They Both Die at the End

przez całą książkę zakończenie oczywiste lecz mimo wszystko mocno wzruszające. Bardzo ciekawie przedstawione to jak przyjaźń narasta z godziny na godzinę. Niestety nie z dnia na dzień.

przez całą książkę zakończenie oczywiste lecz mimo wszystko mocno wzruszające. Bardzo ciekawie przedstawione to jak przyjaźń narasta z godziny na godzinę. Niestety nie z dnia na dzień.

Podobał mi się pomysł na książkę, no choć straszny to jednak dający różne możliwości.

Podobał mi się pomysł na książkę, no choć straszny to jednak dający różne możliwości.

Polecam. Po mimo swojego ciężkiego charakteru jest bardzo przystępna i przyjemna w odbiorze. Chwyta za serduszko ❤️

Polecam. Po mimo swojego ciężkiego charakteru jest bardzo przystępna i przyjemna w odbiorze. Chwyta za serduszko ❤️

Jak jeszcze raz zobaczę określenie że coś było "dziko fajne" czy "dziko blisko" to się popłaczę. XD
Nie miałam bardzo wysokich oczekiwań co do tej książki, spodziewałam się tego, co właśnie tam było.
Dotyka trudnych tematów które myślę że najlepiej zrozumie młoda osoba, nastolatek.
Fajna, trochę płytka ale nie chodziło tu o świat przedstawiony tylko o przekaz, emocje bohaterów.

Ogólnie spoko 👍

Jak jeszcze raz zobaczę określenie że coś było "dziko fajne" czy "dziko blisko" to się popłaczę. XD
Nie miałam bardzo wysokich oczekiwań co do tej książki, spodziewałam się tego, co właśnie tam było.
Dotyka trudnych tematów które myślę że najlepiej zrozumie młoda osoba, nastolatek.
Fajna, trochę płytka ale nie chodziło tu o świat przedstawiony tylko o przekaz, emocje...

„Nasz ostatni dzień” Adama Silvery to powieść oparta na prostym, ale mocnym założeniu: bohaterowie wiedzą, że to ostatnie dwadzieścia cztery godziny ich życia. Zamiast jednak budować sensację czy dystopijny efekt, Silvera skupia się na emocjach, relacjach i próbie nadania znaczenia czasowi, który nagle stał się skończony.

Najlepiej wypada tu to, co kameralne. Relacja między Mateem i Rufusem rozwija się spokojnie, bez nadmiaru dramatycznych gestów, a siła książki tkwi w rozmowach, niepewności i drobnych decyzjach. Autor pisze prostym, przystępnym językiem, momentami bardzo bezpośrednio, co sprawia, że historia jest łatwa w odbiorze, choć nie zawsze wolna od schematów.

„Nasz ostatni dzień” nie jest powieścią odkrywczą formalnie, bywa przewidywalna i chwilami zbyt dosłowna. Mimo to działa emocjonalnie, bo dotyka spraw podstawowych: potrzeby bliskości, lęku przed samotnością, pragnienia, by choć na chwilę być naprawdę widzianym. To książka raczej o życiu niż o śmierci — i w tej prostocie znajduje swoją siłę.

„Nasz ostatni dzień” Adama Silvery to powieść oparta na prostym, ale mocnym założeniu: bohaterowie wiedzą, że to ostatnie dwadzieścia cztery godziny ich życia. Zamiast jednak budować sensację czy dystopijny efekt, Silvera skupia się na emocjach, relacjach i próbie nadania znaczenia czasowi, który nagle stał się skończony.

Najlepiej wypada tu to, co kameralne. Relacja...

Tą książkę przeczytałam w jeden wieczór. Wciągnęła mnie od samego początku mimo banalnej i ogólnie smutnej fabuły. Polecam ;)

Tą książkę przeczytałam w jeden wieczór. Wciągnęła mnie od samego początku mimo banalnej i ogólnie smutnej fabuły. Polecam ;)

dumb ways to die

dumb ways to die

Dla kogo jest ta książka:
- dla osób, które kochają się uwrażliwić
- Dla poszukujących nadziei
- Dla osób w wieku 15-30 lat (nie tylko, ale tu myślę, że może najbardziej bujać)
- Dla fanów młodzieżowych dystopii
- Dla tych, których pochłania codzienność
- Dla bojących się śmierci
- Dla tych którzy chcą żyć a nie egzystować
- Dla lubiących nowe koncepty fabularne
- Jeśli chcecie poczytać o przyjaźni ✨📚

Dla kogo jest ta książka:
- dla osób, które kochają się uwrażliwić
- Dla poszukujących nadziei
- Dla osób w wieku 15-30 lat (nie tylko, ale tu myślę, że może najbardziej bujać)
- Dla fanów młodzieżowych dystopii
- Dla tych, których pochłania codzienność
- Dla bojących się śmierci
- Dla tych którzy chcą żyć a nie egzystować
- Dla lubiących nowe koncepty fabularne
-...

