Uczta

Świetna książka, oprócz sympatycznej atmosfery biesiady wytworzonej w tej pracy przez Ksenofonta dostajemy też genialny wgląd w standardowy wygląd oraz przebieg ateńskich uczt.
W pozycji tej pojawia się masa przemyśleń czy to samego Sokratesa czy też biesiadników oraz wiele opisów różnych atrakcji, zwyczajów czy erotycznych opisów.
Polecam

Świetna książka, oprócz sympatycznej atmosfery biesiady wytworzonej w tej pracy przez Ksenofonta dostajemy też genialny wgląd w standardowy wygląd oraz przebieg ateńskich uczt.
W pozycji tej pojawia się masa przemyśleń czy to samego Sokratesa czy też biesiadników oraz wiele opisów różnych atrakcji, zwyczajów czy erotycznych opisów.
Polecam

Bez polotu, głębokości, wielowarstwowości i bez magii platońskiego Sokratesa, który wzbudza ciepłą sympatię czytelnika.

„Jest to przejaw niestety typowej dla współczesnego stanu badań postawy wręcz anty-Ksenofontowej odmawiającej jego pismom sokratycznym wszelkiej wiarygodności”.
– A może Ksenofont rzeczywiście nie miał talentu literackiego, którego zazdrościł Platonowi, a swoją popularność zawdzięcza wyłącznie dwóm rzeczom: 1) że jego pisma przetrwały do naszych czasów, 2) że wspomina o Sokratesie, na temat którego jesteśmy złaknieni jakichkolwiek informacji. Na podobnej zasadzie infantylny i suchy Arystofanes nazywany jest „wybitnym komikiem” (również przez samą tłumaczkę, panią Dorotę Tymurę).

---------------

„Wydaje się, że spośród wskazanych powyżej warunków najbardziej istotne znaczenie miała dla Sokratesa ostatnia właściwość, chęć zdobywania wiedzy. Dostrzegał on bowiem prawdopodobnie, że zarówno wrodzona łatwość uczenia się, jak i umiejętność szybkiego zapamiętywania przedstawiają jedynie znikomą wartość, jeżeli nie towarzyszy im entuzjastyczny pęd do wiedzy”. Dorota Tymura

„Widząc to, Sokrates rzekł:
– Panowie, jak i z wielu innych rzeczy, tak i z występu tej dziewczyny jasno wynika, że natura kobiety nie jest wcale gorsza niż mężczyzny, może z wyjątkiem umiejętności rozumnego osądu i siły fizycznej. Dlatego właśnie, jeżeli któryś z was ma żonę, niech będzie dobrej myśli i uczy ją tego wszystkiego, co chciałby, żeby wiedziała dla waszego wspólnego pożytku.
Na to odparł Antystenes:
– Skoro taka jest właśnie twoja opinia, Sokratesie, to dlaczego sam nie wychowujesz swojej Ksantypy? Żyjesz przecież z niewiastą, która ze wszystkich kobiet, jakie tylko są, były i będą, posiada najgorsze usposobienie.
– A to dlatego – odpowiedział Sokrates – iż dostrzegam, że ci, którzy pragną zostać dobrymi jeźdźcami, nie nabywają koni wyjątkowo łagodnych, lecz jak najbardziej narowiste. Uważają bowiem, że jeśli są w stanie ujarzmić takie właśnie zwierzęta, to z łatwością będą też obchodzić się z innymi. W moim przypadku jest podobnie. Albowiem chcąc przebywać wśród innych ludzi i utrzymywać z nimi dobre stosunki, taką właśnie kobietę wybrałem sobie za żonę, że jeśli potrafię wytrzymać nawet z nią, to nie będę miał żadnych problemów w relacjach z wszystkimi innymi ludźmi”.

„– Ciebie też Charmidesie, musimy posłuchać. Mów zatem, z czego jesteś najbardziej dumny.
– No cóż – odrzekł – ja szczycę się ubóstwem.
– Na Zeusa – rzekł Sokrates – to wyjątkowo przyjemna rzecz. Albowiem rzadko kiedy wzbudza zawiść i nakłania do rywalizacji, niestrzeżone jest zawsze bezpieczne, a na skutek zaniedbania staje się jeszcze większe”.

„Sykofant był osobą uprawiającą zawodowo donosicielstwo w celu wymuszenia pieniędzy. Groził on wniesieniem oskarżenia lub też oskarżał ludzi z najbłahszych powodów, wymuszając tym samym opłatę za zaniechanie swoich działań”. Dorota Tymura

Bez polotu, głębokości, wielowarstwowości i bez magii platońskiego Sokratesa, który wzbudza ciepłą sympatię czytelnika.

„Jest to przejaw niestety typowej dla współczesnego stanu badań postawy wręcz anty-Ksenofontowej odmawiającej jego pismom sokratycznym wszelkiej wiarygodności”.
– A może Ksenofont rzeczywiście nie miał talentu literackiego, którego zazdrościł Platonowi, a...