Ostrze

Od ponad roku nie przeczytałam lepszego thrillera niż ta książka.
Wielowymiarowa opowieść z wieloma głównymi bohaterami, których losy logicznie splatają się w jedną całość. Każdy z charakterów został precyzyjnie przedstawiony, dzięki czemu te postacie zostaną ze mną na długo. Narracja jest przejrzysta i przemyślana, fabuła wciągająca. Jedynym minusem jest przewidywalne zakończenie, gdybym nie mogła go przewidzieć, dałabym 10. Jednak nawet zakończenie nie przeszkadza mi w wysokim ocenieniu tej książki, gdyż jest to pozycja wśród thrillerów wyjątkowa i, co lubię w tego typu książkach, bardzo wzruszająca.
To moje pierwsze spotkanie z piórem Belindy Bauer i na pewno nie ostatnie.

Od ponad roku nie przeczytałam lepszego thrillera niż ta książka.
Wielowymiarowa opowieść z wieloma głównymi bohaterami, których losy logicznie splatają się w jedną całość. Każdy z charakterów został precyzyjnie przedstawiony, dzięki czemu te postacie zostaną ze mną na długo. Narracja jest przejrzysta i przemyślana, fabuła wciągająca. Jedynym minusem jest przewidywalne...

Napisana ciekawie i wciągająco. Losy różnych bohaterów zmyślnie się przecinają. Do tego historia prowadzona jest w dwóch nurtach czasowych i wychodzi to dobrze.

Niestety jest sporo dziur logicznych, pominięć oraz skrótów które zabiorą kilka oczek.
Finalnie zaś tragicznie niepotrzebna sensacyjna końcówka.

Jednak można polecić a do autorki na pewno prędzej czy później wrócę.

Napisana ciekawie i wciągająco. Losy różnych bohaterów zmyślnie się przecinają. Do tego historia prowadzona jest w dwóch nurtach czasowych i wychodzi to dobrze.

Niestety jest sporo dziur logicznych, pominięć oraz skrótów które zabiorą kilka oczek.
Finalnie zaś tragicznie niepotrzebna sensacyjna końcówka.

Jednak można polecić a do autorki na pewno prędzej czy później wrócę.

Narracja prowadzona z różnych perspektyw i przeskoki między przeszłością a teraźniejszością sprawiły, że „Ostrze” czytało mi się naprawdę dobrze. Byłam ciekawa, jak ta rodzina poradzi sobie po tragedii, która ich spotkała. Choć zakończenie nie było dla mnie przełomowe, kilka zwrotów akcji potrafiło zaskoczyć.

Szczególnie poruszyła mnie trudna relacja między rodzeństwem i to, jak chłopiec – mimo młodego wieku – musiał przejąć rolę opiekuna i wziąć odpowiedzialność za rodzinę. Emocjonalnie to naprawdę mocna część tej historii.

Podczas lektury nie mogłam jednak przestać się zastanawiać: gdzie była opieka społeczna, sąsiedzi, szkoła? Momentami fabuła wydawała się naciągana, szczególnie biorąc pod uwagę skalę problemów, z jakimi borykał się główny bohater.

Mimo tych zgrzytów, książkę oceniam jako dobrą – z ważnymi tematami w tle.

Narracja prowadzona z różnych perspektyw i przeskoki między przeszłością a teraźniejszością sprawiły, że „Ostrze” czytało mi się naprawdę dobrze. Byłam ciekawa, jak ta rodzina poradzi sobie po tragedii, która ich spotkała. Choć zakończenie nie było dla mnie przełomowe, kilka zwrotów akcji potrafiło zaskoczyć.

Szczególnie poruszyła mnie trudna relacja między rodzeństwem i...

