# to o nas

Postacie są tak przerysowane, że stają się swoją własną parodią...

Postacie są tak przerysowane, że stają się swoją własną parodią...

Lubię tę pozycję z dorobku Piotra C. Jest w niej dużo prawdy w kontekście relacji międzyludzkich, a już na pewno o tym, że nikt nie chce być samotny.

Lubię tę pozycję z dorobku Piotra C. Jest w niej dużo prawdy w kontekście relacji międzyludzkich, a już na pewno o tym, że nikt nie chce być samotny.

Nic nadzwyczajnego. Nie do końca do mnie przemawia styl pisarski Piotra C.

Nic nadzwyczajnego. Nie do końca do mnie przemawia styl pisarski Piotra C.

Na pewno z ważnym przesłaniem, ale strasznie długo ja męczyłam.

Na pewno z ważnym przesłaniem, ale strasznie długo ja męczyłam.

Dwie historie, dwoje ludzi a jednocześnie jedno bagno. Momentami jest żenująco, czasem śmiesznie, trudno ocenić czy z sensem czy bez. Na lekkie czytanie na leżaku na plaży ujdzie.

Dwie historie, dwoje ludzi a jednocześnie jedno bagno. Momentami jest żenująco, czasem śmiesznie, trudno ocenić czy z sensem czy bez. Na lekkie czytanie na leżaku na plaży ujdzie.

Dzisiaj nie będzie zachwytów.
"# to o nas" wśród wszystkich książek Piotra C. najmniej przypadła mi do gustu, ale nie czytałam jeszcze "Solisty" i "Ostatniego tanga". Na tle reszty wypadła blado. Gdybym przeczytała ją jako pierwszą, bez zaznajomienia się z resztą twórczości autora - prawdopodobnie nie sięgnęłabym już po kolejne tytuły. Zacznę może jednak od tego, co zagrało dobrze. Sama konwencja powieści pisanej z perspektywy dwóch osób, których losy przecinają się w pewnym momencie, tworząc wspólną linię fabularną z nieco odmiennym spojrzeniem obu stron - no nie jest to może coś wyszukanego i odkrywczego, ale po prostu, wyszło. Nie czepiałabym się tego sposobu narracji, dał mały powiew świeżości w kreowaniu historii przez Piotra C. Jeśli chodzi o obserwację rzeczywistości - trafnie jak zwykle, może z małymi zgrzytami. Język powieści też nie odbiega od przyjętej w dorobku autora normy - jest wulgarnie i zabawnie (choć trochę trąca podpitym wujem na weselu). To wszystko znamy, lubimy, cenimy. No i oczywiście, w dalszym ciągu jest to istna skarbnica cytatów. I czyta się ją szybko, wbrew sugerującej odmienny stan rzeczy objętości. Pochłonęłam ją wieczorem przed wakacyjnym wyjazdem, myślałam, że starczy mi do godziny zero z ostatecznym pakowaniem i wyjściem z mieszkania, a tu zonk. Musiałam na szybko szukać jeszcze jednej lektury.

Co więc poszło nie tak? Ano, wzbierająca czara goryczy w końcu się przelała. Umówmy się - świat w książkach pisarza nie jest kolorowy. Ludzie się zdradzają, okłamują, sięgają po używki, robią masę mniej lub bardziej wątpliwych moralnie rzeczy. Związki się rozpadają, przyjaźnie tracą na wartości, miłość okazuje się interesowna, bez czułych gestów i oddania drugiej osobie. Tutaj jednak zabrnęło to, w mojej opinii, za daleko. Fabuła jest już zbyt przerysowana, odarta z pozytywnych emocji. Postacie płytsze, bez charakteru, ciężko pojąć ich motywacje. Zbyt głęboko weszliśmy w schemat świata pozbawionego nadziei na lepsze jutro. To już zakrawa o srogie incelstwo, przekreślenie całego pokolenia przyspawanego do telefonu, niewidzącego nic poza layoutem Instagrama i Tindera. Najbardziej rozczarowujące okazało się zakończenie - chyba miało to być coś nowatorskiego względem dotychczasowych happy endów, ale nie pykło.
No nie jest to coś, co mogłabym Wam z czystym sumieniem polecić. Można z tej książki coś niecoś wyciągnąć, nie skazywałabym jej od razu na stracenie, ale całościowo, w zestawieniu z resztą - jest średnio, wręcz słabo. Ja się zawiodłam. Chciałam odskoczni, ukojenia nerwów przy ironicznej akcji, a dostałam przez łeb pesymistycznym obuchem z czerstwymi żartami i drewnianymi bohaterami, co mnie tylko rozsierdziło. Nie oceniłabym jej mimo wszystko źle, ale z pewnością już do niej nie wrócę.

