Storia della bambina perduta

„Historia zaginionej dziewczynki” Eleny Ferrante skłania mnie do głębokich rozmyślań nad meandrami życia. Nad tym, jak bardzo jest ono zmienne – jak sinusoida. Raz przynosi sukces, spełnienie i poczucie sensu, innym razem klęskę, stratę, tragedię czy bolesne rozczarowanie.
W tej zmienności szczególnie wybrzmiewa potrzeba drugiego człowieka. Kogoś, kto potrafi być obok – niekoniecznie po to, by ratować czy naprawiać, ale by wytrzymać razem trud, dać oparcie, lustro, punkt odniesienia.
Jednocześnie książka jak i cały cykl powieści , prowokuje mnie do zastanowienia się nad prawdziwością i naturą przyjaźni Lenu i Lili. Czy była to relacja oparta na bliskości, czy raczej na rywalizacji? Na podziwie, zazdrości, zależności? A może na wszystkim naraz? Ferrante pokazuje przyjaźń nie jako bezpieczną przystań, lecz jako dynamiczną, często bolesną przestrzeń, w której kształtuje się tożsamość obu kobiet.
Cały cykl to historia o dorastaniu, wyborach i ich konsekwencjach, o cenie ambicji i kompromisów, o tym, jak bardzo relacje potrafią nas budować – i jednocześnie ranić.
Książka zostawia z pytaniami, nie z odpowiedziami. I właśnie dlatego tak długo rezonuje po ostatniej stronie.

„Historia zaginionej dziewczynki” Eleny Ferrante skłania mnie do głębokich rozmyślań nad meandrami życia. Nad tym, jak bardzo jest ono zmienne – jak sinusoida. Raz przynosi sukces, spełnienie i poczucie sensu, innym razem klęskę, stratę, tragedię czy bolesne rozczarowanie.
W tej zmienności szczególnie wybrzmiewa potrzeba drugiego człowieka. Kogoś, kto potrafi być obok –...

Wspaniała powieść, wieńcząca czterotomowy cykl neapolitański Eleny Ferrante. Kończę go z wielkim żalem, bardzo zżyłam się z wieloma postaciami, a zakończenie doprowadziło mnie prawie do łez.

Trudniej było mi utożsamić się z problemami Lili i Lenù podjętymi w tym tomie - głównie ze względu na to, że obie stały się ode mnie starsze i wkroczyły w nowy etap życia. Miło mi jednak było czytać o tym, że -w pewnym sensie- ich przyjaźń rozkwitła na nowo. Zwłaszcza po rozłące z 3 tomu. Co ciekawe, mamy wgląd w to, co naprawdę MYŚLI Lila, zostaje przed nami odkryta przyczyna wielu jej wcześniejszych zachowań i decyzji. Bardzo, bardzo polecam!

Wspaniała powieść, wieńcząca czterotomowy cykl neapolitański Eleny Ferrante. Kończę go z wielkim żalem, bardzo zżyłam się z wieloma postaciami, a zakończenie doprowadziło mnie prawie do łez.

Trudniej było mi utożsamić się z problemami Lili i Lenù podjętymi w tym tomie - głównie ze względu na to, że obie stały się ode mnie starsze i wkroczyły w nowy etap życia. Miło mi...

To najbardziej dojrzała część serii. Najbardziej stonowana, płynąca spokojnym tempem, refleksyjna... Bohaterki wyrosły już z głupoty młodości ale czy zakończenie jest dla nich szczęśliwe?

To najbardziej dojrzała część serii. Najbardziej stonowana, płynąca spokojnym tempem, refleksyjna... Bohaterki wyrosły już z głupoty młodości ale czy zakończenie jest dla nich szczęśliwe?

Cudowna historia. Warto!

Cudowna historia. Warto!

Wspaniała książka jak i cały komplet 4 tomów. Ten ostatni oceniłem jedynie nieco słabiej odczuwając lekkie zmęczenie tematem, ale i tak cała ta historia jest super. Polecam miłośnikom sag rodzinnych (współczesnych).

Wspaniała książka jak i cały komplet 4 tomów. Ten ostatni oceniłem jedynie nieco słabiej odczuwając lekkie zmęczenie tematem, ale i tak cała ta historia jest super. Polecam miłośnikom sag rodzinnych (współczesnych).

