Dziewczyny z Portofino

Autorka porusza ważną kwestię położenia kobiet w patriarchalnym świecie. Polemizowałabym z problemami, w które wikła bohaterki, oraz sposobami jakie wynajduje na ich rozwiązanie. Niemniej jednak dużym plusem jest akcent na niezależność i zaradność, postawienie bohaterek w kontrze do przekonań ich matek, czy innych członków ich rodzin. Zerwanie z podporządkowaniem, niemocą, bezradnością. Sporo tu przemocy i bólu, ale ukazany jest też proces przemiany. Ten feministyczny pierwiastek jest tu mocno wyczuwalny. Akcja koncentruje się na dzieciństwie, dojrzewaniu i młodości czterech przyjaciółek, ale generalnie nieustępliwie krąży wokół fenomenu patriarchatu i mechanizmów społecznych, które decydują o władzy lub bezradności wobec niej. Sporo smaczków z lat 70/80-tych zeszłego wieku. Kto wtedy dorastał ten doceni. Trochę miałam skojarzenia z "Piaskową górą" Joanny Bator, choć to wyższa pólka. Tu język jest prostszy, ale historia równie poruszająca.

Autorka porusza ważną kwestię położenia kobiet w patriarchalnym świecie. Polemizowałabym z problemami, w które wikła bohaterki, oraz sposobami jakie wynajduje na ich rozwiązanie. Niemniej jednak dużym plusem jest akcent na niezależność i zaradność, postawienie bohaterek w kontrze do przekonań ich matek, czy innych członków ich rodzin. Zerwanie z podporządkowaniem, niemocą,...

Jeżeli ktoś chce dowiedzieć się jak kiedyś dziewczynki robiły sekrety w ziemi i przeskakiwały przez piłkę odbijaną o mur, to w tej książce znajdą opis typowego życia typowych dziewczyn na typowym PRL-owskim osiedlu. Ale niech nikogo nie zmyli ten typowy scenariusz.
Dużo o sobie wiedzą, wiele się domyślają, mają swoje tajemnice. Przeżywają rozterki własnego wieku, ale chyba jeszcze bardziej te, których są świadkami w domach rodzinnych. Każda z koleżanek niesie ze sobą świat swojej rodziny, przemocowej, alkoholowej, lekarskiej, zdradzonej. To są ich bazy. Czy zbudują na nich swoje dorosłe życie? Jak na nie wpłynie polityczna zawierucha, która obaliła świat, w którym wzrastały? Czy dziecinna przyjaźń z trzepaka zawiedzie?
Można powiedzieć, że w książce nie dzieje się nic ciekawego w porównaniu z tym, co teraz dzieje się w życiach dzieci i młodych, a mimo to książkę czyta się dość ciężko ponieważ „drga” postaciami, zdarzeniami, uczuciami.
Też jestem z tych czasów, ale nie mogę powiedzieć, że autorka do końca pokazała prawdziwe życie młodych. Trzeba by tu jeszcze przyłożyć inne rejony Polski, bo życie w nich zapewne sporo się różniło.

Jeżeli ktoś chce dowiedzieć się jak kiedyś dziewczynki robiły sekrety w ziemi i przeskakiwały przez piłkę odbijaną o mur, to w tej książce znajdą opis typowego życia typowych dziewczyn na typowym PRL-owskim osiedlu. Ale niech nikogo nie zmyli ten typowy scenariusz.
Dużo o sobie wiedzą, wiele się domyślają, mają swoje tajemnice. Przeżywają rozterki własnego wieku, ale...

Opowieść przeniosła mnie do innej epoki, do czasu mojego dzieciństwa, w związku z czym przeczytałam z prawdziwą przyjemnością, czując nutkę nostalgii...
Chociaż sama powieść nie była aż tak bardzo wciągająca, to wzruszyły mnie losy dziewcząt, wywodzących się z różnych środowisk. Trochę też byłam rozczarowana samym zakończeniem, które "urwało" całość opowiadania.

