Tajemnica carycy. Komedia kryminalna

Książkę dobrze się czyta od pierwszej strony, a jak każdemu czytaczowi wiadomo, nie zawsze tak jest. To mieszanka obyczajówki i kryminału, napisana lekko, choć nie bez trudnych tematów. Humor dyskretny, nie taki na głośny śmiech. Akcja jest dobrze prowadzona, nie mylą się bohaterowie, którzy są konkretni i wyraziści (taka Klara to aż za bardzo...). Mocno to przypomina cykl o Magdalenie Borowskiej (który rozpoczyna książka "W jak morderstwo"),tak jakby autorka postanowiła ponownie wykorzystać sprawdzony schemat. Tamta seria przypadła mi do gustu jednak bardziej, wolałam jej bohaterów i klimat, ale tą też polecam. (Pojawia się tutaj postać komisarza Sikory znana z tamtej serii, bardzo to miłe "wtrącenie".). Rzadko zdarza mi się tak szybko przeczytać 450 stron. Choć uczciwie trzeba przyznać, że rozdziały są króciutkie, a ponieważ każdy kolejny rozdział zaczyna się na nowej stronie, to jest sporo niezadrukowanych miejsc. Tytuł powieści pozostał dla mnie jednak zagadką, nie wiem, która z postaci jest tym "psem ogrodnika".

W wydawnictwie Jamas panuje jeden wielki chaos i absurd goni absurd. Na dodatek w poniedziałek z samego rana na sedesie siedzi trup. Prawdziwy trup. Zbieranina ludzi w tej firmie jest fenomenalna. Policjanci o jakże nietuzinkowych nazwiskach Mogiła i Pozgonny próbują to ogarnąć, ale w tej firmie nie jest to łatwe. Świetne teksty, przesłuchania miodzio i ci wszyscy ludzie, no jazda bez trzymanki. Słuchając cieszyłam się, że jestem sama w pracy i nikt nie słyszy jak się śmieję. Marta Kisiel znowu udowodniła, że w różnych gatunkach czuje się dobrze. Rany jak ona pięknie bawi się polskim językiem 😍 Bardzo polecam, na poprawę humoru jak znalazł.

Skradziony klejnot to pierwszy tom serii Gorset i szpada, której autorem jest Alek Rogoziński. Główną bohaterką jest młoda polska szlachcianka Julia Zasławska, która z powodu kłopotów finansowych swoich rodziców musi wyjechać z Paryża prosto do Warszawy, do swojej ciotki. Stereotypy i wyobrażenia mocno gryzą się z Polską rzeczywistością, pozytywnie zaskakując Julię wychowaną na francuskich salonach. Julia ma okazję poznać również obecnie rządzących władców czyli Króla Jana III Sobieskiego i Królową Marysieńkę a przygody jakie ją spotykają w Warszawie, są dość ciekawe i oryginalne. To powieść z gatunku historyczno-kryminalno-przygodowa z dużą dawką humoru na każdym kroku co sprawia że czyta się bardzo łatwo, szybko i przyjemnie.

Przypadkowo trafiłam na live z Małgorzatą Starostą.Nazwisko nie było mi obce , Panią Małgorzatę również kojarzyłam z targów i festiwali , ale jakoś nie czytałam Jej książek .Ta jest druga , ale chyba nie trafiałam w odpowiedni czas , bo niedawno płakałam ze śmiechu przy Klejnotach szwagra Marka Stelara .Daję szóstkę , bo Marek Stelar w komediach kryminalnych wymiata i trudno Jemu dorównać ! Przygodę z książkami Pani Małgorzaty będę kontynuować .

Ostatnia część z pięciu. Zakończenie było takie o. Ogólnie historia Pani Zofii była zabawna, zwłaszcza pierwsza część do mnie przemówiła i kupiła, myślałam, że wszystkie będą równie zabawne. Wszystkie książki przeczytałam dość dawno i dokładnie nie pamiętam, ale na pewno czytało się dość przyjemnie i szybko.

