Zemsta. Zapomniane powstania w obozach zagłady: Treblinka, Sobibór, Auschwitz-Birkenau

Cholernie męcząca narracja.
Jedna akcja podzielona na dziesiątki sekwencji, a te na dziesiątki scenek. Było tak, że X zrobił to, a wtedy Y tamto - i szczególancki opis jednej scenki. A za chwilę: no cóż, inny uczestnik widział to zupełnie inaczej. To Y zrobił to, a wtedy Z zrobił tamto - i szczególancki opis tej samej scenki. Dopiero trzecia relacja pomaga zrozumieć co się stało: to B zrobił to, a X zrobił tamto. Muszę jednak zasmucić czytelnika, bo nic z tego nie było prawdą, a pełny obraz daje dopiero czwarty świadek.... I tak przez pół książki.
Czy ja jestem prokuratorem, który zażądał wszystkich akt sprawy, ze wszystkimi zeznaniami? Czy ja się prosiłem o samodzielne przeprowadzenie śledztwa? Nie można było od razu zarysować problemu z różnicami wspomnień i przedstawić go zbiorczo?
Może akurat nie jestem w nastroju, może to głos lektora, a może jednak rzeczywiście ta książka jest napisana w męczący sposób - a przecież temat niezwykle ciekawy.

Cholernie męcząca narracja.
Jedna akcja podzielona na dziesiątki sekwencji, a te na dziesiątki scenek. Było tak, że X zrobił to, a wtedy Y tamto - i szczególancki opis jednej scenki. A za chwilę: no cóż, inny uczestnik widział to zupełnie inaczej. To Y zrobił to, a wtedy Z zrobił tamto - i szczególancki opis tej samej scenki. Dopiero trzecia relacja pomaga zrozumieć co się...

Świetna książka. Choć to książka o próbach oporu więźniów to znajdziemy tam też bardzo dużo informacji które nigdzie indziej nie są dostępne jak np historia dziewczyny którą więźniowie znaleźli w kolorze gazowej… żywą. Polecam

Świetna książka. Choć to książka o próbach oporu więźniów to znajdziemy tam też bardzo dużo informacji które nigdzie indziej nie są dostępne jak np historia dziewczyny którą więźniowie znaleźli w kolorze gazowej… żywą. Polecam

Książka, jako dokument strasznych przeżyć Żydów w obozach koncentracyjnych. Jak poprzez strach, zaszczucie, wolę o przeżycie, mewki i tortury kiełkowała chęć do walki, do buntu przeciw Nazistom. Nie tylko Niemcom, ale też innym oprawcom.
Autor powołuje się na opisy, wywiady i biografie tych strasznych dla ludzkości przeżyć. Które nie można zapomnieć, aby się nigdy nie powtórzyły.

Książka, jako dokument strasznych przeżyć Żydów w obozach koncentracyjnych. Jak poprzez strach, zaszczucie, wolę o przeżycie, mewki i tortury kiełkowała chęć do walki, do buntu przeciw Nazistom. Nie tylko Niemcom, ale też innym oprawcom.
Autor powołuje się na opisy, wywiady i biografie tych strasznych dla ludzkości przeżyć. Które nie można zapomnieć, aby się nigdy nie...

