Miłość matki

Twórczość Santy Montefiore od lat kojarzy się z malowniczymi krajobrazami, rodzinnymi sekretami i wielkimi uczuciami, które potrafią przetrwać dziesięciolecia. W powieści „Miłość matki” autorka ponownie zabiera nas w podróż do świata, w którym przeszłość nieustannie puka do drzwi teraźniejszości, a więzi krewne stają się zarówno przekleństwem, jak i wybawieniem. Tym razem jednak, mimo znaku jakości, jakim jest nazwisko autorki, lekturę oceniam na umiarkowane 6/10.

Książka to klasyczny przykład literatury obyczajowej z wyższej półki, która niestety momentami wpada w pułapkę własnej przewidywalności. Fabuła koncentruje się na skomplikowanych relacjach między matkami a córkami, analizując, jak dawne błędy i przemilczenia rzutują na kolejne pokolenia. Montefiore z dużą sprawnością buduje atmosferę – opisy przyrody, duszne emocje i specyficzny, nostalgiczny klimat to zdecydowane plusy tej pozycji. Czytelnik z łatwością zatapia się w wykreowanym świecie, co jest zasługą niezwykle plastycznego i eleganckiego języka pisarki.

Dlaczego więc tylko szóstka? Głównym problemem „Miłości matki” jest jej tempo oraz pewna schematyczność bohaterów. Niektóre wątki zdają się niepotrzebnie przeciągnięte, a dialogi chwilami ocierają się o nadmierny melodramatyzm, który może nużyć osoby szukające bardziej surowej prozy. Choć motyw poświęcenia i matczynego oddania jest poruszający, w kilku momentach miałem wrażenie, że autorka idzie na skróty, serwując nam rozwiązania znane z jej poprzednich dzieł. Brakuje tu owego „pazura” lub świeżości, która wyróżniałaby ten tytuł na tle bogatego dorobku Montefiore.

Krótki bilans lektury
Zalety: Piękny styl, emocjonalna głębia, doskonałe budowanie nastroju.

Wady: Powolna akcja, przewidywalne zwroty fabularne, pewna wtórność motywów.

Dla kogo: Dla wiernych fanek autorki i osób kochających sagi rodzinne w brytyjskim stylu.

To solidna pozycja na leniwe popołudnie, która otuli Cię swoją ciepłą aurą, ale prawdopodobnie nie zostanie w Twojej pamięci na lata.

Twórczość Santy Montefiore od lat kojarzy się z malowniczymi krajobrazami, rodzinnymi sekretami i wielkimi uczuciami, które potrafią przetrwać dziesięciolecia. W powieści „Miłość matki” autorka ponownie zabiera nas w podróż do świata, w którym przeszłość nieustannie puka do drzwi teraźniejszości, a więzi krewne stają się zarówno przekleństwem, jak i wybawieniem. Tym razem...

Po śmierci synka, Celeste nie umie się podnieść i korzystać z życia. Jej bliscy nie potrafią jej już pomóc. Być może przybycie na pięć dni siostrzeńca jej męża zmieni nastawienie kobiety, albo...jeszcze bardziej pogrąży ją w smutku.

Krótkie, bo niespełna 80 stronnicowe opowiadanie o stracie, przegranej walce z chorobą, żałobie, niezrozumieniu, poczuciu niesprawiedliwości jakie dotknęło matkę po śmierci jedynego, małego synka. Miłość matki do dziecka to coś niewątpliwie wyjątkowego. Coś czego nie da się pozbyć bo tego dziecka już nie ma wśród żywych, coś co boli kiedy widzimy,że dzieje się mu krzywda. Ile może trwać żałoba i "pogodzenie" się ze śmiercią? Tydzień, miesiąc, rok...czy wogóle można się z czymś takim pogodzić?
Piękna, krótka opowieść o potrzebie zmiany i innych potrzebach ukrytych gdzieś głęboko jednak pragnących się ujawnić. Poruszająca i nieco metafizyczna ale dająca nadzieję na lepsze.