Książkę dostałam w prezencie, swoje odleżała, bo bałam się, że mnie zawiedzie gdyż jest wysyp tego typu książek komedio-kryminalnych , gdzie żarty są na siłę. Wraz z wyzwaniem czytelniczym, przyszedł na nią czas i...okazała się być miłym zaskoczeniem!! Pierwszy raz miałam do czynienia z tą autorką i myślę ,że nie ostatni;) Zaskoczył mnie właśnie dość inteligentny dowcip, w momentach których go oczekiwałam, nie było tu nic "na siłę", także duży plus. Oczywiście jest nawiązanie stylem i nie tylko do Joanny Chmielewskiej ale w mało nachalny sposób. Znalazłam kilka nieścisłości, jak to że licząc lata, to w roku 2002 nie było jeszcze latarek w komórkach, ale to szczegół bo całość ogólnie dała radę! Mogę więc polecić tym co się jeszcze wahają;)

To jest dokładnie ten typ komedii kryminalnej, który czytasz dla rozrywki, a nie dla mroku i ciężkich emocji. Mamy trupa, mamy sporą dawkę absurdu i bohaterów, którzy momentami są bardziej przerysowani niż realistyczni i właśnie na tym polega klimat tej historii. Czyta się szybko, dialogi są dynamiczne, a całość jest lekka i niewymagająca. Ale najważniejsze? Przez całą książkę serio nie wiedziałam, kto jest zabójcą 👀 I to jest ogromny plus. Typowałam różne osoby, zmieniałam zdanie kilka razy i do samego końca nie byłam pewna rozwiązania. Jak na komedię kryminalną naprawdę dobrze poprowadzona zagadka.

Dziękuję za ten śmiech, serio. Dawno się tak nie ubawiłam, momentami na maxa. Ten humor był mi strasznie potrzebny. Dopiero później dotarło do mnie, jak bardzo ta książka pozwoliła mi się odciąć od codzienności. Od tej całej rzeczywistości, która coraz częściej wygląda jak jakaś kiepska farsa. W tych trudnych czasach to była idealna odskocznia, chwila luzu i normalnego oddechu. Cieszę się, że po nią sięgnęłam.

Czy jedno spontaniczne zdjęcie może zmienić życie wielu osób w koszmar? O tym przekonali się bohaterowie tej książki. Zdjęcie wykonane na wycieczce w Tajlandii rozpędza machinę, której nie da się już zatrzymać, a która zbiera krwawe żniwo. Niektórych z bohaterów poznałam już jakiś czas temu, czytając „Trzydziestkę” i tak się złożyło, że sama obchodziłam wtedy urodziny o takim kodzie. Dziś czytając „Dwudziestkę” jakoś tak przykro, że nie można cofnąć się w czasie do tych lat. Ale! Wracając do książki. Fabuła momentami mi się lekko dłużyła, ale patrząc na całość, okazała się ciekawa i pełna zawiłości. Końcówka natomiast daje apetyt na więcej, który mam nadzieję, zaspokoi najnowsza książka autora „Zero”, która będzie wisienką na torcie dwóch poprzednich. Dodam, że książka wydana została w formie papierowej oraz jako e-book i audiobook na Empik Go. A więc, kto chętny na przygodę z jednym spontanicznym zdjęciem i jego konsekwencjami?

Tereska i Mira po przejściach z trupem w dywanie wiedzą, że potrzebują odpoczynku. Z tym przychodzi matka kobiety i oznajmia im, że jadą do spa w gronie dziewczyn aby się zrelaksować. Oczywiście kobieta nie ma pojęcia o przejściach swojej córki oraz jej teściowej. Niestety ich relaks zostaje zakłócony, bo ich sąsiad okazuje się wielkim bucem ,a jego żona przepada w tajemniczych okolicznościach. Kobiety mają przypuszczenie ,że mężczyzna skrzywdził ją i rozpoczynają własne śledztwo. Co tu dużo mówić ja dla tej serii przepadłam. Dynamika między synową a teściową jest wybitna. Nieraz doprowadzała mnie do śmiechu a przez to, że te kobiety są tak bardzo różne jak tylko się da, jeszcze bardziej potęguje zarówno komizm sytuacji jak i moją sympatię względem nich bo są przy tym rozczulające. Wątek kryminalny świetny, naprawdę ostatnią rzeczą jaką bym się spodziewała było to zakończenie. Autorka świetnie przemyślała całą sprawę ,ja ani przez moment nie pomyślałam ,że takie może być rozwiązanie tej sprawy. W trzecim tomie zabrakło mi mojej ulubionej teściowej bo szczerze ją uwielbiam za jej charakter i jej podejście do Tereski ,ale muszę przyznać ,że mimo ,że jej zabrakło to książka była naprawdę rewelacyjna i świetnie się ją czytało. Mam wielką nadzieję że to nie jest zakończenie serii i ,że autorka napiszę coś jeszcze o tych bohaterkach bo naprawdę świetnie się o nich czyta, bo są rewelacyjne i bardzo się z nimi zżyłam.