Pełna, oryginalna opinia tutaj:
https://www.instagram.com/p/DCa302UN1ic/

Dzisiaj nie będzie zachwytów.
"# to o nas" wśród wszystkich książek Piotra C. najmniej przypadła mi do gustu, ale nie czytałam jeszcze "Solisty" i "Ostatniego tanga". Na tle reszty wypadła blado. Gdybym przeczytała ją jako pierwszą, bez zaznajomienia się z resztą twórczości autora - prawdopodobnie nie sięgnęłabym już po kolejne tytuły. Zacznę może jednak od tego, co zagrało...

To jedna z najgorszych książek, jakie czytałam! Z trudem dobrnęłam do końca. Książka jest przepełniona wulgaryzmami. Możnaby rzec, że opisuje to jak relacje wyglądać nie powinny. Jestem zaskoczona tym, że ma tyle dobrych opinii. Jeśli to miała być komedia to nie trafia w moje poczucie humoru.

To jedna z najgorszych książek, jakie czytałam! Z trudem dobrnęłam do końca. Książka jest przepełniona wulgaryzmami. Możnaby rzec, że opisuje to jak relacje wyglądać nie powinny. Jestem zaskoczona tym, że ma tyle dobrych opinii. Jeśli to miała być komedia to nie trafia w moje poczucie humoru.

Słaba

Słaba

Mam mieszane uczucia do tej książki.
Z jednej strony mam wrażenie, że jest wulgarniejsza i bardziej przerysowana niż poprzednie, z trochę płytszymi postaciami.
Z drugiej jednak jest to pierwsza książka od dawna, która skłoniła mnie do pewnych refleksji nad tym, popularnym ostatnio, tematem przegrywu i incelstwa.

Całość pisana jest z perspektywy dwóch bohaterów: Krzyśka i Agaty, którzy choć pragną Prawdziwej Wielkiej Miłości, to nie są w stanie jakoś jej znaleźć.
Przeskoki postaci są zgrabne, choć po prawdzie oboje bohaterów jest do siebie bardzo podobnych. Mieszkają niedaleko siebie, prawnicy, ich krąg znajomych się zazębia, mają dość podobny sposób radzenia sobie ze stresem... a jednak nie mogą na siebie wpaść.

I ta niemoc momentami przypomina przeróżne związki z komedii sytuacyjnych, co może się podobać, choć mnie osobiście zaczęła irytować, gdzieś w okolicach 3/4 książki.

Co miłe, autor wyraźnie dąży do stworzenia własnego, spójnego świata, ponieważ wśród postaci drugo- i trzecio- planowych przewijają się dobrze nam znani z poprzednich części prawnicy.

Mam mieszane uczucia do tej książki.
Z jednej strony mam wrażenie, że jest wulgarniejsza i bardziej przerysowana niż poprzednie, z trochę płytszymi postaciami.
Z drugiej jednak jest to pierwsza książka od dawna, która skłoniła mnie do pewnych refleksji nad tym, popularnym ostatnio, tematem przegrywu i incelstwa.

Całość pisana jest z perspektywy dwóch bohaterów: Krzyśka i...

Przeczytałam od deski do deski. Przeczytałam opinię na serwisach do recenzowania i opiniowania książek i zastanawia mnie jedno. Czemu ta książka ma takie słabe opinie? Oczywiście nie jest to literatura wysoka, ale umówmy się, jest to pozycja mająca dostarczyć rozrywki. Taka właśnie jest książka Piotra C. Jak zwykle pokazuje nam on wszystkie odcienie szarości, tym razem współczesnych 30-latków. Ja książką jestem szczerze zachwycona, stąd moje niedowierzaniem ilością słabych ocen. Postacie bardzo spójne. Agata - świetnie wykreowana postać, trafne spostrzeżenia. Czytając jej fragmenty byłam zdziwiona, a zarazem zachwycona, że napisał je mężczyzna (nadal nie dowierzam Czarny!). Rzadko oceniam książki na maksa, ale w tym wypadku naprawdę muszę. Dużo lekkiego, ironicznego humoru, przemyślane sytuacje, zbiegi okoliczności, otwarte zakończenie, no i Agata!

Przeczytałam od deski do deski. Przeczytałam opinię na serwisach do recenzowania i opiniowania książek i zastanawia mnie jedno. Czemu ta książka ma takie słabe opinie? Oczywiście nie jest to literatura wysoka, ale umówmy się, jest to pozycja mająca dostarczyć rozrywki. Taka właśnie jest książka Piotra C. Jak zwykle pokazuje nam on wszystkie odcienie szarości, tym razem...