Wróżda (wydanie uzupełnione)

Polska odpowiedź na "Conana barbarzyńcę", czyli tandeta, ubóstwo i zagrywki z bingo dla fantasy.
Sorry, ale jeśli autor nie wysilał się nawet nad imieniem głównego protagonisty i poszedł na łatwiznę, to już można zakładać, że dalej lepiej nie będzie. Wiecie na pewno co mam na myśli: Draco to nie jest imię/ksywa bardzo wyszukana w świecie fantastyki. To tak jakbyście psu dali Burek na imię i się chwalili oryginalnością. Do tego czarodziejski miecz, głowy ścinane jednym machnięciem i koń czarny jak smoła.
Fabuła jest banalnie prosta, zemsta jako motor napędowy dla kolejnych coraz głupszych wymysłów autora i jego protagonisty. Wielkiej intrygi tu nie ma, chociaż sam Żmij ma się za jakiegoś strategosa o niezrównanej przenikliwości.
Jeśli kogokolwiek te "zwroty akcji" zaskakują, to powinien zostać ubezwłasnowolniony. Ok, rozumiem, społeczeństwo głupieje coraz bardziej, więc i książki po trosze przypominają paradokumenty dla debili, ale nie idźmy tą drogą.
Kolejne strony lecą, zmieniają się tylko oślepiająco piękne bohaterki- nimfomanki, każda tak samo tekturowa jak reszta bohaterów. Wszystko jest tu przerysowane: Draco jest chodzącym ideałem, Popiołowłosy jest jak czarny charakter z kreskówek, a kobiety myślą tylko o natychmiastowym grzmoceniu się z protagonistą- kilka ich w tej książce jest, ale zlewają się w jedno i to samo.
Czy zamawiając kebaba z podejrzanej budy koło dworca liczycie na coś więcej, niż brak skrętu kiszek i zapchanie żołądka? No raczej nie- dlatego i tę książkę trzeba tak potraktować. Wziąłem hurtem z biblioteki, bo przy braku nowości trzytomowa seria jawi się jako okazja życia dla czytelnika. A teraz zostałem z tym gniotem, niczym Himilsbach z angielskim. Nic to, dwa tomy zostały, wieść gminna niesie, że są ciut lepsze niż te tu zlewki po "Panie Lodowego Ogrodu" i "Wiedźminie", ale oczekiwania mam niezmiennie bardzo niskie.

Polska odpowiedź na "Conana barbarzyńcę", czyli tandeta, ubóstwo i zagrywki z bingo dla fantasy.
Sorry, ale jeśli autor nie wysilał się nawet nad imieniem głównego protagonisty i poszedł na łatwiznę, to już można zakładać, że dalej lepiej nie będzie. Wiecie na pewno co mam na myśli: Draco to nie jest imię/ksywa bardzo wyszukana w świecie fantastyki. To tak jakbyście psu...

Genialna dla osoby lubiącej słowiańskie klimaty. Ja bawiłem się świetnie

Genialna dla osoby lubiącej słowiańskie klimaty. Ja bawiłem się świetnie

Chętnie zapoznam się z kolejnymi przygodami sklavena. Ciekawa historia, przyjemnie się słuchało i zagłębiało się w słowiańskie klimaty.

Chętnie zapoznam się z kolejnymi przygodami sklavena. Ciekawa historia, przyjemnie się słuchało i zagłębiało się w słowiańskie klimaty.

PEŁNA RECENZJA NA: https://isap.info.pl/2021/10/23/wrozda-bo-duch-zamordowanego-pokoju-nie-zazna-i-zywych-dreczyc-bedzie/

Wróżda jest debiutem Marcina Sindery i miejscami można się przyczepić do stylu pisania, postaci, ich reakcji na wydarzenia czy też ich działania. Opisy są spójne z akcją i nie oddalają czytelnika od głównej historii przedstawionej w książce. Dialogi są dobrze napisane, a w wielu miejscach sporo sytuacji wyjaśniają i w bardzo naturalny sposób popychają akcję do przodu. 💬 Autorowi udało się wprowadzić swoje postacie w historię początku państwa polskiego 🇵🇱 i oblec to delikatnie welonem słowiańskiej fantastyki. Wróżda potrafi wciągnąć czytelnika i poprowadzi go obok Draconisa przez grody Giecz, Gniazdo, Poznań, Lednica, przez bitwy i bezdroża lasów. 🌲

Pierwotnie Wróżda ukazała się jako selfpublishing w roku 2018. Wtedy książkę zdobiły wspaniałe ilustracje 🖼️ autorstwa Martyny Janik, które świetnie odtwarzają opisane w książce sceny. Lira, wydając poprawioną wersję w 2020 roku, zdecydowała się zachować i pokazać grafiki. Zobaczymy je wplecione w tekst rozdziałów. Dodatkowo wnętrze okładki, po rozłożeniu skrzydełek ukazuje mapę 🗺️, na której, poza najważniejszymi rzekami i pasmami górskimi, oznaczono miejsca, które są wspomniane w książce. Można zatem w trakcie czytania śledzić trasę jaką pokonują nasi bohaterowie. 🚶‍♂️ W sieci można także znaleźć dodatkowe nowelki: Noc Krwi oraz Czerwień – opowiadające historie wspomniane we Wróżdzie, ale nie rozwinięte. Kto zechce, ten sięgnie po więcej. Sam autor zaleca przeczytanie ich dopiero po skończeniu czytania Wróżdy. 📖

PEŁNA RECENZJA NA: https://isap.info.pl/2021/10/23/wrozda-bo-duch-zamordowanego-pokoju-nie-zazna-i-zywych-dreczyc-bedzie/

Wróżda jest debiutem Marcina Sindery i miejscami można się przyczepić do stylu pisania, postaci, ich reakcji na wydarzenia czy też ich działania. Opisy są spójne z akcją i nie oddalają czytelnika od głównej historii przedstawionej w książce. Dialogi są...

