The Power of the Dog

O tym, że tłumione emocje muszą gdzieś znaleźć ujście.
Książka opowiada o dwóch braciach, którzy wiodą dość uporządkowane życie, prowadząc jedno z większych rancz w okolicy. Wszystko się zmienia, kiedy do domu wprowadza się świeżo poślubiona żona jednego z nich oraz jej nastoletni syn z poprzedniego małżeństwa.
Obaj bracia są w jakimś stopniu despotami, narzucającymi swoje zdanie innym. W przypadku Phila jest to bardziej widoczne - to człowiek ceniący sobie utartą rutynę, nie cierpiący sprzeciwu i jakichkolwiek zmian (także tych cywilizacyjnych),zwłaszcza takich niekonsultowanych z nim. To również absolutny mistrz wszechświata i okolic w dziedzinie pasywnej agresji. W porównaniu z nim George wydaje się tym łagodnym i uległym, ale on również dąży za wszelką cenę do realizacji swojej wyidealizowanej wizji życia rodzinnego, nie biorąc pod uwagę niczyjego zdania na ten temat.
Między bohaterami ma miejsce swego rodzaju wojna psychologiczna, a atmosferę można kroić nożem - co ciekawe, nie ma tu ani jednej sceny awantury, wszystko rozgrywa się w milczeniu, w dużej mierze w głowach stron konfliktu, sporo rzeczy pozostaje w sferze domysłów. Fabuła jest bardzo przemyślnie, przewrotnie skonstruowana, rozwija się dosyć niepozornie, prowadząc do zaskakującego, satysfakcjonującego finału - to jeden z tych przypadków, gdy zakończenie jest lepsze od całej reszty książki.

O tym, że tłumione emocje muszą gdzieś znaleźć ujście.
Książka opowiada o dwóch braciach, którzy wiodą dość uporządkowane życie, prowadząc jedno z większych rancz w okolicy. Wszystko się zmienia, kiedy do domu wprowadza się świeżo poślubiona żona jednego z nich oraz jej nastoletni syn z poprzedniego małżeństwa.
Obaj bracia są w jakimś stopniu despotami, narzucającymi swoje...

Świetna książka, bardzo mi się podobała, mimo, iż czytałam ją po obejrzeniu filmu. Pełnokrwiści bohaterowie, wyraziste opisy przyrody, i zakończenie pozostawiające czytelnika z opadniętą szczęką.

Świetna książka, bardzo mi się podobała, mimo, iż czytałam ją po obejrzeniu filmu. Pełnokrwiści bohaterowie, wyraziste opisy przyrody, i zakończenie pozostawiające czytelnika z opadniętą szczęką.

Ciężko ocenić mi tę książkę, bo ma naprawdę dobrze wykreowanych bohaterów, natomiast podczas czytania nieraz mnie nużyła. Nie wiem jak to określić... jest taka sucha w swojej formie, a równocześnie bardzo dobrze przedstawia problemy bohaterów pod względem emocjonalnym. Tak w punkt. Dałabym ocenę wyżej, natomiast chyba zbyt długo musiałam się w nią wgryźć żeby czerpać z niej aż taką przyjemność. Też swoje robi pewnie to, że ja chyba nie przepadam za klimatem westernów, chociaż nie wiem czy to można nazwać takim typowym westernem.

Ciężko ocenić mi tę książkę, bo ma naprawdę dobrze wykreowanych bohaterów, natomiast podczas czytania nieraz mnie nużyła. Nie wiem jak to określić... jest taka sucha w swojej formie, a równocześnie bardzo dobrze przedstawia problemy bohaterów pod względem emocjonalnym. Tak w punkt. Dałabym ocenę wyżej, natomiast chyba zbyt długo musiałam się w nią wgryźć żeby czerpać z niej...

Jako, że psie pazury to literatura krajobrazu książka rozwija się bardzo długo, co zdecydowanie nie jest jej zaletą, choć ma sznyt do opisywania tła. Po skończeniu jej dopadło mnie jej drugie dno, więc daję ocenę wyżej.

Jako, że psie pazury to literatura krajobrazu książka rozwija się bardzo długo, co zdecydowanie nie jest jej zaletą, choć ma sznyt do opisywania tła. Po skończeniu jej dopadło mnie jej drugie dno, więc daję ocenę wyżej.

Ciężko mi cokolwiek o tej książce napisać. Historia może i miała potencjał, ale nie podobał mi się sposób w jaki została opowiedziana. Nużyła mnie ta książka, w wielu momentach musiałam zmuszać się do czytania. W ogóle spodziewałam się czegoś innego, czegoś mocniejszego, dosadniej opowiedzianego, co zresztą sugerował opis na okładce.