Postanowiłam opublikować ten tekst, bo jestem zbulwersowana tym, co ostatnio przeczytałam w książce wydanej przez Poznańskie Wydawnictwo w 2021 roku.
Tematyką II wojny światowej interesuję się od dziecka. Jestem wnuczką człowieka, który jako więzień polityczny przebywał w trzech obozach koncentracyjnych na terenie Rzeszy. Sięgając po książkę Michała Wójcika „Zemsta- zapomniane powstania w obozach zagłady (Treblinka, Sobibór, Auschwitz- Birkenau)”, byłam pewna, że to kolejne źródło wiedzy o ludobójstwie, o tragicznych czasach, czasach pogardy, upodlenia człowieka w „ epoce pieców”. Nie sądziłam, że zamiast interesującej, choć przygnębiającej lektury, poznam tekst zawierający tyle kłamstw dotyczących Polaków. Zastanawiam się nad tym czy jest jeszcze drugie takie społeczeństwo na świecie, które szkaluje w książkach, filmach, spektaklach własnych rodaków? Z przykrością stwierdzam, że pod tym względem Polacy osiągnęli – piszę to z gorzką ironią- mistrzostwo. Nie wiem, jak długo będziemy jeszcze tolerować zakłamywanie historii, oczernianie własnych rodaków, niesłychaną obłudę i powielanie kłamstw. Prawdziwi Polacy nie powinni wyrażać na to zgody, a wszelkie próby fałszowania naszej narodowej przeszłości należy ostro i bezwzględnie potępiać.
Wracając do utworu „Zemsta” M. Wójcika, pragnę zaznaczyć, że jest to kolejny przykład marksistowskiego spojrzenia na czasy II wojny światowej. Otóż, według autora, żołnierze Armii Krajowej to sami bandyci. Rzekomo dopuścili się zbrodni na grupie Żydów, którym udało się uciec z Treblinki. Wszyscy uciekinierzy, według towarzysza Wójcika, zostali zamordowani przez akowców. Autor książki twierdzi też, że żołnierze Armii Krajowej nigdy nikomu nie pomogli, „tylko swoim”. Współpracę ponoć proponował im ówczesny więzień Auschwitz, a późniejszy peerelowski premier Józef Cyrankiewicz. Niestety, według autora tego kłamliwego utworu nie chcieli oni z jego pomocy skorzystać. Ogólnie autor książki oczernia w napisanym przez siebie tekście Armię Krajową . Otóż, tak się złożyło, że mój dziadek poznał Józefa Cyrankiewicza w Dachau. To było ich pierwsze miejsce pobytu w obozie podczas wojny. Dziadek po aresztowaniu go przez gestapo przyjechał z transportem do Dachau w listopadzie 1939roku. Przebywał tam kilka tygodniu, potem odtransportowano go do Gusen. Zdołał jednak nawiązać znajomość z późniejszym premierem, który podkreślał w rozmowach ze współwięźniami, że jest komunistą i współpracować, owszem zamierzał, ale tylko z ludźmi o marksistowskich poglądach. Bynajmniej, nie był on kryształową postacią, jaką usiłuje z niego uczynić Michał Wójcik. O tym, jaka była powojenna przeszłość premiera to chyba wiele osób pamięta, a szczególnie jego wystąpienie w Poznaniu w 1956 roku, kiedy zaczął krzyczeć na robotników, a nawet im grozić.
W tym źródle pseudohistorycznym Wójcika bulwersujące jest jeszcze to, w jaki sposób pokazuje on rotmistrza Witolda Pileckiego. Słowo ochotnik w odniesieniu do bohaterskiego Polaka jest zawsze ujęte w cudzysłów. To już zmusza myślącego czytelnika do zastanowienia się nad zasadnością użycia tego słowa w tekście. Ponadto Michał Wójcik, opisując działalność doktora Władysława Deringa, położnika i ginekologa, który w obozie poddawał więźniów zbrodniczym eksperymentom, zabijał ich zastrzykami z fenolu zaznacza, że współpracował on z Witoldem Pileckim, a rotmistrz doskonale orientował się, czym wymieniony tu lekarz zajmował się w Auschwitz. Napisał w zakończeniu jednego z rozdziałów: „Pilecki przyznał zatem, że o tym wiedział, znał prawdę o wysługiwaniu się nazistom i generalnie nie przeszkadzało mu to. Wyraźnie bagatelizował ten proceder. Sugerował, że w zbożnym dziele budowania ruchu oporu szpilowanie słabych to drobnostka.
Jakby w sporze o zabijanie (słabszych? gorszych? niektórych?) wyraźnie opowiedział się po jednej ze stron.” Chciałabym zapytać szanownego towarzysza autora, z jakiego źródła zaczerpnął takie informacje? A może bawi się on w bajkopisarstwo? Może raczej powinien zająć się pisaniem baśni albo utworów z dziedziny science fiction. Czytałam wiele książek o wojnie, ale takich kłamstw nie znalazłam w żadnym ze znanych mi utworów. W moim odczuciu ten człowiek za szkalowanie dobrego imienia rotmistrza powinien odpowiedzieć przed sądem. Byłoby to możliwe, gdybyśmy żyli w praworządnym kraju. Niestety, w czasach obecnie szerzącej się anarchii jest to nie do zrealizowania. Mam jednak nadzieję, że nadejdzie dzień, w którym nastanie sprawiedliwość. I towarzysze tacy jak Michał Wójcik zakłamujący naszą historię za te propagowane przez siebie bezeceństwa, odpowiedzą. Poza tym autor „Zemsty” na piedestale stawia Żydów, podziwiając ich heroizm w stawianiu oporu hitlerowcom i pokazuje Ich jako jedyną ofiarę nazizmu. Tak, rzeczywiście naród żydowski był w wyjątkowo trudnej sytuacji podczas wojny. Żydów nazywanych przez hitlerowców „podludźmi” naziści chcieli unicestwić. Ale pamiętać trzeba też o tym, że ofiarami zbrodniczego systemu byli także ludzie innych narodowości, w tym bardzo wielu Polaków. O tym, że nasi rodacy ginęli masowo na polach walki i w obozach koncentracyjnych w książce towarzysza Wójcika nie ma ani słowa. O pomocy udzielanej przez Polaków osobom żydowskiego pochodzenia również autor tego kłamliwego utworu nie wspomina.
Jest jeszcze coś, co przyprawiło mnie o zawrót głowy, a mianowicie zdjęcie pod którym pojawiła się informacja o zasługach „bohaterskiej Armii Czerwonej” w wyzwalaniu obozów. Szkoda, że towarzysz Wójcik nie wspomniał, jaki był udział bolszewików w okupowaniu Polski przez ponad 30 lat po zakończeniu wojny.
Powiem szczerze, iż mimo moich ironicznych uwag, które pojawiły się w napisanym przeze mnie tekście, to o czym piszę, jest tak naprawdę czymś dramatycznym. Pamiętam opowieści mojej babci o czasach wojny, pamiętam Jej łzy, kiedy z niezwykłym przejęciem opowiadała o swoich przeżyciach, o sytuacji naszej rodziny, niesamowitym głodzie, jaki odczuwała ona i jej dzieci to znaczy moja mama i Jej brat, o strachu przed terrorem faszystowskim, który towarzyszył im każdego dnia. Nie mogę się więc pogodzić z kłamstwami Michała Wójcika. Nie mogę przejść nad tym do porządku dziennego.
Na koniec zwracam się do młodych ludzi, którzy niewiele wiedzą o okupacji hitlerowskiej, ażeby sięgali tylko po utwory prawdziwych historyków, autorytetów w dziedzinie historii, np. profesora Grzegorza Kucharczyka, profesora Andrzeja Nowaka, profesora Jana Żaryna czy profesora Wojciecha Roszkowskiego. Nie można pozwalać na szerzenie się kłamstwa i podłości. A największa podłość to szkalowanie własnych rodaków. Nawet nazista, fanatyk hitleryzmu Jurgen Stroop, zwierzając się Kazimierzowi Moczarskiemu, z którym przebywał po wojnie w jednej celi w mokotowskim więzieniu, powiedział, że „Polacy zawsze szli ręka w rękę z Żydami” („Rozmowy z katem”). To jest bardzo przygnębiające i żałosne, że na takie stwierdzenie nie stać wielu Polaków. Piszę to jako wnuczka ludzi boleśnie doświadczonych przez wojnę i hitleryzm, jako humanistka, emerytowana nauczycielka języka ojczystego, prawdziwa Polka, wychowana w rodzinie o patriotycznych tradycjach, przywiązana do naszych narodowych i chrześcijańskich wartości.
Zwracam się z apelem do młodych ludzi, aby pamiętali o swoich korzeniach, nie sugerowali się modą czy jakimiś sezonowymi trendami, ale postępowali zawsze zgodnie z własnym sumieniem, własnymi przekonaniami i nie dawali sobą manipulować. Naród można zniszczyć ekonomicznie, politycznie, ideologicznie, ale on się zawsze odrodzi i nie pozbawi się go tożsamości, dopóki żyje jego kultura, narodowy język i pamięć o przodkach.
Iwona