Opowieść przeniosła mnie do innej epoki, do czasu mojego dzieciństwa, w związku z czym przeczytałam z prawdziwą przyjemnością, czując nutkę nostalgii...
Chociaż sama powieść nie była aż tak bardzo wciągająca, to wzruszyły mnie losy dziewcząt, wywodzących się z różnych środowisk. Trochę też byłam rozczarowana samym zakończeniem, które "urwało" całość opowiadania.

To było pierwsze moje spotkanie z twórczością Plebanek. Nie wiedziałam czego mam się spodziewać. I jakoś szału nie było. Jest to historia czterech dziewczyn, które dorastały na przełomie lat 70tych i 80tych. Każda z nich pochodzi z innej rodziny. W jednej jest przemoc domowa, w drugiej alkohol, ojciec innej jest zatwardziałym komunistą, a ostatniej wręcz odwrotnie. Trochę rozczarowało mnie to, że wydarzenia historyczne są jedynie tłem i to zaznaczonym bardzo słabo. A historia dziewczyn... No cóż, jak każda inna. Równie dobrze historia mogła być osadzona w czasach obecnych. Przyjaźń, miłość, lojalność, uczciwość - to wartości ponadczasowe, najważniejsze dla każdego z nas. Każdy z nas podejmuje decyzje, które przynoszą konkretne konsekwencje.
Książka zła nie jest ale raczej nie zapadnie w moją pamięć.

To było pierwsze moje spotkanie z twórczością Plebanek. Nie wiedziałam czego mam się spodziewać. I jakoś szału nie było. Jest to historia czterech dziewczyn, które dorastały na przełomie lat 70tych i 80tych. Każda z nich pochodzi z innej rodziny. W jednej jest przemoc domowa, w drugiej alkohol, ojciec innej jest zatwardziałym komunistą, a ostatniej wręcz odwrotnie. Trochę...

Zmieniają się czasy, realia i warunki życia, ale wchodzenie w dorosłość zawsze jest takie same i łączy się z podobnymi problemami i dylematami. Czy to w latach 70. czy dziś młode kobiety zawsze się zmagały z utrwalonymi w społeczeństwie stereotypami i oczekiwaniami, cierpiały z powodu zawiedzionych uczuć i szukały dla siebie miejsca w świecie. Zawsze też mogły liczyć na siebie nawzajem. I o tym jest powieść Grażyny Plebanek.
Autorka umieszcza akcję książki w czasach PRL-u, ale tworzy historię uniwersalną. Bo to, co wydarzyło się w życiu Beaty, Agnieszki, Hanki i Mani powtarza się od zawsze w losach kolejnych kobiet. Jednakże dziewczyny z warszawskiego osiedla o obco brzmiącej nazwie Portofino dorastają w czasach dobrze mi znanych i dlatego odebrałam tę opowieść bardzo osobiście. Poczułam, że to książka o mnie.
Dorastanie w bloku z wielkiej płyty, gdzie sąsiedzi słyszą odgłosy ze swoich mieszkań, a jednak nie wtrącają się do domowych awantur; dzieci spędzające całe dnie z kluczami na szyi pod trzepakiem; szkoły, w których wychowuje się świadomych obywateli, którzy w przyszłości mają stać na straży socjalizmu; powszechny brak towarów w sklepach i marzenie o świecie zgniłego Zachodu- to świat dziewczyn z Portofino. Tu przeżywają pierwsze miłości i zawody miłosne, poznają zasady rządzące światem dorosłych i podejmują czasem tragiczne decyzje życiowe. To tu spotykają się po latach jako dorosłe kobiety, żeby wyjaśnić sobie nieporozumienia i umocnić swoją przyjaźń.
Ta książka tchnie jakimś niezrozumiałym smutkiem. Może dlatego, że żadna z bohaterek nie ma łatwej życiowej drogi. Potykają się, błądzą, dostają solidne lekcje od życia, ale wszystkie walczą o realizację swoich planów, o godne życie według własnych reguł. Czasami płacą za to wysoką cenę. Zerwanie kontaktów z najbliższymi, podjęcie decyzji o usunięciu ciąży, wyjazd za granicę, aby zarabiać jako prostytutka- te decyzje bohaterek są wynikiem ich determinacji w realizowaniu marzeń o lepszym życiu, a jednocześnie pokazują beznadzieję życia w tamtej Polsce.
Ktoś w opinii porównał powieść Grażyny Plebanek z „Dziewczętami z Nowolipek” Poli Gojawiczyńskiej i miał rację. Tak jak w tamtej powieści tak i tu mowa jest o bezpardonowym burzeniu naiwnych dziewczęcych wyobrażeń o życiu i konfrontowaniu ich z prozą życia. I z tego też wynika smutek tej historii.
Polecam tę mocną i żywą prozę, która dla jednych może być swoistą podróżą w czasie, a dla innych źródłem informacji o dorastaniu w zupełnie innych realiach.