Myślę, że „Wróżda” Marcina Sindery to książka, która w bardzo ciekawy sposób przybliża czytelnika do początków państwa Piastów, choć nie robi tego wprost. Wydaje mi się, że autor zamiast klasycznej powieści historycznej daje nam coś bardziej surowego – opowieść, w której splatają się dawne wierzenia Słowian, magia, ludowe podania i czysta, brutalna siła.

Czytając, miałem wrażenie, że to historia opowiadana jak stara legenda, gdzie rzeczywistość miesza się z mrocznym rytuałem i gdzie zemsta oraz przeznaczenie stają się głównymi bohaterami. Myślę też, że właśnie dzięki tej formie książka nie tylko buduje klimat, ale i pozwala poczuć, jak mogły wyglądać czasy, kiedy rodziła się nowa władza, a stare bóstwa jeszcze nie odeszły w zapomnienie.

Wydaje mi się, że „Wróżda” nie jest lekturą łatwą, ale dzięki swojej dzikości i intensywności zostaje w pamięci. To brutalna, a jednocześnie bardzo klimatyczna podróż w świat, który wydaje się jednocześnie obcy i znajomy.

Myślę, że „Wróżda” Marcina Sindery to książka, która w bardzo ciekawy sposób przybliża czytelnika do początków państwa Piastów, choć nie robi tego wprost. Wydaje mi się, że autor zamiast klasycznej powieści historycznej daje nam coś bardziej surowego – opowieść, w której splatają się dawne wierzenia Słowian, magia, ludowe podania i czysta, brutalna siła.

Czytając, miałem...

Autor "Wróżdy" zanurza czytelnika w świecie słowiańskiej magii i demonów, splatając go z pseudohistorycznym tłem IX wieku. Jest to niezwykłe połączenie, które nadaje powieści unikatowy charakter.

Choć brutalne sceny akcji, nasycone seksownością i gwałtownością, mogą przypaść do gustu miłośnikom mocniejszych wrażeń, to jednowymiarowe postaci mogą budzić pewne zastrzeżenia. Szkoda, że niektóre postaci drugoplanowe nie zostały bardziej rozwinięte, a ich motywacje pozostają niedopowiedziane. Mimo tego, tempo narracji jest na tyle dynamiczne, że czytelnik z łatwością przechodzi przez kolejne strony, nie nudząc się nawet na moment.

"Wróżda" jest przykładem "słowiańskiej baśni dla dorosłych", która potrafi oczarować czytelnika swoim klimatem. Świetna na letnie wieczory, oferująca przyjemną ucieczkę w świat jakiego masowo nie znamy, a powinniśmy. Z chęcią sięgnę po kontynuację.

Autor "Wróżdy" zanurza czytelnika w świecie słowiańskiej magii i demonów, splatając go z pseudohistorycznym tłem IX wieku. Jest to niezwykłe połączenie, które nadaje powieści unikatowy charakter.

Choć brutalne sceny akcji, nasycone seksownością i gwałtownością, mogą przypaść do gustu miłośnikom mocniejszych wrażeń, to jednowymiarowe postaci mogą budzić pewne zastrzeżenia....

ja nie wiem co napisać. Bardzo ciekawa bardzo mi sie podobała ta książka, o Słowiaństwie w troszku inny sposób.

ja nie wiem co napisać. Bardzo ciekawa bardzo mi sie podobała ta książka, o Słowiaństwie w troszku inny sposób.

W klimatach słowiańskich jest to jedna z najlepszych książek jakie czytałem fabuła dość prosta ale bardzo interesująca język bardzo przyjemny jest to moja pierwsza książka od tego Autora i jestem bardzo pozytywnie zaskoczony. Z pewnością sięgnę po pozostałe części tej trylogii

W klimatach słowiańskich jest to jedna z najlepszych książek jakie czytałem fabuła dość prosta ale bardzo interesująca język bardzo przyjemny jest to moja pierwsza książka od tego Autora i jestem bardzo pozytywnie zaskoczony. Z pewnością sięgnę po pozostałe części tej trylogii

Nie znałem autora ani tytułu a kupiłem trylogię bo miała dobrą cenę.
Jak ja dawno szukałem takiej prostej fantastyki gdzie jest jeden bohater, który rozwala wszystko i wszystkich. Ogromny plus za to, że bohater zabija zdrajców bez zbędnego dialogu, tak jak powinno się robić ze zdrajcami.
Czyta się to lekko i przyjemnie bo nie ma 50 różnych ras, a świetne przygody jednej osoby.

Nie znałem autora ani tytułu a kupiłem trylogię bo miała dobrą cenę.
Jak ja dawno szukałem takiej prostej fantastyki gdzie jest jeden bohater, który rozwala wszystko i wszystkich. Ogromny plus za to, że bohater zabija zdrajców bez zbędnego dialogu, tak jak powinno się robić ze zdrajcami.
Czyta się to lekko i przyjemnie bo nie ma 50 różnych ras, a świetne przygody jednej osoby.

Ciekawy pomysł na osadzenie fabuły w czasach przypominających starosłowiańskie. Dosyć przewidywalne, ale czyta się dobrze.

Ciekawy pomysł na osadzenie fabuły w czasach przypominających starosłowiańskie. Dosyć przewidywalne, ale czyta się dobrze.