Postanowiłam opublikować ten tekst, bo jestem zbulwersowana tym, co ostatnio przeczytałam w książce wydanej przez Poznańskie Wydawnictwo w 2021 roku.
Tematyką II wojny światowej interesuję się od dziecka. Jestem wnuczką człowieka, który jako więzień polityczny przebywał w trzech obozach koncentracyjnych na terenie Rzeszy. Sięgając po książkę Michała Wójcika „Zemsta-...

Książka mocna, napisana w angażujący sposób. Będąc zainteresowaną tematem od jakiegoś czasu dowiedziałam się z niej rzeczy dla siebie jeszcze nieznanych. Dla mnie samej - do czytania z przerwami na "odpoczynek". Czyta się jak thriller.

Książka mocna, napisana w angażujący sposób. Będąc zainteresowaną tematem od jakiegoś czasu dowiedziałam się z niej rzeczy dla siebie jeszcze nieznanych. Dla mnie samej - do czytania z przerwami na "odpoczynek". Czyta się jak thriller.

56/2023
Rzecz absolutnie zjawiskowa.
Monumentalny historyczny reportaż poświęcony szerzej nieznanym a na pewno zapomnianym wydarzeniom.
Bo o ile Auschwitz, Treblinka i Sobibór istnieją w społecznej świadomości jako miejsca kaźni - głównie narodu żydowskiego – o tyle historie buntów, de facto – powstań, więźniów nie są właściwie obecne w przestrzeni publicznej: nie świętuje się ich rocznic na poziomie państwowym, nie ma tych wydarzeń w programach szkolnej edukacji. Powstanie w Sobiborze odnotowała przynajmniej kinematografia, szkoda tylko, iż owocem tego stały się dwa filmy: pierwszy dramatycznie, groteskowo karykaturalny, drugi – po prostu słaby i płytki.