Zmieniają się czasy, realia i warunki życia, ale wchodzenie w dorosłość zawsze jest takie same i łączy się z podobnymi problemami i dylematami. Czy to w latach 70. czy dziś młode kobiety zawsze się zmagały z utrwalonymi w społeczeństwie stereotypami i oczekiwaniami, cierpiały z powodu zawiedzionych uczuć i szukały dla siebie miejsca w świecie. Zawsze też mogły liczyć na...

Nie pamiętam czasów PRL-u, dziś na pewno dużo zmieniło się dookoła. Nie zmieniły się jednak dziewczyny jako takie, sposób w jaki czują, jak płaczą oraz jak się śmieją. Nie przeżyłam z tą książką mega wielkich uniesień tylko zwykłe sprawy, rodzina często bardziej problem niż oparcie, miłość nie zawsze romantyczna, przyjaźń która uwiera. Znam to i wiem jak boli.

Nie pamiętam czasów PRL-u, dziś na pewno dużo zmieniło się dookoła. Nie zmieniły się jednak dziewczyny jako takie, sposób w jaki czują, jak płaczą oraz jak się śmieją. Nie przeżyłam z tą książką mega wielkich uniesień tylko zwykłe sprawy, rodzina często bardziej problem niż oparcie, miłość nie zawsze romantyczna, przyjaźń która uwiera. Znam to i wiem jak boli.

Zbyt infantylne,nierealistyczne.

Zbyt infantylne,nierealistyczne.

Czytało się całkiem dobrze, ale... Dziewczyny mi się notorycznie myliły, ciągle musiałam się skupiać która jest która i która jest z kim:-) Historie trochę naciągane, wygładzone, a dziewczyny, no cóż... jak dla mnie, mimo wszystko, trochę za mądre życiowo, za uczciwe, za dobre itd.

Czytało się całkiem dobrze, ale... Dziewczyny mi się notorycznie myliły, ciągle musiałam się skupiać która jest która i która jest z kim:-) Historie trochę naciągane, wygładzone, a dziewczyny, no cóż... jak dla mnie, mimo wszystko, trochę za mądre życiowo, za uczciwe, za dobre itd.

Mieszane uczucia. Kilka podejść, jak to zwykle bywa, gdy nie mamy do czynienia z lekturą natychmiast wciągającą, z akcją błyskotliwą acz odległą, niedosiężną problemami zwykłemu człowiekowi. Tu jest twarde życie, twarda i nudna nieraz gra, by nauczyć się być sobą i sobą pozostać. PRL miał kilka twarzy, te wczesne: ciężkie, znojne, często szare i te późniejsze: kolorowe, wciągające w pułapki tak samo jak ta szarość. Przyjaźń przetrwała ostatecznie. Pozostałam z pytaniem "Czy dzisiaj też tworzymy takie przyjaźnie? "

Mieszane uczucia. Kilka podejść, jak to zwykle bywa, gdy nie mamy do czynienia z lekturą natychmiast wciągającą, z akcją błyskotliwą acz odległą, niedosiężną problemami zwykłemu człowiekowi. Tu jest twarde życie, twarda i nudna nieraz gra, by nauczyć się być sobą i sobą pozostać. PRL miał kilka twarzy, te wczesne: ciężkie, znojne, często szare i te późniejsze: kolorowe,...

Kiedys czytalam ksiazke "Dziewczeta z Nowolipek" Czasy inne, dziewczyny tez a problemy pozostaly i sa prawie takie same.

Kiedys czytalam ksiazke "Dziewczeta z Nowolipek" Czasy inne, dziewczyny tez a problemy pozostaly i sa prawie takie same.