Miałem spore oczekiwania co do tej książki – głównie przez recenzje, autora i samą fabułę. Ostatecznie nie była tak dobra jak myślałem, ale na pewno polecam przeczytać ją każdemu. Nie jest idealna, ma niedociągnięcia fabularne i logiczne, ale jest w niej też „to coś”. Nie powiedziałbym, że zmieniła mój światopogląd, ale na pewno wpłynęła na pewne rzeczy i dała mi do myślenia.
Zacznę od rzeczy negatywnych. Najbardziej przeszkadzała mi tu „nierówność” klimatu. Fabuła w swoich założeniach była dosyć ciężka – śmierć, w dodatku młodych osób. A jednocześnie Mateo i Rufus, a także inni bohaterowie zachowywali się mało poważnie, jeśli chodzi o emocje. Jakbym nie wiedział ile mają lat, to strzeliłbym, że jakieś 12, a nie tak jak to było określone – 17 i 18. Niektóre dialogi i decyzje były co najmniej dziecinne, a motywacja bohaterów często bezsensowna i bardzo naciągana. Autor czasem na siłę próbował z nich zrobić nieskazitelnych, gdzie zupełnie to do nich pasowało.
Zakończenie nie było najgorsze – w sumie to nawet lepsze niż się obawiałem. Za to podbudowa pod nie była… średnia. Szkoda, że autor nie poświęcił „tej” relacji bohaterów więcej czasu i nie wprowadził jej szybciej. Wychodzi ona dosyć blisko końca książki i niestety muszę przyznać, że jest „od czapy”. A było pole do popisu przez 400 stron.
Jeśli chodzi o plusy to jest ich więcej. Bohaterowie są całkiem nieźle napisani. Mają swoje historie, przeżycia, tragedie, pragnienia i wiele więcej. Widać też ich rozwój na przestrzeni kolejnych stron i rozdziałów (czasem średnio uzasadniony, ale jednak). Czepiałem się tego jak się zachowują i to podtrzymuje, ale było też sporo momentów do których nie mam żadnych zastrzeżeń. Krótko mówiąc – lubiłem z nimi przebywać czytając tą książkę.
Bardzo dobrym motywem były historie poboczne. Czasem powiązane z głównym wątkiem, a czasem niemal całkiem odrębne. Dzięki nim można było lepiej poczuć klimat tej całej „Prognozy Śmierci” i zrozumieć jej aspekty, których nie poruszano w głównej fabule. Jednocześnie nie były to historie na tyle długie by odwrócić uwagę od Mateo i Rufusa. Ten zabieg uważam za bardzo trafiony.
Ale największym plusem tej książki jest jej zamysł główny. „Przeżyj ten dzień, jak najlepiej, okej?”. Można uznać, że taki motyw to banał emocjonalny, ale ja tak nie uważam. Sam nie wiem co by się stało gdybym otrzymał taki telefon. Nawet nie umiem sobie wyobrazić co by się stało, gdybym wiedział, że umrę w ciągu najbliższych 24 godzin. A to, jak bohaterowie w takim czasie próbowali zrobić wszystko to, co chcieli, ale nie mieli odwagi, nie chciało im się albo woleli posiedzieć w domu… To daje do myślenia. Przynajmniej dla mnie.

Miałem spore oczekiwania co do tej książki – głównie przez recenzje, autora i samą fabułę. Ostatecznie nie była tak dobra jak myślałem, ale na pewno polecam przeczytać ją każdemu. Nie jest idealna, ma niedociągnięcia fabularne i logiczne, ale jest w niej też „to coś”. Nie powiedziałbym, że zmieniła mój światopogląd, ale na pewno wpłynęła na pewne rzeczy i dała mi do...

Jak dla mnie płytka i przewidywalna

Jak dla mnie płytka i przewidywalna