Zapomniany. W matni strachu

Nie spodziewałam się, że od razu sięgnę po kontynuację losów Zapomnianego, ale byłam bardzo ciekawa jak historia się zakończy. Pierwszy tom był genialny, trzymał w napięciu do ostatniej strony. Druga część jest w porządku, bardzo szybko się ją czyta, ale dopiero na koniec akcja przyspiesza, bo momentami bywa nudno. Generalnie dla fanów mocnych wrażeń to całkiem dobre i wciągające thrillery.

Nie spodziewałam się, że od razu sięgnę po kontynuację losów Zapomnianego, ale byłam bardzo ciekawa jak historia się zakończy. Pierwszy tom był genialny, trzymał w napięciu do ostatniej strony. Druga część jest w porządku, bardzo szybko się ją czyta, ale dopiero na koniec akcja przyspiesza, bo momentami bywa nudno. Generalnie dla fanów mocnych wrażeń to całkiem dobre i...

Pierwszą część „Zapomnianego” napędzał głód. Czułam go fizycznie. Ssący, upokarzający, odbierający myślenie. Mielonka i zielony groszek przestały być niewinnym obiadem – stały się symbolem przetrwania. To działało. Bolało. Zostawało pod skórą.
Druga część, zgodnie z tytułem, miała być o strachu. Problem w tym, że ja się nie bałam. Może bał się bohater - choć i to nie do końca pewne, może chwilami. Emocja, która w pierwszym tomie była motorem napędowym, tutaj jakby się rozmyła.

Gagi powtarzane z części pierwszej już nie zaskakiwały. Bohatera nadal nie potrafiłam polubić – i tym razem nawet nie próbowałam.
Historia? Owszem, momentami wybrania tę część, trzyma w ryzach konstrukcję, sprawia, że nie jest to całkowita strata czasu. Ale to już nie to samo napięcie, nie ta intensywność. Ogólnie – dużo słabiej niż tom pierwszy. Wiedziałam z opinii czytelników, że będzie gorzej, a jednak ciekawość zwyciężyła. I dlatego grzecznie uprzedzam: w porównaniu z jedynką dwójka wypada blado. Właściwie szkoda czasu. I tak wiem, że nikt mi nie uwierzy. Bo jeśli ktoś przeczytał tom pierwszy, to z czystej ciekawości i tak sięgnie po drugi. Jak ja. :)

Pierwszą część „Zapomnianego” napędzał głód. Czułam go fizycznie. Ssący, upokarzający, odbierający myślenie. Mielonka i zielony groszek przestały być niewinnym obiadem – stały się symbolem przetrwania. To działało. Bolało. Zostawało pod skórą.
Druga część, zgodnie z tytułem, miała być o strachu. Problem w tym, że ja się nie bałam. Może bał się bohater - choć i to nie do...

Druga część Zapomnianego - Adriana Bednarka, wiedziałem że kiedyś do tej serii wrócę, przyszła pora na poznanie dalszych losów Patryka i Jędrka. Trochę gorsza niż pierwsza część, ale nadal trzyma poziom, brutalna, z dość nieoczywistymi zwrotami akcji. W drugiej części zamiast opisu paraliżującego głodu, motywem przewodni jest strach przed utratą obecnego życia, strach przed utratą bliskich osób. Czy uda się go pokonać głównym bohaterom, tego nie zdradzę, ale zachęcam mocno aby sięgnąć po książkę, która zamyka losy Zapomnianego.

Druga część Zapomnianego - Adriana Bednarka, wiedziałem że kiedyś do tej serii wrócę, przyszła pora na poznanie dalszych losów Patryka i Jędrka. Trochę gorsza niż pierwsza część, ale nadal trzyma poziom, brutalna, z dość nieoczywistymi zwrotami akcji. W drugiej części zamiast opisu paraliżującego głodu, motywem przewodni jest strach przed utratą obecnego życia, strach przed...

Dużo słabsza od pierwszej części. Przegadana, mało sensowna. Słuchałam na 1,5 przyspieszeniu, bo nudziła mnie strasznie. Spodziewałam się czegoś innego.

Dużo słabsza od pierwszej części. Przegadana, mało sensowna. Słuchałam na 1,5 przyspieszeniu, bo nudziła mnie strasznie. Spodziewałam się czegoś innego.

Kurczę no dla mnie najgorsza książka Pana Adriana chociaż jestem fanką .
Jakiś mi się ona dłużyła, ciągnięcie tematu za duże dla mnie .

Kurczę no dla mnie najgorsza książka Pana Adriana chociaż jestem fanką .
Jakiś mi się ona dłużyła, ciągnięcie tematu za duże dla mnie .

