Drużyna 1 Wyrzutki

Goated powieść dla dzieci szczerze

Goated powieść dla dzieci szczerze

Bardzo się bałem, że ta seria będzie kolejną marną próbą wyciśnięcia jeszcze trochę dolarów z lubianego przez czytelników uniwersum (tak jak wszystkie tomy zwiadowców po 10),ale na szczęście pozytywnie się zaskoczyłem. Historia jest niejako oklepana, ale nieźle napisana.

Nie wiem z czego to wynika, ale Flanagan wyjątkowo dobrze radzi sobie ze Skandianami. Mimo że to właściwie zwykli stereotypowi wikingowie, to jednak usta same wykrzywiają się w uśmiech, kiedy się pojawiają - a w tej książce, naturalnie, jest ich bardzo dużo.

To, co trochę mnie zawiodło, to zakończenie. Miałem wrażenie, jakby Flanangan pisał Drużynę z myślą o wypuszczeniu tego jako jednorazowy spin-off i dopiero na końcówce zorientował się, że może być z tego osobna seria, ale było już za późno na fundamentalne zmiany. Nie jest tragiczne - widziałem gorsze - ale pozostawia lekki niesmak, który jednak szybko przechodzi.

Bardzo się bałem, że ta seria będzie kolejną marną próbą wyciśnięcia jeszcze trochę dolarów z lubianego przez czytelników uniwersum (tak jak wszystkie tomy zwiadowców po 10),ale na szczęście pozytywnie się zaskoczyłem. Historia jest niejako oklepana, ale nieźle napisana.

Nie wiem z czego to wynika, ale Flanagan wyjątkowo dobrze radzi sobie ze Skandianami. Mimo że to...

Historia rywalizacji i zawiązywanie się więzi przyjaźni.

Historia rywalizacji i zawiązywanie się więzi przyjaźni.

To jest ta mniej udana seria Flanagana

To jest ta mniej udana seria Flanagana

Pozycja odpowiednia dla fanów Zwiadowców - historia dość podobna, a nawet część bohaterów pojawia się mniej lub bardziej przelotnie. Głównym atutem książki, moim zdaniem, jest ten klimat, nieco bajkowy i przerysowany, ale w gruncie rzeczy przyjemny, pogodny i w stylu Flanagana. Gdyby był to inny autor, to może ocena byłaby niższa, ale tak, zdecydowany plus za utrzymanie poziomu i rozszerzenie i tak już ciekawej historii

Pozycja odpowiednia dla fanów Zwiadowców - historia dość podobna, a nawet część bohaterów pojawia się mniej lub bardziej przelotnie. Głównym atutem książki, moim zdaniem, jest ten klimat, nieco bajkowy i przerysowany, ale w gruncie rzeczy przyjemny, pogodny i w stylu Flanagana. Gdyby był to inny autor, to może ocena byłaby niższa, ale tak, zdecydowany plus za utrzymanie...

fajne mega polecam

fajne mega polecam

Bardzo przyjemna książka, znajdziemy w niej wikiński klimat, przygody i motyw przyjaźni.

Bardzo przyjemna książka, znajdziemy w niej wikiński klimat, przygody i motyw przyjaźni.

Stosunkowo dość dobry początek historii, z przyjemnym dla oka klimatem i prostym językiem skierowanym głównie do młodszych.
Aczkolwiek, Pan Flanagan już w pierwszym Tomie jego nowej powieści popełnił stosunkowo kardynalny błąd, jakim jest wielkość owej Drużyny.
Większość postaci, mimo, że autor wyraźnie starał się przedstawić każdej z nich, mocne i słabe strony, to jest nijaka i w ogólnym odbiorze, nie odczuwała się względem nich żadnych emocji.
Dość typowy schemat wygrywających Wyrzutków, lecz proste i typowe schematy nie zawsze są złe.

Stosunkowo dość dobry początek historii, z przyjemnym dla oka klimatem i prostym językiem skierowanym głównie do młodszych.
Aczkolwiek, Pan Flanagan już w pierwszym Tomie jego nowej powieści popełnił stosunkowo kardynalny błąd, jakim jest wielkość owej Drużyny.
Większość postaci, mimo, że autor wyraźnie starał się przedstawić każdej z nich, mocne i słabe strony, to jest...

Pierwszy tom jest nieco nudny w stosunku do reszty, bo przedstawienie bohaterów zajmuje nieco czasu. Zanim czytelnik dojdzie do scen akcji mija spokojnie 1/4 książki. Reszta to typowe motywy z serii młodzieżowych: główny bohater zaprzyjaźnia się ze swoją drużyną, biorą udział w zawodach by zdobyć pozycję i uznanie, walczą z groźną drużyną która ich sabotuje, a wszystkiemu przyglądają się dorośli. Mamy tutaj postać Eraka, władcy Skandii znanego z serii Zwiadowcy, więc widać też pewne referencje wobec pierwszej serii J. Flanagana.

Niestety trening Czapli i ich droga do zostania pełnoprawnymi wojownikami była dużo bardziej nudna niż opowieść o Willu Treatym. Przez to że występuje tutaj kilkuosobowa drużyna, to tak naprawdę autor nie pozwala nam zbyt dobrze poznać ich charakterów, inaczej było w przypadku Zwiadowców, gdzie uczucia i myśli Willa stałe nam towarzyszyły. To wszystko niestety sprawia, że w pierwszym tomie jakoś nieszczególnie przywiązałam się do głównych bohaterów.

Na minus też wielka infantylna kultura Skandian, która jest taką wydmuszką wobec kultury wikingów. Czytałam Wyrzutków mając prawie 18 lat i widać tutaj mankamenty pisarstwa Flanagana. Ubogi świat przedstawiony, wolne rozkręcanie akcji, słabo przedstawieni bohaterowie... To się nie klei. Daje 6 zamiast 5 tylko i wyłącznie za cliffhanger i niespodziewany plot twist na końcu książki.

Pierwszy tom jest nieco nudny w stosunku do reszty, bo przedstawienie bohaterów zajmuje nieco czasu. Zanim czytelnik dojdzie do scen akcji mija spokojnie 1/4 książki. Reszta to typowe motywy z serii młodzieżowych: główny bohater zaprzyjaźnia się ze swoją drużyną, biorą udział w zawodach by zdobyć pozycję i uznanie, walczą z groźną drużyną która ich sabotuje, a wszystkiemu...

Jeśli komuś się nudzi i zastanawia się czy przeczytać drużynę to polecma całym sercem <3 jest to książka która zrobiła mi dzieciństwo ale wydaje mi się że czytelnicy powyrzej 13/14 lat mogą już być nie zadowoleni bo fabuła i język są proste i nie jest to kierowane do jakiejś elokwentnej publiki

Jeśli komuś się nudzi i zastanawia się czy przeczytać drużynę to polecma całym sercem <3 jest to książka która zrobiła mi dzieciństwo ale wydaje mi się że czytelnicy powyrzej 13/14 lat mogą już być nie zadowoleni bo fabuła i język są proste i nie jest to kierowane do jakiejś elokwentnej publiki