Po śmierci synka, Celeste nie umie się podnieść i korzystać z życia. Jej bliscy nie potrafią jej już pomóc. Być może przybycie na pięć dni siostrzeńca jej męża zmieni nastawienie kobiety, albo...jeszcze bardziej pogrąży ją w smutku.

Krótkie, bo niespełna 80 stronnicowe opowiadanie o stracie, przegranej walce z chorobą, żałobie, niezrozumieniu, poczuciu niesprawiedliwości...

Proste, pięknie napisane krótkie opowiadanie o matczynej miłości. Wzruszające i z morałem. Jedyną uwagę mam do wydawcy - jeśli ktoś lubi czytać książki Montefiore to kupi je obojętnie czy mają 500 stron czy 70. Ta realnie ma ok. 70-80 stron, a nie 120, jak próbuje nabrać nas wydawca. Czytelnicy głównie idą na jakość a nie ilość stron. Umieszczenie aż dwóch (!) fragmentów innych powieści Montefiore w tej książce nie jest niczym więcej jak próbą sprawienia, że książka będzie wydawała się grubsza, a co za tym idzie - jej cena będzie wyższa. Rozumiem jeśli umieszcza się fragment książki, który będzie jej zapowiedzią. Wtedy wiadomo, że jest to robione po to żeby zachęcić czytelnika do kupienia następnej książki, jeśli spodoba nam się przeczytany fragment. Natomiast w tym przypadku - jeden prolog dotyczy książki, która już dawno jest na rynku dostępna, a drugi książki, która nie została wydana i nawet nie ma w planach jej wydania w Polsce. Po co zatem? Po to że 120 stron wygląda lepiej niż 70? Słabe.

Proste, pięknie napisane krótkie opowiadanie o matczynej miłości. Wzruszające i z morałem. Jedyną uwagę mam do wydawcy - jeśli ktoś lubi czytać książki Montefiore to kupi je obojętnie czy mają 500 stron czy 70. Ta realnie ma ok. 70-80 stron, a nie 120, jak próbuje nabrać nas wydawca. Czytelnicy głównie idą na jakość a nie ilość stron. Umieszczenie aż dwóch (!) fragmentów...

Małżeństwo Celeste i Robert trwają w żałobie po śmierci swojego kilkuletniego synka, który przegrał walkę z białaczką. Bohaterka nie może pogodzić się z tym i zapada w letarg, zaprzestaje pracy, nic nie ma dla niej sensu... Każdy dzień jest dla niej udręką i cieszy się, gdy zachodzi słońce, ponieważ skraca się jej cierpienie na tym ziemskim padole. Jej więź małżeńska z mężem również cierpi...

Niespodziewanie Celeste musi zaopiekować się siostrzeńcem Roberta - Brunonem przez pięć dni. Kobieta boi się tego, ponieważ chłopczyk przypomina jej Jacka - jej zmarłego synka. Wraz z upływem dni okazuje się jednak, że chłopiec wyzwala radość, a oprócz tego ma pewne zdolności, które pozwalają kobiecie rozliczyć się z przeszłością i zakończyć żałobę.


Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i jestem zaskoczona, że wybrałam tak krótkie opowiadanie - bo w sumie można je tak nazwać... Ale czuję, że chwile spędzone przy tej historii to były miłe chwile. Santa Montefiore porusza trudny temat jakim jest ból i cierpienie po stracie dziecka. Jednocześnie daje nadzieję, że każda żałoba kiedyś się kończy i warto szukać optymistycznych iskierek, a nie chować się w sobie, w swej rozpaczy. Niewątpliwie tytuł w 100% oddaje treść książki, gdyż miłość matki to najsilniejsza i najtrwalsza miłość, która pozwala przenosić góry i pomaga uporać się ze stratą najbliższej osoby, mimo że na początku bardzo boli.

Pióro autorki jest lekkie, a słowa unoszą się jakby na wietrze... Mimo, że nigdy nie lubiłam opisów przyrody, to w dziełach Santy pozwalają one poczuć jej obecność wokół siebie, usłyszeć śpiew ptaków i powiew wiatru... Zdecydowanie jest to znak rozpoznawczy pióra autorki.