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2024/09/127-24-bestseller-kasia-keller/ Dawno nie ubawiłam się podczas czytania, a wszystko to za sprawą książki “Bestseller” Kasi Keller. Autorka świetnie wypunktowała przywary współczesnego społeczeństwa i zrobiła to z dużym poczuciem humoru. Moją ulubienicą jest pani Czesia, która nie jedno widziała i wiele przeżyła. Jej celne uwagi o otaczającej ją rzeczywistości nie mają sobie równych, a zdolność przekręcania powiedzonek czy przysłów, to prawdziwy majstersztyk. I nie ma co się dziwić, że Hania chce napisać książkę, której pierwowzorem będzie Czesia. A jeśli mowa o życiu, to nie samą pracą żyje człowiek. Do szczęścia potrzebuje też bratnią duszę z którą się nie tylko pośmieje, ale jak trzeba to i pomilczy. I jeśli okaże się, że oto znalazło się prawdziwą miłość, to tylko ją brać i hołubić by nie uciekła.

A mi się podobało dużo trupów na tych prawie 300 stronach. Bez zbędnych pierdół i dłużyzny. Tym razem miałam ochotę na coś krótszego i spełniła ta pozycja moje oczekiwania. Akcja nie rozwijała się tak długo jak w "Zabójczym kuligu". Elementów komedii nie wyczułam, a szkoda, bo po "Królowej lodu" już troszkę znając humor pisarza, wręcz oczekiwałam, że gdzieś sobie śmiechne.

„Zabójcza wycieczka” Ewy Waligórskiej to powieść, która łączy w sobie elementy kryminału, romansu i humorystycznej obyczajówki. Autorka zabiera czytelnika w niezwykłą podróż – zarówno po współczesnej Warszawie, jak i po jej mrocznych zakamarkach pamięci historycznej. To historia, w której turystyczna wycieczka przeradza się w pełną napięcia aferę kryminalną, a między zbrodnią i tajemnicą nie brakuje miejsca na zabawne dialogi, emocjonalne uniesienia i romantyczne iskrzenie. Główna bohaterka, Magda Łaszyńska, energiczna i nieco impulsywna przewodniczka turystyczna, dostaje zlecenie, które na początku wydaje się proste – opieka nad grupą polonusów przybyłych z Wielkiej Brytanii. Ekscentryczni uczestnicy wycieczki stają się jednak źródłem kłopotów, a sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy w tle pojawia się zagadkowa śmierć. Magda musi odnaleźć się w sytuacji, w której jej kompetencje przewodniczki turystycznej okazują się niewystarczające – a jednocześnie wciąż ciąży na niej obowiązek prowadzenia grupy zgodnie z planem. Na scenę wkracza komisarz Izydor Kościesza – inteligentny, ironiczny, ale i ujmujący policjant, który szybko zaczyna odgrywać istotną rolę w życiu bohaterki. Między nim a Magdą rodzi się chemia, której nie sposób zignorować, nawet w cieniu zbrodni. Relacja tych dwojga stanowi jedną z głównych osi fabuły, dodając powieści lekkości i romantycznego napięcia. Waligórska sprawnie buduje atmosferę – z jednej strony mroczną, bo związaną z zagadką kryminalną, której korzenie sięgają czasów dwudziestolecia międzywojennego i okupacji, a z drugiej strony lekką i zabawną, dzięki licznym humorystycznym akcentom. Autorka umiejętnie przeplata sceny dynamiczne z momentami refleksji, przy okazji oddając hołd Warszawie – jej zabytkom, historii i współczesnej energii. Miasto staje się w tej książce nie tylko tłem, ale wręcz jednym z bohaterów. Na uwagę zasługuje także galeria postaci drugoplanowych – pełnych charakteru, czasem przerysowanych, ale dzięki temu zapadających w pamięć. To właśnie oni nadają książce kolorytu i sprawiają, że czytelnik czuje się jak uczestnik tej niezwykłej wycieczki. Nie można jednak przemilczeć pewnych niedociągnięć. Najbardziej rzuca się w oczy brak konsekwencji w kreacji Basi – przyjaciółki głównej bohaterki. W jednych fragmentach występuje jako przewodniczka, w innych jako nauczycielka, co wprowadza chaos i podważa spójność narracji. Choć nie jest to element decydujący o odbiorze całości, uważny czytelnik może poczuć się zdezorientowany. Mimo tej wpadki „Zabójcza wycieczka” broni się lekkością stylu i umiejętnym połączeniem różnych konwencji. To powieść, która nie aspiruje do miana mrocznego kryminału z wyrafinowaną intrygą – raczej romansowo-kryminalnej opowieści, mającej przede wszystkim bawić, wciągać i dostarczać emocji. Pod tym względem książka spełnia swoją rolę znakomicie. Podsumowując, „Zabójcza wycieczka” to propozycja idealna dla czytelników, którzy lubią lżejsze, rozrywkowe powieści z intrygą kryminalną, a jednocześnie cenią sobie klimat Warszawy – tej dawnej i współczesnej. Ewa Waligórska stworzyła historię pełną uroku, w której znajdziemy i zagadkę, i romans, i sporą dawkę humoru. To książka, która nie tylko wciąga, ale też potrafi wywołać uśmiech – nawet jeśli miejscami gubi konsekwencję w detalach.