Muszę przyznać, że jak na pierwszą książkę przeczytaną tej Autorki mam mieszane uczucia. Historia świetna i trzyma w napięciu i to jak policjanci próbując rozwiązać sprawę, ale tak naprawdę nie wiedzą jak ją ugryźć, a już nie wspominając o innej sprawie, która została odłożona na półkę. Wszystko fajnie i ciekawie się przeplata i naprawdę jako główne te wątki są tak poprowadzone, że przyjemnie się czytało i chciało się dowiedzieć jak to się skończy i kto w końcu jest tym sprawcą.

Tyle, że jest kilka tak lekko nielogicznych sytuacji, które gryzą się, ale z drugiej strony nie przeszkadza to w czytaniu, ale może jednak przeszkadzać w odbiorze jeśli szukamy logiki. O czym mówię? Po pierwsze nasz główny bohater to nastolatek. Jack ma 14 lat, choć wygląda na 12, ale to dziecko jeszcze. Policjanci w pewnych momentach zachowują się jakby był przynajmniej osiemnastolatkiem i popełniają tak banalne błędy, że nie powinno to się wydarzyć w ogóle na kartach tej książki, ale rozumiem, że taki był zamysł autorki. Ale fakt faktem, nieletniego nie można przesłuchiwać bez dorosłego…

Świetnie ukazanie głównego bohatera jako “dorosłego”, bo musiał być tym, który opiekował się dwójką rodzeństwa, które jest młodsze od niego. Ale dziwi mnie to, że żadna opieka społeczna nie reagowała, że dzieciaki nie chodzą do szkoły, że uczą się w domu. Nikt tak naprawdę nie zauważył, że nie ma rodziców? Nie ma wścibskich sąsiadów? Zawsze tacy są. Owszem pokazana była tutaj jedna sąsiadka, ale żaden inny sąsiad nie zareagował na nic? Wiem to mało istotne, ale jakoś wadziło mi w tej historii.

Ale jako całość? Bardzo dobry kryminał, do którego warto zajrzeć. I szybko się czyta przede wszystkim.

Muszę przyznać, że jak na pierwszą książkę przeczytaną tej Autorki mam mieszane uczucia. Historia świetna i trzyma w napięciu i to jak policjanci próbując rozwiązać sprawę, ale tak naprawdę nie wiedzą jak ją ugryźć, a już nie wspominając o innej sprawie, która została odłożona na półkę. Wszystko fajnie i ciekawie się przeplata i naprawdę jako główne te wątki są tak...

Ciekawa i dość niecodzienna historia. Podoba mi się sposób, w jaki autorka ją opowiedziała.

Ciekawa i dość niecodzienna historia. Podoba mi się sposób, w jaki autorka ją opowiedziała.

Bez szału. Poprzednia książka tej autorki porwała mnie znacznie bardziej.

Bez szału. Poprzednia książka tej autorki porwała mnie znacznie bardziej.

Ale jestem zaskoczona ta historia! Jest świetnie napisana, nie mogłam się oderwać. Od początku do końca ciekawi, trzyma w niepewności do ostatniej strony. A pióro autorki sprawia, że czytając czujesz się jakbyś był w samym środku tej opowieści. Totalnie odczuwałam emocje bohaterów, chwyta za serce a na koniec wgniata w fotel. Majstersztyk.

Ale jestem zaskoczona ta historia! Jest świetnie napisana, nie mogłam się oderwać. Od początku do końca ciekawi, trzyma w niepewności do ostatniej strony. A pióro autorki sprawia, że czytając czujesz się jakbyś był w samym środku tej opowieści. Totalnie odczuwałam emocje bohaterów, chwyta za serce a na koniec wgniata w fotel. Majstersztyk.

