...
Nie, żeby poprzednie części przygód Zofii Wilkońskiej były porządne, ale ta jest szczególnie żenująca.
Sama główna bohaterka to wybitnie odpychające indywiduum, ale może byłaby strawna, choć pewnie trudna do polubienia, gdyby nie lichej jakości fabuła, nasycona politycznymi odniesieniami na poziomie przaśnych biesiad kabaretowych i żartami subtelnymi jak cios w splot słoneczny.
Coś co zaczęło się jako marnej jakości czytadło, ani za bardzo komediowe, ani przesadnie kryminalne, finiszuje jako literatura toaletowa, której nie podsunąłbym nawet wrogom.

Jedyne, co przytrzymało mnie do końca, to całkiem niezła interpretacja Elżbiety Kijowskiej w wersji audio.

Koniec się Panu nie udał, Panie Autorze...
Nie, żeby poprzednie części przygód Zofii Wilkońskiej były porządne, ale ta jest szczególnie żenująca.
Sama główna bohaterka to wybitnie odpychające indywiduum, ale może byłaby strawna, choć pewnie trudna do polubienia, gdyby nie lichej jakości fabuła, nasycona politycznymi odniesieniami na poziomie przaśnych biesiad kabaretowych...

Ta część niestety mnie zawiodła. Zbyt przekombinowana. Poprzednimi byłam zachwycona. Ta mnie zmęczyła

Ta część niestety mnie zawiodła. Zbyt przekombinowana. Poprzednimi byłam zachwycona. Ta mnie zmęczyła

Słaba, najsłabsza ze wszystkich. Marne polityczne żarty, a już odwołania do tragedii podczas ataku na WTC to brak jakiegokolwiek wyczucia.

Słaba, najsłabsza ze wszystkich. Marne polityczne żarty, a już odwołania do tragedii podczas ataku na WTC to brak jakiegokolwiek wyczucia.

Zofię polityka doprowadziła do grobu, trafiła do czyśćca gdzie po rozmowie wstępnej trafiła do NIEBA a tam spotkała swoich starych przyjaciół i inne ważne postacie świata. Niestety ze względu na jej "bilet" otrzymała skromne lokum no i musiała pracować, co jej nie było na rękę. Zofia próbowała swoich sztuczek gdzie się dało, nawet bywała na Ziemi, wypełniła ważną misję, odbyła wiele ciekawych rozmów.. jednak czy to miejsce na pewno było przeznaczone Zofii?

Zofię polityka doprowadziła do grobu, trafiła do czyśćca gdzie po rozmowie wstępnej trafiła do NIEBA a tam spotkała swoich starych przyjaciół i inne ważne postacie świata. Niestety ze względu na jej "bilet" otrzymała skromne lokum no i musiała pracować, co jej nie było na rękę. Zofia próbowała swoich sztuczek gdzie się dało, nawet bywała na Ziemi, wypełniła ważną misję,...