„Grzech na polskiej wsi bywa bardziej przewidywalny niż niedzielne kazanie, a jednak wciąż budzi te same, stłumione emocje i sąsiedzkie szepty”. 📖 Fabuła i świat przedstawiony Fabuła powieści „Na dwoje babka grzeszyła” autorstwa Michała Krawczyka to klasyczny powrót do realiów polskiej prowincji, gdzie czas płynie rytmem plotek, lokalnych zawiści i głęboko skrywanych tajemnic podwórkowych. Autor zabiera nas w podróż do mikrokosmosu, w którym sacrum nieustannie zderza się z najbardziej przyziemnym profanum, a moralność jest pojęciem niezwykle elastycznym, dopasowywanym do aktualnych potrzeb mieszkańców. Oś wydarzeń kręci się wokół codziennych intryg, grzeszków mniejszych i większych oraz postaci tytułowej babki, która staje się centralnym punktem odniesienia dla całej społeczności. To opowieść o mentalności, w której wiara miesza się z zabobonem, a pragnienie „świętego spokoju” i zachowania pozorów niemal zawsze wygrywa z potrzebą prawdy. Krawczyk kreśli obraz świata, który – choć z pozoru sielski – skrywa pod warstwą kurzu dekady niewypowiedzianych pretensji. 🎭 Bohaterowie Postacie wykreowane przez Krawczyka to galeria typów dobrze znanych każdemu, kto choć raz spędził wakacje na wsi. Mamy tu do czynienia z bohaterami, których motywacje są proste, by nie rzec – banalne. Ich życie toczy się w trójkącie między kościołem, sklepem a własnym gospodarstwem, a ich największym lękiem jest to, co powie sąsiad przy płocie. Choć postacie są zarysowane z dużą dozą humoru i pewną sympatią, często brakuje im głębi, która pozwoliłaby czytelnikowi wyjść poza sferę powierzchownej obserwacji. To archetypy: proboszcz dbający o autorytet, wścibska sąsiadka i zagubieni młodzi, którzy próbują odnaleźć się w dusznej atmosferze małej ojczyzny. ✨ Zalety tekstu Lokalny koloryt: Autor sprawnie oddaje atmosferę wiejskiej społeczności, z jej specyficznym językiem i dynamiką relacji. Czytelnik niemal czuje zapach ziemi i słyszy szum wiejskiego odpustu. Lekkość pióra: Książka jest napisana przystępnym stylem, co czyni ją idealną lekturą na jeden, niezobowiązujący wieczór. Krawczyk ma dar do tworzenia scen, które wywołują uśmiech rozpoznania. Moja ocena to 6/10, ponieważ tekst razi pewną wtórnością tematyczną. Motyw „grzesznej wsi” i skomplikowanych relacji z tradycją został w polskiej literaturze wyeksploatowany niemal do granic możliwości. Krawczyk nie dodaje do tego obrazu nowej, ożywczej warstwy ani głębszej analizy socjologicznej, przez co lektura bywa przewidywalna i momentami nużąca w swojej powtarzalności.