Dodatkowo wydawca postanowił na końcu książki umieścić dwa fragmenty różnych powieści Santy Montefiore, co zachęca do zapoznania się z jej dorobkiem. I ja zdecydowanie i z wielką chęcią zatopię się w kolejnej lekturze :)

Małżeństwo Celeste i Robert trwają w żałobie po śmierci swojego kilkuletniego synka, który przegrał walkę z białaczką. Bohaterka nie może pogodzić się z tym i zapada w letarg, zaprzestaje pracy, nic nie ma dla niej sensu... Każdy dzień jest dla niej udręką i cieszy się, gdy zachodzi słońce, ponieważ skraca się jej cierpienie na tym ziemskim padole. Jej więź małżeńska z...

Lekkie, przyjemne, bardzo nieskomplikowane czytadełko do szybkiego przeczytania i szybkiego zapomnienia.

Lekkie, przyjemne, bardzo nieskomplikowane czytadełko do szybkiego przeczytania i szybkiego zapomnienia.

Wspaniała, wzruszająca i wciągająca historia napisana pięknym językiem. Polecam.

Wspaniała, wzruszająca i wciągająca historia napisana pięknym językiem. Polecam.

No cóż... Przeczytałam tą króciutką historię, wiem, co autorka miała na myśli, perfekcyjnie przedstawiając ból matki po stracie dziecka, ale książka ta ma się nijak do wcześniej przeczytanych powieści jednej z moich ulubionych autorek. Nie wiem czym podyktowany był pomysł napisania tak krótkiego opowiadania, chcę wierzyć, że jednak coś się za tym kryło...
Pomysł, by na końcu zamieścić fragmenty dwóch powieści autorki, kompletnie nie związanych z tym opowiadaniem, nie spodobał mi się. Jeśli to miała być zachęta, by po nie sięgnąć, należało napisać o tym wprost.

No cóż... Przeczytałam tą króciutką historię, wiem, co autorka miała na myśli, perfekcyjnie przedstawiając ból matki po stracie dziecka, ale książka ta ma się nijak do wcześniej przeczytanych powieści jednej z moich ulubionych autorek. Nie wiem czym podyktowany był pomysł napisania tak krótkiego opowiadania, chcę wierzyć, że jednak coś się za tym kryło...
Pomysł, by na...

To moje pierwsze spotkanie z piórem tej autorki i spodziewałam się lekkiego czytadła dla kobiet. I nie rozczarowałam się :) ogromny plus za piękne opisy przyrody , wiedzę o ptakach i wstawki kulinarne. Dziwny zabieg wydawnictwa które do jednej historii tytułowej dodało też kilka stron dwóch innych powieści .

To moje pierwsze spotkanie z piórem tej autorki i spodziewałam się lekkiego czytadła dla kobiet. I nie rozczarowałam się :) ogromny plus za piękne opisy przyrody , wiedzę o ptakach i wstawki kulinarne. Dziwny zabieg wydawnictwa które do jednej historii tytułowej dodało też kilka stron dwóch innych powieści .

Pozytywna historia, która pokazuje, że mimo iż dotyka nas śmierć bliskich to trzeba iść dalej. I czasem pomogą nam w tym najbardziej niespodziewane wydarzenia, których tak bardzo próbujemy uniknąć... Krótka historia, która napawa nadzieją, ale nie bardzo rozumiem jaki cel miało umieszczenie kilkustronicowego opowiadania zaraz po niej, niezwiązanego z historią, urwanego w kulminacyjnym momencie.... Dziwne zakończenie książki...

Pozytywna historia, która pokazuje, że mimo iż dotyka nas śmierć bliskich to trzeba iść dalej. I czasem pomogą nam w tym najbardziej niespodziewane wydarzenia, których tak bardzo próbujemy uniknąć... Krótka historia, która napawa nadzieją, ale nie bardzo rozumiem jaki cel miało umieszczenie kilkustronicowego opowiadania zaraz po niej, niezwiązanego z historią, urwanego w...

Wzruszajaca historia .

Wzruszajaca historia .