Książka sama w sobie bardzo dobra. Fabuła trzyma w napięciu,ciekawa narracja, niespodziewane zwroty akcji, które tylko uatrakcyjniają powieść. Znajdziemy tu także zaskakujące zakończenie. Jedyny minus to kilka bardzo mocno naciąganych sytuacji, które w życiu rzeczywistym na pewno by nie przeszły ;)

Książka sama w sobie bardzo dobra. Fabuła trzyma w napięciu,ciekawa narracja, niespodziewane zwroty akcji, które tylko uatrakcyjniają powieść. Znajdziemy tu także zaskakujące zakończenie. Jedyny minus to kilka bardzo mocno naciąganych sytuacji, które w życiu rzeczywistym na pewno by nie przeszły ;)

Książka jest dobrze napisana i całkiem przyjemnie się ją czyta, jednak posiada zasadniczy błąd. Główny bohater ma 14 lat. I nie byłoby to problemem, gdyby nie to, że inni traktują go, jakby był starszy. Policja aresztowała 14-latka i przesłuchuje go bez obecności nikogo więcej i nie próbuje zlokalizować jego opiekunów? Naprawdę? A to tylko jeden przykład. Gdyby on miał jakieś 17 lat, to by była inna historia.

Książka jest dobrze napisana i całkiem przyjemnie się ją czyta, jednak posiada zasadniczy błąd. Główny bohater ma 14 lat. I nie byłoby to problemem, gdyby nie to, że inni traktują go, jakby był starszy. Policja aresztowała 14-latka i przesłuchuje go bez obecności nikogo więcej i nie próbuje zlokalizować jego opiekunów? Naprawdę? A to tylko jeden przykład. Gdyby on miał...

Gdy 11-letni Jack wraz z ciężarną matką i dwoma siostrami stanęli na drodze w zepsutym samochodzie trzeba było szukać pomocy. Matka poszła szukać jakiegoś telefonu, by zadzwonić. Niestety nigdy już nie wróciła…
Trzy lata później Jack wciąż opiekuje się siostrami. Robi wszystko, aby nikt nie dowiedział się, że dzieci są same w domu. Pięknie skoszony trawnik, czyste okna. Na pozór zadbany dom, a wewnątrz... prawdziwy rodzinny dramat.
Pewnego dnia Jack dowiaduje się, co tak naprawdę stało się z ich matką. Wtedy zaczyna szukać sprawiedliwości.

Mam nie lada problem z oceną tej książki, gdyż czytało się ją świetnie. Była miłą odmianą od powieści utrzymanych w polskim klimacie, po które sięgam najczęściej. Nie zaangażowałam się w nią emocjonalnie, ale była na tyle interesująca, że trudno było ją odłożyć.
Mam jednak trochę zastrzeżeń pod względem merytorycznym do samej fabuły.
Uwaga, mogą pojawić się spoilery!
Trudno mi sobie wyobrazić możliwość zaistnienia opisanej sytuacji rodzinnej - jak nikt przez 3 lata mógł nie zainteresować się dziećmi i ich ojcem? To może mniej istotne, ale zupełnie nie grała mi umiejetność 5-latki, która nigdy nie uczęszczała do szkoły, (a czytania uczyło ją rodzeństwo, które samo tylko przez jakiś czas korzystało z edukacji domowej) do płynnego czytania książek (takich jak "To" Kinga lub innych np. o wampirach). Nie potrafię również objąć rozumem, że 2-letnie dziecko może dokładnie, szczegółowo zapamiętać jakąś sytuację. Dalej... 14-latek zatrzymany w areszcie? Z kredkami? 😳
Rozumiem, że Jack został przedstawiony jako dziecko, które usilnie próbuje wejść w skórę dorosłego, ale niektóre opisane zdarzenia wydawały mi się oderwane od rzeczywistości.

Mimo tego sam pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał, więc warto było sięgnąć po książkę. 🙂

Gdy 11-letni Jack wraz z ciężarną matką i dwoma siostrami stanęli na drodze w zepsutym samochodzie trzeba było szukać pomocy. Matka poszła szukać jakiegoś telefonu, by zadzwonić. Niestety nigdy już nie wróciła…
Trzy lata później Jack wciąż opiekuje się siostrami. Robi wszystko, aby nikt nie dowiedział się, że dzieci są same w domu. Pięknie skoszony trawnik, czyste okna. Na...