"Sukienka z wody, to jedna z tych pozycji, które osiadają w czytelniku powoli, niczym poranna mgła nad jeziorem. Autorka, znana ze swojej wrażliwości na detal i psychologiczną głębię, serwuje nam opowieść, która wymyka się prostym definicjom romansu czy sagi rodzinnej. To przede wszystkim literackie studium tęsknoty, tożsamości i kobiecej siły, która – niczym tytułowa woda – potrafi być zarówno kojąca, jak i niszczycielska. Moja ocena to zasłużone 8/10, ponieważ rzadko spotyka się we współczesnej polskiej literaturze obyczajowej tak udane połączenie pięknego języka z autentycznym dramatem egzystencjalnym. Fabuła utkana z emocji i tajemnic Historia koncentruje się wokół losów kobiet z różnych pokoleń, których życie splata się w malowniczej, choć momentami surowej scenerii. Główna bohaterka, stojąc na życiowym rozdrożu, próbuje odnaleźć odpowiedź na pytanie, kim jest poza rolami, które narzuciło jej społeczeństwo i rodzina. Powrót do korzeni, do miejsc naznaczonych przeszłością przodkiń, staje się katalizatorem zmian. Litorowicz-Siegert po mistrzowsku prowadzi narrację, odkrywając przed nami kolejne warstwy rodzinnych tajemnic. Tytułowa "sukienka z wody" to metafora ulotności, marzeń, które trudno uchwycić, oraz piękna, które bywa nietrwałe i zwodnicze. Zalety: Styl, postacie i atmosfera Największą siłą tej powieści jest jej warstwa językowa. Autorka pisze w sposób niezwykle plastyczny, wręcz zmysłowy. Czytelnik niemal czuje zapach wilgotnej ziemi i chłód jeziora, słyszy szelest materiału i szept skrywanych sekretów. Postacie kobiece są wykreowane z ogromną empatią – to nie są papierowe bohaterki, lecz kobiety z krwi i kości, pełne sprzeczności, lęków, ale i niezwykłej determinacji. Każda z nich wnosi do opowieści inny odcień kobiecości, co sprawia, że książka staje się uniwersalnym portretem pokoleń. Na szczególną uwagę zasługuje nastrój powieści. Jest w niej coś onirycznego, sennego, a jednocześnie bardzo prawdziwego. Autorka potrafi budować napięcie nie poprzez gwałtowne zwroty akcji, ale poprzez subtelne zmiany w relacjach między bohaterami i stopniowe odkrywanie prawdy o przeszłości. To lektura, która wymaga skupienia, ale odwdzięcza się głębokim wzruszeniem. Ocena ta wynika z wysokiego poziomu literackiego i emocjonalnego ciężaru gatunkowego. Plusy: Wybitna stylistyka, głęboka psychologia postaci, umiejętne operowanie metaforą i stworzenie niepowtarzalnego, dusznego wręcz klimatu. Mały minus: Momentami tempo narracji bywa zbyt powolne, co może zniechęcić czytelników szukających szybkiej akcji. Niektóre wątki metaforyczne mogą wydawać się dla części odbiorców zbyt abstrakcyjne. Sukienka z wody to powieść o odwadze bycia sobą i o tym, że przeszłość zawsze znajdzie sposób, by o sobie przypomnieć. Agnieszka Litorowicz-Siegert stworzyła piękną, mądrą i wzruszającą historię o więzach, które nas kształtują i wodzie, która obmywa nas z win, ale nigdy nie pozwala zapomnieć o tym, co najważniejsze. To książka dla czytelników ceniących literaturę wysokiej próby, która zamiast dawać proste odpowiedzi, stawia ważne pytania.

"Gra złudzeń" to wciągający kryminał, który już od pierwszych stron wciąga czytelnika w mroczny świat głównego bohatera. Hektor Cichy, młody wdowiec, pogrążony w żałobie i nałogu, prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa popularnego reżysera. Fabuła jest pełna zwrotów akcji i trzyma w napięciu do samego końca. Autorka @autorkakasiamagiera zręcznie kreśli postać Hektora Cichego, ukazując jego wewnętrzne rozterki i dylematy moralne. Komisarz, choć wie, kto jest sprawcą zbrodni, musi zmierzyć się z własnymi emocjami i podjąć trudną decyzję, czy postąpić zgodnie z prawem, czy ulec sile, która go niszczy. Książka wyróżnia się mrocznym klimatem i dynamiczną akcją. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odkrywając przed czytelnikiem kolejne elementy układanki. "Gra złudzeń" to lektura obowiązkowa dla fanów mocnych kryminałów, którzy cenią sobie złożonych bohaterów i wciągające fabuły. Jest to pierwsza część serii, co z pewnością ucieszy czytelników, którzy chcieliby poznać dalsze losy tego intrygującego bohatera. Zakończenie książki pozostawia wiele otwartych pytań, co tylko zaostrza apetyt na kolejne tomy.

