Wszystko, co brzydkie i cudowne

To była trudna książka. Trudne relacje, nic nie jest tu czarno białe. Nie ma dobra i zła. Mam tylko problem z tym jak historia rozwinęła się tak po 2/3 książki, jak autorka przedstawiła wtedy główną bohaterkę, nie podobało mi się to. Choć ostatecznie zakończenie było uważam odpowiednie i podobało mi się.

To była trudna książka. Trudne relacje, nic nie jest tu czarno białe. Nie ma dobra i zła. Mam tylko problem z tym jak historia rozwinęła się tak po 2/3 książki, jak autorka przedstawiła wtedy główną bohaterkę, nie podobało mi się to. Choć ostatecznie zakończenie było uważam odpowiednie i podobało mi się.

Najgorsze co przeczytałem w swoim życiu. Mama kupiła mi na święta bo pani w księgarni poleciała jako miły romans z wątkiem mafii, a ja w tedy czytałem trochę młodzieżówek z Roman sami. Tak to był romans, szkoda, że pani w sklepie, ani na okładce nie zostało wspomniane, że jest on między DZIECKIEM, A DOROSŁYM MĘCZYZNĄ. Ta książka w mojej opinie to normalizowanie pedofili. Wavy jest ofiarą, a Kellen jej oprawcą. To jak wszyscy wokół akceptują ich relacje jest chore i obrzydliwe.

Najgorsze co przeczytałem w swoim życiu. Mama kupiła mi na święta bo pani w księgarni poleciała jako miły romans z wątkiem mafii, a ja w tedy czytałem trochę młodzieżówek z Roman sami. Tak to był romans, szkoda, że pani w sklepie, ani na okładce nie zostało wspomniane, że jest on między DZIECKIEM, A DOROSŁYM MĘCZYZNĄ. Ta książka w mojej opinie to normalizowanie pedofili....

Obrzydliwa. Zakończyłam lekturę w momencie pojawienia się scen erotycznych z 12 latka.

Obrzydliwa. Zakończyłam lekturę w momencie pojawienia się scen erotycznych z 12 latka.

Zapowiadało się ciekawie, ale dość szybko przestało.

Zapowiadało się ciekawie, ale dość szybko przestało.

Książka trochę się dłuży, pomysł rzeczywiście jest niecodzienny.

Książka trochę się dłuży, pomysł rzeczywiście jest niecodzienny.

Zastanawiam się, co z ludźmi jest nie tak, że uważają przedstawioną w tej książce relację za piękną historię miłosną. Jestem porażona i zdumiona, że rzeczywiście ktoś mógł spojrzeć w ten sposób na związek dziecka z dorosłym mężczyzną, niezależnie od okoliczności towarzyszących ich wzajemnym stosunkom.
Rozumiem samotność. Rozumiem odrzucenie. Rozumiem potrzebę bliskości. Nie rozumiem jednak, i nie chcę zrozumieć, szukania wypełnienia tej pustki u ośmiolatki, albo dalej trzynastolatki. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że Wavy była dzieckiem tym bardziej bezbronnym, gdy spojrzeć na jej deficyty społeczne oraz rozwojowe (autyzm?),które autorka próbowała umniejszyć “wybitną inteligencją”. Gdyby Kellen naprawdę chciał jej pomóc, to zaprowadziłby ją do terapeuty w celu właściwej diagnozy, która być może pomogłaby jej w zrozumieniu, że padła ofiarą groomingu. Rozumiem jednak, że były to inne czasy i dojście do takich wniosków było wówczas trudne. Najwidoczniej pojęcie, że spotyka się z DZIECKIEM sprawiło głównemu bohaterowi równie dużo problemów. Obrzydliwe. Obleśne. Straszne. A straszne tym bardziej, że wszyscy w tej książce zdają się akceptować ich związek, bo przecież… są w sobie zakochani, a “ona chciała”. Jedyna przeciwna tej patologii Brenda jest przedstawiona jako irytująca histeryczka, na dodatek zgorzkniała, choć będąca jedyną logicznie myślącą częścią fabuły.
Mój ulubiony fragment, to policjant mówiący “miło mi to słyszeć” na wieść, że nie doszło do pełnego stosunku Z DZIECKIEM, a “jedynie” do innych czynności seksualnych. Gdybym miała fizyczną kopię tej książki, to wylądowałaby za oknem. A jak nie wtedy, to wówczas, gdy sędzina doznała nagłego olśnienia, że nie będzie stać na przeszkodzie tworzenia rodziny złożonej z ofiary groomingu i jej oprawcy, bo to wzruszające.

To jest dziecko. To nie jest heroina romansideł. Dziecko. Niezależnie od tego jak samotne, skrzywdzone przez los, odrzucone przez dorosłych, którzy powinni jej strzec. Dziecko, które nie wie lepiej i nie rozumie, że jest za młode na pewne sprawy. To że Wavy była zmuszona dorosnąć i zajmować się Donalem, domem, a także sobą, nie oznacza, że Kellen miał prawo ją wykorzystać i poddać się jej decyzjom. Powinien wiedzieć lepiej, powinien zostawić TO DZIECKO w spokoju.

