Czarnoksiężnik z Archipelagu

To moje pierwsze spotkanie z legendą Ziemiomorza! W końcu się zabrałam za tą „kobyłę”.
To opowiadanie to głównie budowanie świata, piękne opisy i historie. Nie ma tu mnóstwa dialogów…bardziej opisowo jest. Niemniej zostałam zaciekawiona i siegam po kolejną!

To moje pierwsze spotkanie z legendą Ziemiomorza! W końcu się zabrałam za tą „kobyłę”.
To opowiadanie to głównie budowanie świata, piękne opisy i historie. Nie ma tu mnóstwa dialogów…bardziej opisowo jest. Niemniej zostałam zaciekawiona i siegam po kolejną!

Przeczytałam ponownie po kilkunastu latach. Myślałam, żebędzie tak jak z wieloma książkami z wczesnej młodości, tzn., że będę zażenowana lekturą. Tymczasem nie. Pięknie napisana książka, nie bez powodu weszła do kanonu fantastyki.

Przeczytałam ponownie po kilkunastu latach. Myślałam, żebędzie tak jak z wieloma książkami z wczesnej młodości, tzn., że będę zażenowana lekturą. Tymczasem nie. Pięknie napisana książka, nie bez powodu weszła do kanonu fantastyki.

Gdybym czytała tę książkę jako nastolatka w latach siedemdziesiątych, być może łatwiej byłoby mi się nią zachwycić. Tak jednak nie jest, a ja się historią o Gedzie i jego cieniu nieprawdopodobnie znużyłam, co dziwi biorąc pod uwagę skromną objętość powieści.

Rozbudowane, a jednocześnie mało plastyczne opisy świata przedstawionego, bohaterowie jak z generatora postaci fantastycznych oraz historia o dojrzewaniu i poznawaniu siebie, choć ubrana w zgrabną, przypowieściową metaforę, sprawiają, że mało jest tu emocji i przekonującego obrazu zmagań bohatera z samym sobą.

Zdarzały się momenty sugerujące potencjał na fantastykę o trochę onirycznym, baśniowym charakterze, jak w historiach o smoku i jego dzieciach czy porzuconym na wyspie rodzeństwie. Być może więc kolejne części są lepsze, a w świat Ziemiomorza należy wchodzić powoli, stopniowo zanurzając się w jego atmosferze, ale chyba nie wystarczy mi już cierpliwości.

Gdybym czytała tę książkę jako nastolatka w latach siedemdziesiątych, być może łatwiej byłoby mi się nią zachwycić. Tak jednak nie jest, a ja się historią o Gedzie i jego cieniu nieprawdopodobnie znużyłam, co dziwi biorąc pod uwagę skromną objętość powieści.

Rozbudowane, a jednocześnie mało plastyczne opisy świata przedstawionego, bohaterowie jak z generatora postaci...

Spokojna przypowieść o dojrzewaniu, odpowiedzialności i mierzeniu się z konsekwencjami swoich czynów. Nie próbuje być widowiskowa, nie goni za efektem, co odbieram jako zaletę. Daje przestrzeń, by skupić się na przemianie bohatera i na tym, jak rozwija się poprzez własne błędy. Ged nie jest idealny. Jest po prostu młodym człowiekiem, który uczy się świata i siebie.
Le Guin proponuje historię prostą w formie, ale bogatą w sensy. Jej świat magii, oparty na prawdziwych imionach, jest ciekawym elementem powieści. W Ziemiomorzu imię nie jest tylko słowem, ale odsłania istotę człowieka lub rzeczy. Kto je zna, zyskuje wpływ, ale też bierze odpowiedzialność. To elegancka metafora: by coś zmienić, najpierw trzeba to naprawdę zrozumieć. I w zwykłym życiu działa to podobnie – dopiero nazywając własne emocje czy motywy możemy nad nimi pracować, a w relacjach „podajemy swoje imię” tylko tym, którym ufamy. W czasach, gdy łatwo zgubić się w powierzchownych informacjach, uproszczeniach i głośnych opiniach z mediów społecznościowych, ta idea nabiera dodatkowej aktualności. Rzetelna wiedza o sobie i o świecie, staje się czymś w rodzaju symbolicznej magii, bez której trudno podejmować świadome decyzje.
Ujęła mnie atmosfera, oszczędność słów i eleganckie połączenie prostoty z powagą. A motyw imienia dodaje tej historii dodatkowej głębi – pokazuje, że poznanie, wiedza i odpowiedzialność są często ważniejsze niż sama siła, zarówno w świecie fantastycznym, jak i w codziennym życiu. Bo przecież „Im większa moc i im większa władza, tym większa odpowiedzialność” - przestrzega Le Guin. A o tym współczesny świat i jego przywódcy ewidentnie zapominają.

Spokojna przypowieść o dojrzewaniu, odpowiedzialności i mierzeniu się z konsekwencjami swoich czynów. Nie próbuje być widowiskowa, nie goni za efektem, co odbieram jako zaletę. Daje przestrzeń, by skupić się na przemianie bohatera i na tym, jak rozwija się poprzez własne błędy. Ged nie jest idealny. Jest po prostu młodym człowiekiem, który uczy się świata i siebie.
Le Guin...

Przeciętny średniak dla młodszej młodzieży.