Nowy Rok zarówno dla Irminy jak i jej przyjaciółki zaczyna się z kłopotami. Irmina natyka się na ciało nieznanego mężczyzny, a następnie ulega wypadkowi w wyniku czego trafia do szpitala. Tam poznaje lekarza Kubę, który chce jej pomóc wrócić do zdrowia. Kobieta jednak chce za wszelką cenę wrócić do domu. Wkrótce okazuje się, że mężczyzna którego uznawała za martwego tak naprawdę żyje. Podczas nocy sylwestrowej Alma pod wpływem alkoholu przesyła zaproszenia na Facebooka kilkuset osobom z zagranicy. Wkrótce zaczyna do niej przychodzić do niej mnóstwo wiadomości. Na dodatek pojawia się u niej były mąż Marek, który mówi jej, iż jego obecna małżonka zaginęła w tajemniczych okolicznościach, a on sam został z ich córką. Alma z pomocą Irminy decyduje się odnaleźć kobietę. "Diabli wzięli święty spokój" to pełna omyłek, absurdów oraz gagów komedia kryminalna rozgrywająca się na terenie Legnicy. Bohaterki cały czas wpadają w różnego rodzaj tarapaty, jednakże dzięki swojemu sprytowi oraz pomocy przyjaciół udaje się im z nich wydostać. Nie zdają sobie sprawy, iż prowadzone przez nie śledztwo przyniesie niespodziewane rezultaty, zaś ich w życiu dojdzie do nieoczekiwanych zmian. Książka ta wiele razy mnie rozbawiła. Dialogi między bohaterami wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Cały czas coś się działo i ani razu nie poczułem znużenia lekturą. Bardzo dobra lektura na ostatnie letnie wieczory i nie tylko.

Ta opowieści jest ciepła i kojąca. Pokazuje ona że zwierzęta pojawiają się by uczynić nas lepszymi. Czytałam ją już dawno, ale nadal pamiętam z niej niektóre wątki. Może i myślicie że jest nudna, ale tak nie jest! Przez cały ten czas obgryzałam skórki u paznokci, przez co jak skończyłam ją czytać to miałam całe pokrwawione palce. POLECAM!!