Jestem w głębokim szoku. Książkę przeczytałam po lekturze “Moja mroczna Vanesso”, która z podobnym tematem obeszła się z nieporównywalnie większym smakiem.

Technicznie ujmując, książka napisana językiem prostym, aż za bardzo, banalnym momentami. Tłumaczenie z błędami, gdzie mylone są imiona bohaterów i zaimki płci.

Zastanawiam się, co z ludźmi jest nie tak, że uważają przedstawioną w tej książce relację za piękną historię miłosną. Jestem porażona i zdumiona, że rzeczywiście ktoś mógł spojrzeć w ten sposób na związek dziecka z dorosłym mężczyzną, niezależnie od okoliczności towarzyszących ich wzajemnym stosunkom.
Rozumiem samotność. Rozumiem odrzucenie. Rozumiem potrzebę bliskości. Nie...

Wavy jest najbardziej odpowiedzialną osobą. Nikomu nie ufa, nawet swoim rodzicom. Jej tata jest dilerem narkotyków, a mama narkomanką i alkoholiczką. Jednego wieczoru doprowadza do wypadku. Poznaje wtedy Kellena, jest on zbirem jej ojca. Jest duża różnica wieku między nimi, ale nawiązują relację, która z biegiem czasu przekształca się w miłość.

Niestety to nie jest dobra historia, która opowiada o miłości. Na samym końcu autorka pokazuje, że ich uczucie nie jest złe. 20 letni mężczyzna zakochuje się w 8 letniej dziewczynce. Gdy on miał 25 lat, a ona 13 doszło między nimi do zbliżenia. Przeraża mnie to, że niektóry romantyzują pedofilię, występującą w tej książce.

Wavy jest najbardziej odpowiedzialną osobą. Nikomu nie ufa, nawet swoim rodzicom. Jej tata jest dilerem narkotyków, a mama narkomanką i alkoholiczką. Jednego wieczoru doprowadza do wypadku. Poznaje wtedy Kellena, jest on zbirem jej ojca. Jest duża różnica wieku między nimi, ale nawiązują relację, która z biegiem czasu przekształca się w miłość.

Niestety to nie jest dobra...

🌸Wszystko, co brzydkie i cudowne🌸

Od przeczytania tej książki minęło już trochę czasu, ale szczerze mówiąc nadal nie wiem, jak ubrać w słowa to, co chcę o niej powiedzieć. Nie wiem nawet jak opisać jaka ona była, bo jakoś słowa „cudowna”, „wspaniała” czy „wyjątkowa” mi tutaj nie pasują.

A tego, co działo się w tej książce tym bardziej nie mogę opisać tymi słowami i to z bardzo prostego powodu – to wszystko było okropne. Obrzydliwe, straszne, nieakceptowalne. Ale mimo to…mimo to mi się, cholera, podobało!
Czytając ją, nie mogłam się od niej oderwać, a gdy już ją odkładałam, nie mogłam się zmusić, by znów po nią sięgnąć.

Relacja Wavy i Kellena sprawiała, że sama nie wiedziałam czy bardziej im kibicuję czy współczuję. Kibicowałam im, bo mimo tych wszystkich okropności, które opisywała Bryn Greenwood, ich miłość była jedynym jasnym i czystym elementem w tej książce.

Współczułam, bo ich życie nigdy nie było usłane różami i w końcu, gdy oboje znaleźli w sobie oparcie i szczęście – świat uznał, że trzeba ich ukarać. Kara, którą wymierzono Kellenowi uderzyła też w Wavy i być może nawet mocniej niż w samego Kellena.

Uważam, że Bryn Greenwood stworzyła naprawdę dobrą i mocną książkę. Książkę, która na długo zapada w pamięć i sprawia, że nie jesteście w stanie myśleć o niczym innym. Ze mną tak było, dlatego nie mogę powiedzieć nic innego jak tylko – czytajcie!

🌸Wszystko, co brzydkie i cudowne🌸

Od przeczytania tej książki minęło już trochę czasu, ale szczerze mówiąc nadal nie wiem, jak ubrać w słowa to, co chcę o niej powiedzieć. Nie wiem nawet jak opisać jaka ona była, bo jakoś słowa „cudowna”, „wspaniała” czy „wyjątkowa” mi tutaj nie pasują.

A tego, co działo się w tej książce tym bardziej nie mogę opisać tymi słowami i to z...