No i nadszedł czas na drugą część dyptyku pióra współczesnego polskiego autora Adriana Bednarka „Zapomniany” zatytułowaną „W matni strachu”. Pierwsza powieść cyklu, „Zapomniany”, oryginalny thriller kryminalny, mimo pewnych zastrzeżeń, bardzo mi się podobała, więc do drugiej podszedłem z dość dużymi oczekiwaniami. Ponownie wybrałem wydanie audio, i ponownie z głosem Filipa Kosiora.


No cóż, nad fabułą nie będę się rozwodził. Raz, że spojlerowanie w tym gatunku to zbrodnia, a dwa, że bez poznania pierwszej części nie warto sięgać po drugą – są mocno powiązane i tworzą spójną całość. A wrażenia z lektury (odsłuchania audiobooka)?

Powieść wciąga od samego początku. Mocny, mroczny kryminał z solidną warstwą psychologiczną i dość głębokimi postaciami. Dzieje się, jest klimat, wszystko, czego wymagamy w tym gatunku. Wielki minus za zbytnie pójście w manierę z „American Psycho”. Szkoda też, że zabrakło solidnej redakcji tekstu i nikt nie pohamował pisarza, gdy go za bardzo wena ponosiła w kierunku „artyzmów”, z których robi się humor zeszytów. „Jej głowę zaatakował parszywy smród.” – No, głowę to może zaatakować pałka, ale nie smród.

Mimo tych krytycznych uwag na pewno jest to dobra pozycja dla miłośników tej konwencji literackiej i na tle przeważającej dziś na rynku polskiego kryminału beznadziejnej sztampy jest pozytywnym wyjątkiem. Polecam, a sam na pewno sięgnę jeszcze po coś tego autora.

źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868-rados-aw-magiera

No i nadszedł czas na drugą część dyptyku pióra współczesnego polskiego autora Adriana Bednarka „Zapomniany” zatytułowaną „W matni strachu”. Pierwsza powieść cyklu, „Zapomniany”, oryginalny thriller kryminalny, mimo pewnych zastrzeżeń, bardzo mi się podobała, więc do drugiej podszedłem z dość dużymi oczekiwaniami. Ponownie wybrałem wydanie audio, i ponownie z głosem Filipa...

W książce od początku wyczuwalne jest napięcie, strach i odczucie zagrożenia. Bohaterowie zarówno w pierwszej części jak i tej są skomplikowani a wręcz popaprani. Fabuła jest mroczna, pełna intryg, trudna do przewidzenia. Książka wciąga i nie pozwala odetchnąć. To nie jest książka dla każdego, ale jeśli jesteś otwarty na ciemne strony ludzkiej natury go dobrze trafiłeś.

W książce od początku wyczuwalne jest napięcie, strach i odczucie zagrożenia. Bohaterowie zarówno w pierwszej części jak i tej są skomplikowani a wręcz popaprani. Fabuła jest mroczna, pełna intryg, trudna do przewidzenia. Książka wciąga i nie pozwala odetchnąć. To nie jest książka dla każdego, ale jeśli jesteś otwarty na ciemne strony ludzkiej natury go dobrze trafiłeś.

Tak jak pierwsza część przeczytałam praktycznie od strzału, tak drugi tom jakoś mi się ciągnął. Czekałam na jakieś boooom ale to było tylko wyjaśnienie i uszczegółowienie akcji z jedynki. Dobra była ta książka 😉

Tak jak pierwsza część przeczytałam praktycznie od strzału, tak drugi tom jakoś mi się ciągnął. Czekałam na jakieś boooom ale to było tylko wyjaśnienie i uszczegółowienie akcji z jedynki. Dobra była ta książka 😉

Jak pierwsza część była okropna i potrzebowałam kilku minut by ochłonąć tak ta zajęła mi kilka dni bo nie mogłam przez nią przebrnąć, nie dlatego że była obrzydliwa. Może sie uodporniłam na okropne sceny ale mam wrqzenie że w tej książce nic takiego nie było. Dopowiedziana historia super, tylko nie rozumiem ostatniego akapitu, po gwiazdkach. Jest okej, tyle

Jak pierwsza część była okropna i potrzebowałam kilku minut by ochłonąć tak ta zajęła mi kilka dni bo nie mogłam przez nią przebrnąć, nie dlatego że była obrzydliwa. Może sie uodporniłam na okropne sceny ale mam wrqzenie że w tej książce nic takiego nie było. Dopowiedziana historia super, tylko nie rozumiem ostatniego akapitu, po gwiazdkach. Jest okej, tyle

Rewelacja!

Rewelacja!