The Survivor Wants to Die at the End

czy to ksiazka w jezyku angielskim

czy to ksiazka w jezyku angielskim

Ta seria z tomu na tom robi się coraz lepsza i widać jak bardzo rozwinął się styl autora.
Jak zawsze, niemożliwie trudna książka, wzbudzająca silne, często skrajne emocje. Smaku dodaje, co niejednokrotnie było podkreślane przez autora, że jest to jedna z bardziej osobistych książek, w której postać Paza jest self insertem samego autora i jego doświadczeń.
Poznajemy tutaj historię Paza, który pojawił się już w poprzednim tomie (według chronologii wydawania) oraz Alano, syna założyciela Prognozy Śmierci, który mimo tego, że ma wszystko i w teorii powinien być szczęśliwy, udowadnia, że w życiu, nic nie jest tak oczywiste.

Bardzo dobrze przedstawiony zostaje wątek zaburzeń psychicznych, które w przebiegu fabuły, zostają stwierdzone u Paza. Dzięki czemu możemy, jego pewne denerwujące i toksyczne momenty, zrozumieć w szerszym kontekście, z perspektywy osoby, która nie do końca ma wpływ na to jak reaguje na pewne sytuacje oraz na to jak silnie wpływają one na jego samopoczucie, przez co można mieć wrażenie, że ciągle ma depresję i ciągle jest przygnębiony. Z perspektywy czytelnika (w znacznej większości) osoby stabilnej psychicznie, może się wydawać, to dziwne, toksyczne i nienormalne, ale wynika to zwyczajnie z hiper fiksacji i wyolbrzymiania emocji, często negatywnych, które w tych momentach przejmują kontrolę nad bardziej racjonalnymi emocjami.

Na uznanie zasługuje też relacja Paza i jego matki, która wbrew przeciwnościom i wbrew jego woli, próbuje utrzymać go przy życiu. Nie postępuje ona zawsze sprawiedliwie i posługuje się manipulacją żeby osiągnąć swoje cele, ale wynika to z tego, że niejednokrotnie przekonywała się, że jej dziecko nie chce żyć, z czym nie tak łatwo się pogodzić. Dodawało, to realizmu jej postaci i szczyptę tragizmu w kontekście całej historii.

Jedyny zgrzyt jaki mam w odniesieniu do tej fabuły, to niesprawiedliwe osądzanie Paza. Jakby w kluczowym momencie, który ma znaczący wpływ na późniejsze losy bohatera, był on dzieckiem. Bardzo ciężko było mi uwierzyć, mimo uprzedzeń i rasizmu, w to, że cała ta sprawa rozdmuchana zostałaby do takich rozmiarów, gdzie na pierwszy rzut oka widać, że dzieciak nie miał innego wyboru.
Nie zabrakło oczywiście pewnych niedorzeczności w samej końcówce, kiedy zdradzony zostaje największy plot twist tej serii, ale czy aż tak mi to przeszkadzało? No nie, mogę na to przymknąć oko, w kontekście całej książki.
Pozostaje tylko czekać, na to czy ukarze się po polsku, na co po cichu liczę, ale nie mogę się doczekać, aż wyjdzie druga część tej historii, po angielsku.

Ta seria z tomu na tom robi się coraz lepsza i widać jak bardzo rozwinął się styl autora.
Jak zawsze, niemożliwie trudna książka, wzbudzająca silne, często skrajne emocje. Smaku dodaje, co niejednokrotnie było podkreślane przez autora, że jest to jedna z bardziej osobistych książek, w której postać Paza jest self insertem samego autora i jego doświadczeń.
Poznajemy tutaj...

'The survivor wants to die at the end' to nowa książka Adama Silvery z serii 'Death Cast'. W tej części poznajemy losy Pazito, którego poznaliśmy w poprzedniej książce. Wtedy dziewięcioletni, chroniąc swoją mamę postrzelił swojego ojca, a teraz, dziesięć lat później, nadal mierzy się z konsekwencjami tamtego uczynku. Jego zdrowie psychiczne i życie społeczne jest w rozsypce i kiedy Paz postanawia położyć temu wszystkiemu koniec i uwolnić się od bólu, poznaje Alano.
Alano jest dziedzicem Death Cast. Jako 'następca tronu' ma więcej obowiązków niż jest na to gotowy przeciętny nastolatek. I podobnie jak Paza, nawiedzają go duchy przeszłości.
Kiedy zobaczyłam, że wychodzi ta książka, wiedziałam, że musze ja przeczytać. Pierwsza cześć w serii zmieniła mój sposób myślenia, druga również była bardzo dobra, więc byłam niesamowicie podekscytowana kolejna częścią. Niestety zamiast kolejnej niesamowitej historii dostałam jedno rozczarowanie.
Zacznijmy od tego co było dobre:
- przywoływanie postaci z poprzednich książek. Interesujące było to jak nie tylko historia Mateo i Rufusa, ale i Oriona i Valentino wpłynęła na rozwój Death Cast
- interesujące było to jak rodzina i przyjaciele poprzednich chłopców wspierają teraz firmę, jak dużo pomagają tym, którzy dostali wiadomość, że wkrótce umrą
- zobaczenie też jak wiele nowych serwisów powstało dla wkrótce umarłych i jak ludzie ich wspierają
- polityczny wgląd na cale Death Cast, to że nawet śmierć dzieli