Toksyczna relacja „- A może to wcale nie z powodu burzy – powiedziała Ewelina bardziej do siebie niż do zebranych. - To wszystko dopiero trzeba ustalić, może się poślizgnęła, może wiatr był tak silny, a może... – Paweł urwał. - Ktoś ją zepchnął – dokończyła za niego Ewelina. – Ktoś ją zamordował”. Jeśli śledzicie uważnie moje recenzje to wiecie, że lubię czytać polskie kryminały. Lubię także dawać szansę debiutom. Debiut bowiem ma to do siebie, że całkowicie nie wiadomo, czego się po nim spodziewać. Nie znając stylu autora, przystępujemy do lektury z całkowicie czystym umysłem, ciekawi co nam przyniesie. Dlatego też z wielkim zainteresowaniem przyjąłem zapowiedź kryminału Zuzanny Gajewskiej pod tytułem „Burza”. Ukazał się on nakładem wydawnictwa Prószyński – S-ka. Autorka jest dziennikarką i socjologiem, a jej zainteresowania obracają się wokół książek. Tym razem postanowiła napisać własną. Czy zatem „Burza” namiesza na rynku polskich kryminałów? Czy opowiadana historia zapada w pamięć, a autorka ma szansę zostać zapamiętana? Recenzencka uczciwość każe napisać, że odpowiedzi na tak postawione kwestie nie są najłatwiejsze. Ale po kolei. Przede wszystkim zwraca uwagę okładka książki. Dziś, w dobie tylu premier i nowych tytułów okładka jest naprawdę ważnym elementem całości. Martwa kobieta leżąca pod białym prześcieradłem przyciąga nasz wzrok. Akcja powieści dzieje się w Młynarach. To małe miasteczko, gdzie wszyscy się znają. Właśnie tam Ewelina Zawadzka prowadzi własny zakład pogrzebowy. Kobieta, samotnie wychowująca córkę, lubi swoją pracę. Po życiowych perypetiach wreszcie odnalazła spokój. Dość niespodziewanie nawiązuje bliższą znajomość z Marzeną Tolak, blogerką mieszkającą w starym browarze. Tymczasem Młynary przygotowują się do lokalnej uroczystości. Niestety ustalony harmonogram wydarzeń ulega załamaniu z powodu gwałtownej burzy, która przechodzi nad okolicą. Jej skutki są doprawdy opłakane. Przewracające się drzewa spadają na autobus, powodując śmierć kilkunastu osób. Miejscowe władze i mieszkańcy są wstrząśnięci. Wszystkie służby angażują się w akcję ratunkową. W tym samym czasie pewien starszy mężczyzna znajduje koło dawnego młyna ciało kobiety. Ponieważ w prosektorium w Elblągu wszystkie miejsca są zajęte, ciało trafia do zakładu pogrzebowego Eweliny. Jakież jej jest zdziwienie, gdy rozpoznaje w zmarłej Marzenę. Zawadzka jest zaskoczona i zdruzgotana. Zmarła osierociła dwie córki. Szybko okazuje się, że Marzena Tolak nie była jednak kolejną ofiarą burzy. Kto i dlaczego zamordował miejscową blogerkę? Jaką rolę w tej historii odgrywa mąż kobiety? Dlaczego jej starsza córka się z nią pokłóciła? Splot okoliczności sprawia, że Ewelina coraz bardziej angażuje się w śledztwo. Gdzie leży klucz do rozwiązania zagadki? Czy właścicielka zakładu pogrzebowego odkryje prawdę? Po lekturze „Burzy” mam mieszane odczucia. Podczas lektury czuje się, iż jest to debiut. Co przez to rozumiem? Otóż przez większą część książki tak naprawdę nic się nie dzieje. Akcja rozgrywa się dość powoli, a wydarzenia są zbyt „przegadane”. Po kryminale oczekuję napięcia, tymczasem tutaj mi tego zabrakło. Pozycja ta to bardziej powieść obyczajowa niż rasowy kryminał. Według mnie autorka nie wykorzystała potencjału historii i samych bohaterów. W efekcie otrzymaliśmy książkę dobrą, ale nic ponadto. Mimo szczerych chęci nie potrafiłem emocjonalnie zaangażować się w opisywane wydarzenia. Oczywiście dostrzegam ciekawe pomysły zastosowane przez Zuzannę Gajewską. Myślę o głównej bohaterce. Rzadko się zdarza, aby była nią właścicielka zakładu pogrzebowego. Jest to oryginalny pomysł i miła odmiana od kolejnych nałogowców w mundurze/todze. Autorka starała się także pisząc zakończenie, chociaż odgadłem zabójcę szybciej niż lokalna policja. Reasumując „Burza” to dobry kryminalny debiut. Uważam, że jest to najbardziej sprawiedliwa ocena tej powieści. Polecam waszej uwadze. Wojciech Sobański

✨Niedaleko warszawskiego Lasku Bielańskiego spacerowiczka napotyka na zwłoki młodej kobiety. Ofiarą jest Anastazja, utalentowana uczennica szkoły baletowej. Dziewczyna nie miała łatwego życia, wychowywana bez ojca, właściwie przez swojego brata, bo matka jest pijaczką. Podkomisarz Lena Chudzińska stara się ustalić kto stoi za zabójstwem dziewczyny. Wszystkie drogi prowadzą do dwóch osób, nauczyciela baletu Michaiła Makarenko lub do jej chłopaka Tomasza, z którym dziewczyna zerwała na parę dni przed zabójstwem, i który był ostatnią osobą, z którą kontaktowała się Anastazja. ✨Pierwszy raz czytałam kryminał, który dzieje się w szkole baletowej. I bardzo dobrze mi się czytało ☺️ gdzieniegdzie domyślałam się kto i co, ale do samego końca nie byłam pewna. Bardzo lubię książki, gdzie jest kilku narratorów, w tym przypadku byli to Lena, Anastazja i Tomasz. Mamy tutaj również dwutorowość, czas przeszły i teraźniejszy, co również bardzo lubię w książkach ☺️ I co najważniejsze książka porusza bardzo ważny temat, teraz bardzo aktualny, czyli przenoszenie niespełnionych aspiracji i marzeń rodziców na swoje dzieci.