Zostałem zachęcony motywem konfrontacji z własnym cieniem i choć właściwie jest on najważniejszym wątkiem, to przez autorkę zupełnie nie został wyjaśniony. Kto nie czytał Junga, skazany jest na jakieś baśniowe intuicje.

Cały pierwszy tom to zaprezentowanie i wyjaśnienie jak niedojrzały Ged/Krogulec stał się arcymagiem, a i tak nie czuję abym dobrze go poznał.

Zupełnie nie rozumiem porównywania tej serii do "Władcy pierścieni" oraz "Pieśni lodu i ognia" - to nie ta liga!

Przeciętny średniak dla młodszej młodzieży.

Zostałem zachęcony motywem konfrontacji z własnym cieniem i choć właściwie jest on najważniejszym wątkiem, to przez autorkę zupełnie nie został wyjaśniony. Kto nie czytał Junga, skazany jest na jakieś baśniowe intuicje.

Cały pierwszy tom to zaprezentowanie i wyjaśnienie jak niedojrzały Ged/Krogulec stał się arcymagiem, a i tak...

Nic dziwnego, że książka weszła do klasyki gatunku. Wspaniała pozycja. Podoba mi się, jak autorka oddała młodzieńczy zapał bohatera i jego zaciekawienie światem. Doceniam oszczędny język, którym opisuje pełen słońca archipelag. Z niekłamaną przyjemnością odbyłem tę podróż razem z Krogulcem.
Świat sprawia wrażenie kompletnego, ze swoją mitologią, historią i specyficzną termodynamiką magii.
Walka, którą stacza Ged, ma egzystencjalny, filozoficzny wymiar i choć nigdy nie byłem fanem tego typu konfliktu, tutaj bawiłem się dobrze. Na pewno nie poprzestanę na pierwszej części.

Nic dziwnego, że książka weszła do klasyki gatunku. Wspaniała pozycja. Podoba mi się, jak autorka oddała młodzieńczy zapał bohatera i jego zaciekawienie światem. Doceniam oszczędny język, którym opisuje pełen słońca archipelag. Z niekłamaną przyjemnością odbyłem tę podróż razem z Krogulcem.
Świat sprawia wrażenie kompletnego, ze swoją mitologią, historią i specyficzną...

Książka jako całość mnie rozczarowała, ale były fragmenty, które mi się podobały.
Widocznie nie umiem w niej dostrzec tego co w tej powieści i innych Le Guin dostrzegał Stanisław Lem.

Książka jako całość mnie rozczarowała, ale były fragmenty, które mi się podobały.
Widocznie nie umiem w niej dostrzec tego co w tej powieści i innych Le Guin dostrzegał Stanisław Lem.

W sumie nawet nieźle zapowiadająca się historia fantasy, której siła w większym stopniu polega (w moim odczuciu) na budowaniu świata, niż na faktycznej historii.
Niestety były momenty, gdy z niepojętego powodu miałem skojarzenia z Harry'm Potterem, no ale tak to już bywa, gdy pewne franczyzy poznaje się w innej kolejności, niż chronologiczna.
Niesamowicie wciągnięty nie zostałem, ale zainteresowany jestem na tyle, by w bliżej nieokreślonej przyszłości siąść z kolejną częścią.

W sumie nawet nieźle zapowiadająca się historia fantasy, której siła w większym stopniu polega (w moim odczuciu) na budowaniu świata, niż na faktycznej historii.
Niestety były momenty, gdy z niepojętego powodu miałem skojarzenia z Harry'm Potterem, no ale tak to już bywa, gdy pewne franczyzy poznaje się w innej kolejności, niż chronologiczna.
Niesamowicie wciągnięty nie...

W końcu zaczynam przygodę z Panią Ursula i jej cyklem "Ziemiomorze". W końcu, bo na stosiku wstydu leżała ta pozycja wiele lat.

Mimo specyficznego stylu pisania jestem usatysfakcjonowana początkiem tej opowieści i sięgam po następne części.

W końcu zaczynam przygodę z Panią Ursula i jej cyklem "Ziemiomorze". W końcu, bo na stosiku wstydu leżała ta pozycja wiele lat.

Mimo specyficznego stylu pisania jestem usatysfakcjonowana początkiem tej opowieści i sięgam po następne części.

Porzucam po ok 60 stronach. Nudzę się strasznie, mimo że czytam na noc i wtedy potrzebuję spokojnej lektury. Tutaj jednak to strata czasu. Prawie nic się nie wydarzyło do tej pory. Poza tym książka jest napisana tak jak nie lubię, czyli mnóstwo litego tekstu i jeden dialog na 3 strony. Język ładny, rozumiem dlaczego ludzie zachwycają się autorką, ale jednak ja nie poznam tak Ziemiomorza.

Porzucam po ok 60 stronach. Nudzę się strasznie, mimo że czytam na noc i wtedy potrzebuję spokojnej lektury. Tutaj jednak to strata czasu. Prawie nic się nie wydarzyło do tej pory. Poza tym książka jest napisana tak jak nie lubię, czyli mnóstwo litego tekstu i jeden dialog na 3 strony. Język ładny, rozumiem dlaczego ludzie zachwycają się autorką, ale jednak ja nie poznam...