Profil użytkownika: SłowoPoSłowie

Mam nieco mieszane odczucia.
Z jednej strony tania, przyjemna dla oka i głowy młodzieżówka, taka co, by rzecz jasna główna bohaterka wyszła z największego szwanku.
Z drugiej, albo miałem mylne wrażenie, albo książka była tak krótka, a zarazem szybka, że nie zdążyłem dobrze wciągnąć się w akcje, nie czułem klimatu całych Igrzysk, przez co minęła mi w mgnieniu oka.
Mimo wszystko przyjemna pozycja.

Mam nieco mieszane odczucia.
Z jednej strony tania, przyjemna dla oka i głowy młodzieżówka, taka co, by rzecz jasna główna bohaterka wyszła z największego szwanku.
Z drugiej, albo miałem mylne wrażenie, albo książka była tak krótka, a zarazem szybka, że nie zdążyłem dobrze wciągnąć się w a...

Rozwiń

Zwiń

Ocena ta wynika z całości Archiwum Burzowego Światła, nie zaś tej pojedynczej książki.
Cóż to była za epicka i długa podróż...naprawdę długa.
Nie powiedziałbym, że dłużyło mi się, jednak na pewno ta seria nie będzie należała do moich ulubionych.
Najpierw zacznijmy od minusów, bo ich będzie na pewno więcej;
— Międzykosmiczne walki Bogów mnie przerosły. Przez wątek straciłem poczucie, jakby wydarzenia na Rosharze były ważne — całość finału straciła na swojej stawce.
— Renarin? Nie wiem, miałem wrażenie, że przez pierwsze tomy był tym dziwnym dzieckiem, które okaże się kimś ważnym. Cóż. Czy uwolnienie Niestworzonego było tym ogniwem? Tego dowiemy się w drugim łuku narracyjnym.
— Wątek Shallan. Niezwykle mnie irytowała przez 5 tomów, a jej wątek z Rlainem i Renarinem, uważam za totalnie zbędny - dosłownie nic nie wniósł do fabuły z wyjątkiem Niestworzonego, o którego konsekwencjach nie wiemy nic i walki z Duchokrwistymi, która mogła odbyć się równie dobrze w leśnym zagajniku.
— Adolin. I tutaj jestem dość neutralny, bowiem choć naprawdę lubiłem tego chłopaka, nie podoba mi się jego nadmierny idealizm. Cholera, ten chłopak jest na krwiożerczej wojnie, a mimo to wciąż pozostaje idealnym mężczyzną (choćby bez jednej skazy!!!)
— Moash? Być może przez moją nadmierną ignorancją jakoś zapomniałem co się z nim stało, lecz mam wrażenie, że został zapomniany? Brandon Sanderson zapomniał gdzieś go upchnąć w stu wątkową książkę? Może. Pewnie zostanie wyjaśnione w drugim łuku, jednak bez choćby jednej wspominki?
— Jasnah Kholin i Hoid. Oboje w pierwszych tomach ABŚ byli kimś...na kogo się czekało. Tutaj? Mam wrażenie, że cała fascynacja nimi zniknęła, a postaci te wniosły zatrważająco mało do fabuły i wydarzeń rozgrywających się na Rosharze. Naprawdę liczyłem na Jasnah, a zawiodłem się po stokroć.
Pewnie minusów mógłbym wymienić jeszcze więcej, jednak nie chcę, aby ta opinia zajęła kilka tysięcy słów. Teraz zalety;
— Kaladin Burzą Błogosławiony i Szeth. Ich dynamika wraz z Krwią Nocy i Syl podobała mi się w książce najbardziej. I choć rola terapeuty Kaladina była niekiedy...żałosna? Tak też całość była epicka, a finał dosłownie zmiótł mnie z planszy.
— Zakończenie. Rzecz jasna bez spoilerów, lecz oczekiwałem i spodziewałem się czegoś zupełnie innego. Dostaliśmy chaos, rozpierduche i wiele więcej, choć zostawienie wszystkiego drugiemu łukowi narracyjnego uważam za karygodny błąd.

Ocena ta wynika z całości Archiwum Burzowego Światła, nie zaś tej pojedynczej książki.
Cóż to była za epicka i długa podróż...naprawdę długa.
Nie powiedziałbym, że dłużyło mi się, jednak na pewno ta seria nie będzie należała do moich ulubionych.
Najpierw zacznijmy od minusów, bo ich będzie...

Rozwiń

Zwiń

Mimo relatywnie małej ilości stron, mam wrażenie jakbym przeczytał ich jeszcze mniej!
Oprócz samej terminologii, nieco utożsamienia się z terminem nadwydajnych, z książki nie zyskałem nic i jestem pewien, że gdyby autorka zawęziła swoje myśli (co oczywiście byłoby na jej niekorzyść) książka mogłaby mieć jakieś 50 stron.
Nic więcej nie mogę powiedzieć, bo i treści nie było tam za dużo. Taka o ,,dość" przyjemna pozycja, co by przeczytać, wynieść parę stron i zapomnieć.

Mimo relatywnie małej ilości stron, mam wrażenie jakbym przeczytał ich jeszcze mniej!
Oprócz samej terminologii, nieco utożsamienia się z terminem nadwydajnych, z książki nie zyskałem nic i jestem pewien, że gdyby autorka zawęziła swoje myśli (co oczywiście byłoby na jej niekorzyść) książk...