Michał Wójcik wykonał pracę tytaniczną.
Przedstawił historię trzech powstań obozowych bazując na setkach źródeł: zeznań, pamiętników, wspomnień, akt sądowych itd.
Opracował temat kompleksowo: przedstawił genezę, przebieg oraz skutki więźniarskich zrywów. Jego reportaż przerodził się w swoiste dziennikarskie śledztwo dążące do ustalenia optymalnej prawdy, która często ginie w mrokach pamięci uczestników, w sprzecznych relacjach, inaczej zapamiętanych sytuacjach. Z tej polifonii Autor stara się wydobyć właściwą melodię i naświetlić temat z każdej dostępnej strony.

Wielkim walorem tej publikacji jest styl Autora. Michał Wójcik pisze wspaniałym, kolorowym językiem. Nie ma tu zbędnego patosu, stylistycznych hiperbolizacji. Autor iście po aptekarsku dawkuje emocje, wirtuozersko żongluje nastrojem znajdując równowagę pomiędzy merytoryczną relacją faktograficzną a celnością komentarzy operujących pełną paletą barw emocji, nierzadko tnących ostrzem ironii i sarkazmu.
O tym, jak ważny w reportażu jest język i styl Autora przekonuję się czytając równolegle książkę “Wymazana granica. Śladami II Rzeczpospolitej” Tomasza Grzywaczewskiego. Nie wiem, czy dam radę doczołgać się do końca tego wydawnictwa… Ale to już inna historia.

Książka Michał Wójcika powinna być szkolną lekturą. I to obowiązkową, nie uzupełniającą.

56/2023
Rzecz absolutnie zjawiskowa.
Monumentalny historyczny reportaż poświęcony szerzej nieznanym a na pewno zapomnianym wydarzeniom.
Bo o ile Auschwitz, Treblinka i Sobibór istnieją w społecznej świadomości jako miejsca kaźni - głównie narodu żydowskiego – o tyle historie buntów, de facto – powstań, więźniów nie są właściwie obecne w przestrzeni publicznej: nie świętuje...

Całkiem dobra książka opisująca nietypowy i czasami zapominany temat powstań w obozach koncentracyjnych. 📖

Całkiem dobra książka opisująca nietypowy i czasami zapominany temat powstań w obozach koncentracyjnych. 📖

Ksiazka jak najbardziej potrzebna, odslaniajaca zapomniany ba czasami i zaklamywany obraz buntu skazanych na smierc ludzi. Troche w czytaniu przeszkadzaly ciagle sprostowania autora ktory mowil X twierdzil ze byl w tym miejscu a to nie mozliwe bo byl tam i tam. Ten zabieg byl konieczny ale przeszkadzal mi w lekturze.

Ksiazka jak najbardziej potrzebna, odslaniajaca zapomniany ba czasami i zaklamywany obraz buntu skazanych na smierc ludzi. Troche w czytaniu przeszkadzaly ciagle sprostowania autora ktory mowil X twierdzil ze byl w tym miejscu a to nie mozliwe bo byl tam i tam. Ten zabieg byl konieczny ale przeszkadzal mi w lekturze.

Bardzo ,bardzo dobra książka

Bardzo ,bardzo dobra książka

Książkę czyta się jak dobrą powieść sensacyjną! Autor genialnie oddał grozę sytuacji, napięcie w oczekiwaniu na początek akcji, skrupulatnie opisał sam przebieg każdego z powstań. Ta skrupulatność jest ogólnie na bardzo wysokim poziomie, ponieważ autor drobiazgowo analizuje relacje świadków, wytyka nieścisłości, analizuje i podaje najbardziej prawdopodobny przebieg zdarzeń. Czasami opisywanie różnic w relacjach świadków jest wręcz nużące, ale rozumiem intencje autora - jest to jednak książka historyczna. To co mi się jeszcze bardzo podobało to absolutnie bezstronna ocena postępowania niektórych uczestników buntu czy konspiracji obozowej. Autor nikogo nie stygmatyzuje, nie oskarża, bierze pod uwagę sytuację w jakiej bohaterowie wydarzeń się znaleźli i stara się bardziej rozumieć niż oceniać. Bardzo dobra robota, bardzo ciężka, ale ważna i potrzebna lektura. Jestem pod ogromnym wrażeniem.

Książkę czyta się jak dobrą powieść sensacyjną! Autor genialnie oddał grozę sytuacji, napięcie w oczekiwaniu na początek akcji, skrupulatnie opisał sam przebieg każdego z powstań. Ta skrupulatność jest ogólnie na bardzo wysokim poziomie, ponieważ autor drobiazgowo analizuje relacje świadków, wytyka nieścisłości, analizuje i podaje najbardziej prawdopodobny przebieg zdarzeń....