Ciężko mi cokolwiek o tej książce napisać. Historia może i miała potencjał, ale nie podobał mi się sposób w jaki została opowiedziana. Nużyła mnie ta książka, w wielu momentach musiałam zmuszać się do czytania. W ogóle spodziewałam się czegoś innego, czegoś mocniejszego, dosadniej opowiedzianego, co zresztą sugerował opis na okładce.

"Psie Pazury" autorstwa Thomasa Savage'a to przejmujący western, który mimo uznania jako klasyka, pozostaje niezbyt popularny wśród polskich czytelników.

Historia rozwija się na ranczu dwóch braci o zupełnie różnych charakterach. Phil to zgorzkniały, lecz bystry intelektualista, podczas gdy jego brat George jest prosty, ale serdeczny i pamiętliwy. Kiedy George bierze ślub z wdową, która ma dość specyficznego syna Petera, życie Phila ulega zmianie i staje się nie do zniesienia. Książka porusza też temat stłumionego homoseksualizmu, ukrywanego w męskim, westernowym społeczeństwie. Savage szczegółowo opisuje życie na ranczu, co dostarcza czytelnikowi ciekawych informacji na temat pracy z końmi i bydłem, choć sama lektura jest raczej trudniejsza i bardziej wymagająca. Mimo to, jest to solidne studium psychologiczne postaci, choć czytelnik musi wiele rzeczy wywnioskować samodzielnie. W moich oczach nie jest to arcydzieło, ale zdecydowanie wartościowa lektura.

"Psie Pazury" autorstwa Thomasa Savage'a to przejmujący western, który mimo uznania jako klasyka, pozostaje niezbyt popularny wśród polskich czytelników.

Historia rozwija się na ranczu dwóch braci o zupełnie różnych charakterach. Phil to zgorzkniały, lecz bystry intelektualista, podczas gdy jego brat George jest prosty, ale serdeczny i pamiętliwy. Kiedy George bierze ślub...

Czyżby wściekłemu psu nie da się pomóc, trzeba go po prostu uśpić bo robi krzywdę nie tylko sobie, ale i otoczeniu? Świetna książka.

Czyżby wściekłemu psu nie da się pomóc, trzeba go po prostu uśpić bo robi krzywdę nie tylko sobie, ale i otoczeniu? Świetna książka.

To mój pierwszy western i przekonałam się, że zdecydowanie nie są to moje klimaty, ale nie mogę ocenić tej książki negatywnie, ponieważ obiektywnie jest bardzo dobra i przejmująca. Z ciekawej perspektywy podejmuje tematykę mężczyzn, ich emocji, tego, do czego zdolna jest miłość, ale też siłę stereotypów i problem samotności.

Czytanie westernów nie będzie moim nowym hobby, nie jest to dla mnie porywająca tematyka, tematyka przy której potrafię zrelaksować się wieczorem, ale nie uważam też, żebym straciła przy tej książce swój czas.

"Psie pazury" pozostawiają czytelnika z wieloma niedopowiedzeniami i sugestiami, które dają fajne pole do własnych przemyśleń.

Chętnie zobaczę też film.

To mój pierwszy western i przekonałam się, że zdecydowanie nie są to moje klimaty, ale nie mogę ocenić tej książki negatywnie, ponieważ obiektywnie jest bardzo dobra i przejmująca. Z ciekawej perspektywy podejmuje tematykę mężczyzn, ich emocji, tego, do czego zdolna jest miłość, ale też siłę stereotypów i problem samotności.

Czytanie westernów nie będzie moim nowym hobby,...

Czasem zaskakujące jest to jak osoba, która mogłaby się wydawać całkiem bezbronną i słabą potrafi okazać się jednostką silną i zdolną do zła. Rewelacyjnie napisana książka, spodobala mi się o wiele bardziej niż film, polecam gorąco.

Czasem zaskakujące jest to jak osoba, która mogłaby się wydawać całkiem bezbronną i słabą potrafi okazać się jednostką silną i zdolną do zła. Rewelacyjnie napisana książka, spodobala mi się o wiele bardziej niż film, polecam gorąco.

Powieść o tym, do czego zdolna jest miłość. Syna, ojca, brata - jednym słowem mężczyzny.
Ale i o tym, jak stereotyp czy norma społeczna rządzi życiem jednostki i z nią potrafi robić.

ps Film jest wierną (choć pomija pewne wątki) ekranizacją powieści. Jest w niej wszystko co ważne w fabule, a klimat - znakomicie oddany.

Powieść o tym, do czego zdolna jest miłość. Syna, ojca, brata - jednym słowem mężczyzny.
Ale i o tym, jak stereotyp czy norma społeczna rządzi życiem jednostki i z nią potrafi robić.

ps Film jest wierną (choć pomija pewne wątki) ekranizacją powieści. Jest w niej wszystko co ważne w fabule, a klimat - znakomicie oddany.