Rozwiń

Zwiń

Choć przez pierwsze trzy ,,dni" męczyłem się niemiłosiernie i błagałem tylko, aby ta książka w końcu się skończyła, ostatnie dwa ,,dni" były niczego sobie i nawet mnie wciągnęły.
Na ogromny, gargantuiczny, olbrzymi plus jest wątek Kaladina i Szetha. Choć rola terapeuty Burzą Błogosławionego nie do końca mi się podoba, dynamika, walka i ogólny klimat Shinovaru bardzo mi się podobają.
Na minus klasycznie, do wątku nudnej, niezrozumiałej i fatalnej Shallan, Brandon Sanderson dodał kolejnych dwóch, moim zdaniem, fatalnych, nudnych i nijakich bohaterów jakimi są Rlain i Renarin.
Dalinar, Navani w porządku, w całej części działają bardziej nie jako bohaterowie, a postacie, które musiały się tam znaleźć, by wyjaśnić nieco historię całego Rosharu.
Adolin - czułem większy potencjał tego chłopaka. Z początku całej serii był nieidealnym rycerzem. Teraz stał się kimś w rodzaju chodzącego ideału mimo realiów tragicznej w skutkach wojny. Choć go lubię, gram gorszego zachowania, jakiegoś nie do końca zdrowego nawyku, pewnej normalności, na pewno by mu nie zaszkodziły.

Choć przez pierwsze trzy ,,dni" męczyłem się niemiłosiernie i błagałem tylko, aby ta książka w końcu się skończyła, ostatnie dwa ,,dni" były niczego sobie i nawet mnie wciągnęły.
Na ogromny, gargantuiczny, olbrzymi plus jest wątek Kaladina i Szetha. Choć rola terapeuty Burzą Błog...

Rozwiń

Zwiń

Dwie szczególne części, które obniżają znacząco ocenę, jak i sam odbiór książki;
1. Część autobiograficzna. Choć nie czytam biografii, także moja wiedza specjalistyczna w tym temacie może być znikoma, miałem wrażenie, jakbym przez te (prawie 200) stron, czytał analizę rynków w latach, których żył autor, a gdy przyszło nieco rozwinąć się na tematy bardziej osobiste, autor kwitował to tym, że nie zamierza tu poruszać zbyt prywatnych wątków. I rozumiem to, jednakże mam wrażenie, że trochę mija się to z celem poświęcenia prawie 200 stron na autobiografię.
2. Część o pracy i strukturach organizacyjnych. Jaka to była straszliwa męka! I rzeczywiście, część rzeczy była jako tako wartościowa, ale z prostotą dałoby się to skrócić do 100-125 stron maksymalnie, nie zaś rozwlekać i przysłowiowo - lać wodę.
Spory plus, i chyba jedyny, to część odnośnie życia. Choć przez nakład informacji niezbyt wiele wyciągnąłem, była wartościowa i przyjemna w odbiorze.

Dwie szczególne części, które obniżają znacząco ocenę, jak i sam odbiór książki;
1. Część autobiograficzna. Choć nie czytam biografii, także moja wiedza specjalistyczna w tym temacie może być znikoma, miałem wrażenie, jakbym przez te (prawie 200) stron, czytał analizę rynków w latach, któr...

Rozwiń

Zwiń

Zdecydowanie lepsza od swojej poprzedniczki i tylko moim (skromnym) zdaniem, najlepsza część Archiwum Burzowego Światła do tej pory. Może dlatego, że było tak dużo Kaladina, a tak mało Dalinara i Shallan? Być może.
Niemniej jednak wątek okupowanego Urithiru, w moim odczuciu, był po prostu fenomenalny i niezmiernie cieszy mnie wątek takich bohaterów jak Navani, Dabbid albo Rlain.
Sama końcówka i masa perspektyw również przypadły mi do gustu. Choć, znając tego typu fantasy, domyślam się zakończenia, tak czy inaczej jestem jego ciekaw.

Zdecydowanie lepsza od swojej poprzedniczki i tylko moim (skromnym) zdaniem, najlepsza część Archiwum Burzowego Światła do tej pory. Może dlatego, że było tak dużo Kaladina, a tak mało Dalinara i Shallan? Być może.
Niemniej jednak wątek okupowanego Urithiru, w moim odczuciu, był po prostu ...

Rozwiń

Zwiń

Sam już nie wiem jak do końca oceniać te części.
Ta była...po prostu dobra.
Perspektywy Dalinara zaczęły mnie męczyć, zatem cieszyłem się, że w tej części było tak niewiele.
Wątek Navani szczerze nie przekonał mnie szczególnie i choć lubię tę postać, tak też, no nie wiem, coś mi tu odstawało.
Poza tym w porządku, ostatnie 150 stron mocniej mnie pochłonęło, choć ogół wciąż pozostaje po prostu dobrą, lecz nie rewelacyjną, książką.

Sam już nie wiem jak do końca oceniać te części.
Ta była...po prostu dobra.
Perspektywy Dalinara zaczęły mnie męczyć, zatem cieszyłem się, że w tej części było tak niewiele.
Wątek Navani szczerze nie przekonał mnie szczególnie i choć lubię tę postać, tak też, no nie wiem, coś mi tu odstawa...

Rozwiń

Zwiń