Ostatnia część Genialnej przyjaciółki dalej prowadzi przez zawiłości przyjaźni dwóch głównych bohaterek. Dużo tu pobocznych wątków, opisów sytuacji społecznej i politycznej Włoch i poszczególnych miast(głównie oczywiście Neapolu). Czyta się bardzo dobrze i mimo, że 1 część przeczytałam dawno temu, szybko odnalazłam się w opisywanej rzeczywistości.
Dla mnie przydatne okazało się zestawienie na początku wszystkich osób poszczególnych rodzin. Czasami do tego wracałam :))

Ostatnia część Genialnej przyjaciółki dalej prowadzi przez zawiłości przyjaźni dwóch głównych bohaterek. Dużo tu pobocznych wątków, opisów sytuacji społecznej i politycznej Włoch i poszczególnych miast(głównie oczywiście Neapolu). Czyta się bardzo dobrze i mimo, że 1 część przeczytałam dawno temu, szybko odnalazłam się w opisywanej rzeczywistości.
Dla mnie przydatne okazało...

„Historia zaginionej dziewczynki” to dla mnie najsłabsza część cyklu. Zamiast domknięcia z rozmachem dostajemy rozwlekłą opowieść, w której bohaterki krążą w kółko wokół tych samych konfliktów. Emocje niby są intensywne, ale często przytłoczone długimi, nużącymi opisami. Ogólnie przegadana. Finał to niestety rozczarowane. Nie rekompensuje przeciągniętego tempa i momentów, w których napięcie zwyczajnie siada. przedostatni i ostatni tom stracił energię, która niosła poprzednie części. Albo po prostu całość pomysłu wyczerpała się w połowie, a pozostałe dwie części były napisane na fali.

„Historia zaginionej dziewczynki” to dla mnie najsłabsza część cyklu. Zamiast domknięcia z rozmachem dostajemy rozwlekłą opowieść, w której bohaterki krążą w kółko wokół tych samych konfliktów. Emocje niby są intensywne, ale często przytłoczone długimi, nużącymi opisami. Ogólnie przegadana. Finał to niestety rozczarowane. Nie rekompensuje przeciągniętego tempa i momentów, w...

Pomimo że poprzednią część czytałam rok temu, to bardzo dobrze odnajdowałam się w historii. Lubię styl pisania autorki.

Pomimo że poprzednią część czytałam rok temu, to bardzo dobrze odnajdowałam się w historii. Lubię styl pisania autorki.

Finał cyklu neapolitańskiego to nie tylko podsumowanie niezwykłej przyjaźni dwóch bohaterek, lecz także portret całej społeczności dorastającej w cieniu jednej dzielnicy. Elena Ferrante splata wątki rodzinnych dramatów z tłem politycznym i społecznymi przemianami Włoch, a także z gwałtownym rozwojem technologicznym. Ta część jest przede wszystkim opowieścią o bezwzględnej prawdzie macierzyństwa oraz o trudach miłości dojrzałego wieku. Autorka odsłania słabości swoich postaci i ich wewnętrzne rozterki z niezwykłą intensywnością, dzięki czemu ich historie brzmią wyjątkowo prawdziwie.

Finał cyklu neapolitańskiego to nie tylko podsumowanie niezwykłej przyjaźni dwóch bohaterek, lecz także portret całej społeczności dorastającej w cieniu jednej dzielnicy. Elena Ferrante splata wątki rodzinnych dramatów z tłem politycznym i społecznymi przemianami Włoch, a także z gwałtownym rozwojem technologicznym. Ta część jest przede wszystkim opowieścią o bezwzględnej...

Ta część wciągnęła mnie równie mocno, chociaż nawet bardziej niż tom 1. Bardzo się cieszę, że książka wróciła z powrotem na tory opowieści o przyjaźni, w 2 i 3 tomie mało o niej było, tutaj odżywa na nowo, wręcz dopiero teraz staje się prawdziwą przyjaźnią, chociaż postać Lily można określić jako Trudna przyjaciółka.
Bardzo mnie zaskoczył fakt zaginięcia Tiny. Ten wątek wywarł na mnie ogromny szok, smutek i przede wszystkim poczułam, że to już koniec. Koniec opowieści o tej dziwnej przyjaźni, koniec historii przyjaciółek.

Ta część wciągnęła mnie równie mocno, chociaż nawet bardziej niż tom 1. Bardzo się cieszę, że książka wróciła z powrotem na tory opowieści o przyjaźni, w 2 i 3 tomie mało o niej było, tutaj odżywa na nowo, wręcz dopiero teraz staje się prawdziwą przyjaźnią, chociaż postać Lily można określić jako Trudna przyjaciółka.
Bardzo mnie zaskoczył fakt zaginięcia Tiny. Ten wątek...