A teraz to co nie wyszło. Oj dużo tego.
Związek Alano i Paza to chyba jeden z najbardziej niezdrowych związków o jakich czytałam w ciągu ostatnich kilku latach. Paz jest osoba z zaburzeniami depresyjnymi i skłonnościami do samobójstwa i okaleczania i owszem szuka pomocy u terapeuty, ale tylko dlatego, że musi. Zdaje się, że to osoba Alano lepiej leczy jego chorobę, że to dla chłopca, którego zna zaledwie dwa dni chce żyć. Nie dla matki, która kocha go całym sercem, nie dla ojczyma, który również go wspiera, nie dla jeszcze nienarodzonego rodzeństwa, a dla tego przypadkowo poznanego chłopaka. Nie spodziewałam się zobaczyć romantyzowania depresji, samookaleczenia, samobójstwa i tego, że tylko romantyczna miłość może cię uleczyć w książce napisanej w roku pańskim 2025. Wydaje się jednak, ze rola zbawcy pasuje Alano.
Na liście znajduje się także:
- niezdrowa zazdrość Paza o poprzednie związki Alano. Ludzie mają prawo być w związkach z innymi ludźmi przed poznaniem 'swojej bratniej duszy'
- to jak bardzo autor starał się pokazać, że Paz i Alano są sobie przeznaczeni. Nie zrozumcie mnie źle, jestem jedna z tych osób, które uwielbiają trop bratnich dusz/przeznaczonych sobie kochanków, ale trzeba to robić z pewna dozą prawdopodobności. Tu Silvera normalnie pchał nam do gardła jak bardzo główni bohaterowie są stworzeni dla siebie.
- co do pchania w gardła, Paz i jego depresja. Słuchajcie, jak rozumiem, że postać czy oczywiście realna osoba, ma depresje. Jest to jak najbardziej normalne. Ale tu niemal w każdym rozdziale, zarówno z punktu widzenia Paza, jak i Alano, jest nam przypominane jak bardzo chory jest Paz. Jakby autor chciał, żebyśmy przypadkiem nie zapomnieli, że tak Paz jest chory i tak, tylko Alano może go uratować/uleczyć.
- plot twist na końcu. Trochę wcześniej poznajemy specjalna zdolność Alano, i okej w to mogę jeszcze uwierzyć, ale to (SPOILER) ze Alano pamięta rzeczy, które usłyszał będąc jeszcze w brzuchu matki?! Słuchajcie ja rozumiem, że ta książka ma w sobie troszkę z gatunku science-fiction, ale to jest już trochę niedorzeczne.
- dodatkowo to, że obaj wyznają sobie miłość po pięciu dniach znajomości. Tak, pięciu.
- mam też wrażenie, autor wymyślił też jeszcze większy plot twist na poczekaniu. Jakby nie wiedział już co napisać i tak kolokwialnie z dupy wymyślił sobie to co sobie wymyślił.
- czy ta książka naprawdę musiała mieć 700 stron?

Jak wiec też widzicie, jestem absolutnie rozczarowana ta książka. Spodziewałam się czegoś co znów zmieni mój sposób myślenia, co zainspiruje mnie do jakiejś zmiany, a dostałam romantyzowanie depresji, samobójstwa i samookaleczania, insta love i romantyczny obiekt z per mocami niczym z książek napisanych w 2012 roku.
Czuje, że straciłam dwa tygodnie życia na tę książkę.
Czy przeczytam następną? Tak, ale tylko dlatego, by zobaczyć koniec serii i dowiedzieć się jak naprawdę działa Death Cast. Mam nadzieje, że autor podejmie inne kroki pisząc ostatnią cześć, bo jeśli nie, to zakończenie serii będzie jednym wielkim rozczarowaniem, a ja zacznę żyć z myślą, ze pierwsza cześć serii jest tylko jedyna książka w tej serii.

'The survivor wants to die at the end' to nowa książka Adama Silvery z serii 'Death Cast'. W tej części poznajemy losy Pazito, którego poznaliśmy w poprzedniej książce. Wtedy dziewięcioletni, chroniąc swoją mamę postrzelił swojego ojca, a teraz, dziesięć lat później, nadal mierzy się z konsekwencjami tamtego uczynku. Jego zdrowie psychiczne i życie społeczne jest w rozsypce...