Jest to zdecydowanie jedna z tych książek, która wzrusza, smuci, ale równocześnie porusza i momentami wywołuje uśmiech na twarzy. Ojciec Wavy, diler narkotyków, jest jednym z czołowych przedstawicieli gangu motocyklowego. Natomiast jej mama starając się dogodzić mężowi skupia się wyłącznie na nim, co jest równocześnie bardzo lekceważące dla ich dzieci. Z drugiej strony, mimo problemów głównej bohaterki, do jej życia nieoczekiwanie wkracza kolega z gangu jej ojca, tak więc ich głęboka więź jest nieprawidłowa pod wieloma względami. Mimo wielu przeszkód, dla nich ten związek nie stanowi problemu. Są oni w stanie je pokonać, dzięki sile uczuć, które do siebie darzą. Przynajmniej tak im obojgu się zdawało... 😔 Uczucie, które zakwitło między Wavy a Kellenem i które nie powinno mieć racji bytu, dodaje uroku książce. Sprawiło też, że nie byłam w stanie odłożyć tej pozycji choćby na minutę. 🖤 Książka niesie za sobą wyjątkową historię, tak specyficzną, tajemniczą i zarazem piękną, że nie sposób jest o niej zapomnieć. W pewien sposób współczułam bohaterom, że mimo miłości do siebie nie mogą w pełni się sobą cieszyć, czy też podzielić się tym szczęściem z innymi. 👩🏻‍❤️‍👨🏼 Sam motyw age gapu mi nie przeszkadza, a nawet jest to jeden z tych, które lubię w książkach. Motyw ten może być dobrze poprowadzony, jeśli nie ma w nim jakiejś przesady w przedstawionych scenach. 🦋
Tytuł ten niesie za sobą bardzo wyjątkową historię. Możliwe, że nie każdemu spodoba się, ponieważ niektóre fragmenty są zdecydowanie dla czytelników pełnoletnich, ale ja ze swojej strony polecam ją tym, którzy są ciekawi opowieści tego rodzaju zakazanej miłości. Książkę czytałam już pewien czas temu, ale zdecydowanie ta lektura zostanie w mojej pamięci na długo. 📖/Domi

Jest to zdecydowanie jedna z tych książek, która wzrusza, smuci, ale równocześnie porusza i momentami wywołuje uśmiech na twarzy. Ojciec Wavy, diler narkotyków, jest jednym z czołowych przedstawicieli gangu motocyklowego. Natomiast jej mama starając się dogodzić mężowi skupia się wyłącznie na nim, co jest równocześnie bardzo lekceważące dla ich dzieci. Z drugiej strony,...

„Wszystko, co brzydkie i cudowne” Bryn Greenwood

Ośmioletnia Wavy jest jedyną odpowiedzialną osobą w swoim najbliższym otoczeniu. Jej ojciec to znany w mieście diler narkotyków, jej matka jest alkoholiczką i narkomanką, pogrążoną we własnym świecie. Dziewczynka od najmłodszych lat dba o nią i swojego młodszego brata. Odskocznią od problemów jest dla niej obserwacja nieba. Mimo młodego wieku jest w tym świetna i potrafi odszukać niemal każdy istniejący gwiazdozbiór. Pewnego wieczoru, podczas cowieczornego rytuału, doprowadza do wypadku. W ten sposób poznaje Kellena, jednego ze zbirów swojego ojca. Mimo różnicy wieku nawiązują nić porozumienia, rozpoczynając niezwykłą przyjaźń, która z czasem przeradza się w miłość.

Jest to jedna z tych książek, których nie idzie jednoznacznie ocenić. Tak jak jej tytuł, jest piękna, kontrowersyjna i brzydka jednocześnie. Czyta się ją bardzo dobrze, wciąga z rozdziału na rozdział i nie sposób się od niej oderwać. Czytając tę powieść przeżywałam pełen wachlarz emocji. Od razu zaznaczę, nie jest to lekka lektura na jeden wieczór. Przede wszystkim jest to książka o opuszczonym, zaniedbanym dziecku, które wychowuje się w patologicznym środowisku, któremu nikt nie pomógł...

Relacja Wavy i Kellena jest trudna, wręcz nie do pomyślenia, ciężko się z nią pogodzić, ale jednak jest i staje się dla tej dwójki ucieczką od rzeczywistości. Bardzo dobrym zabiegiem wprowadzonym przez autorkę było przedstawienie perspektywy wielu osób, nie tylko głównych bohaterów, ale i tych pobocznych. Dzięki temu ta historia jest żywa, mimo że trudna i niezwykle przykra. Dodam jeszcze, że styl Bryn Greenwood jest świetny, jej pióro i sposób prowadzenia narracji powoduje, że ciężko tę książkę odłożyć.

„Wszystko, co brzydkie i cudowne” ma tyle samo zwolenników, co przeciwników. Czy ja ją polecam? Tak, ale wiem, że nie spodoba się każdemu. Jest kontrowersyjna i emocjonująca (niekoniecznie w dobry sposób),zmusza do refleksji i na pewno długo o niej nie zapomnę.

„Wszystko, co brzydkie i cudowne” Bryn Greenwood

Ośmioletnia Wavy jest jedyną odpowiedzialną osobą w swoim najbliższym otoczeniu. Jej ojciec to znany w mieście diler narkotyków, jej matka jest alkoholiczką i narkomanką, pogrążoną we własnym świecie. Dziewczynka od najmłodszych lat dba o nią i swojego młodszego brata. Odskocznią od problemów jest dla niej obserwacja nieba....