Kartagina

Za tą przepiękną okładką kryje się bolesna, poruszająca historia, ale przecież, znając już dobrze tę autorkę, nie spodziewałam sie niczego innego.

Za tą przepiękną okładką kryje się bolesna, poruszająca historia, ale przecież, znając już dobrze tę autorkę, nie spodziewałam sie niczego innego.

Gdy jesteś młodszą siostrą, zdolną i prymuską, ale określaną tą brzydszą, (w książce „tą mądrzejszą) to budzi się w tobie kompleks niższości, odczuwasz brak pewności siebie a twoje poczucie wartości pikuje w dół. Maskujesz to wszystko szyderstwem, wyśmiewaniem wszystkich i wszystkiego. Każdy odruch sympatii i życzliwości odbierasz jak początki wielkiej miłości i szukasz sobie przyjaźni w ludziach skrzywdzonych przez los rzekomo tak samo jak ty. Wszystko to prowadzi do rodzinnej tragedii, w której zamieszani są wszyscy łącznie z tytułowym miasteczkiem Kartagina.
Powieść Oates jest także oskarżeniem ameryki z jej podejściem do weteranów wojennych oraz systemu sprawiedliwości USA.
Jest to jedna z lepszych powieści J.C Oates jaką ostatnio przeczytałem.

Gdy jesteś młodszą siostrą, zdolną i prymuską, ale określaną tą brzydszą, (w książce „tą mądrzejszą) to budzi się w tobie kompleks niższości, odczuwasz brak pewności siebie a twoje poczucie wartości pikuje w dół. Maskujesz to wszystko szyderstwem, wyśmiewaniem wszystkich i wszystkiego. Każdy odruch sympatii i życzliwości odbierasz jak początki wielkiej miłości i szukasz...

Drugie podejście do twórczości Oates.
Wrażenia bez zmian, autorka totalnie nie dla mnie.
Koszmarny, przegadany styl.
Pseudo filozoficzne, pretensjonalne opisówki.
Niewiarygodnie "głęboka" psychologia postaci, która wzbudzała we mnie tylko zniecierpliwienie.
Ciągłe powtórzenia.
O niczym.

Niesamowite, że ludziom się to podoba.
Dla mnie totalna wydmuszka.

Drugie podejście do twórczości Oates.
Wrażenia bez zmian, autorka totalnie nie dla mnie.
Koszmarny, przegadany styl.
Pseudo filozoficzne, pretensjonalne opisówki.
Niewiarygodnie "głęboka" psychologia postaci, która wzbudzała we mnie tylko zniecierpliwienie.
Ciągłe powtórzenia.
O niczym.

Niesamowite, że ludziom się to podoba.
Dla mnie totalna wydmuszka.

Wspaniała. Bardzo głęboka, filozoficzna. Oates w najlepszym wydaniu.

Wspaniała. Bardzo głęboka, filozoficzna. Oates w najlepszym wydaniu.

Drugie spotkanie z Joyce Carol Oates. To pierwsze było fascynujące liczyłem na spektakularną powtórkę pełną emocji , wrażeń , fascynacji. Pragnąłem doświadczyć czegoś niesamowitego ,doświadczyć szerego różnorakich przemyśleń po lekturze....jednak nic z tego. Jako tako dało się przeczytać coś koło 200 stron, reszty nie dałem rady. Autorka co rusz wałkuje ten sam temat, ciągle wraca do tych samych wydarzeń, następuje cała seria nudnych, monotonnych powtórek które zniechęcają czytelnika by kontynuować tą przygodę.Oates próbuje pokazać historię z różnych stron, pokazuje tą samą chwilę poprzez spojrzenie kolejnych oczu, wszyscy tam mają swój świat, swoje myśli i marzenia, łączą się w taki czy inny sposób z innymi światami łącząc to wszystko w jedną trwałą opowieść. Jeżeli książka miała by połowę tej objętości to i tak autorka nawet w takiej ilości mogła by wyłuskać dla czytelnika to co miała przekazać, a tak mamy flaki z olejem na siłę starając się ukazać ją jako powieść psychologiczną która pokazuje nam bardzo ważne problemy z jakimi poszczególne zagubione jednostki muszą się zmierzyć , mierzyć się muszą z nimi na co dzień jak i od święta. Mogło być coś wspaniałego, a tak mamy nudne pełne powtórek przegadane czytadło nie warte większego zainteresowania. Szkoda.

Ps. To nie jest tak,że nie chcę się powtórnie spotkać z literaturą Oates , ale na jakiś czas sobie po prostu odpuszczę, ale wrócę na pewno , nie nie do tej książki, wrócę do Joyce Carol Oates. Tym razem podziękuję. Może ktoś inny dotrwa do końca. Mi osobiście zabrakło cierpliwości.

Drugie spotkanie z Joyce Carol Oates. To pierwsze było fascynujące liczyłem na spektakularną powtórkę pełną emocji , wrażeń , fascynacji. Pragnąłem doświadczyć czegoś niesamowitego ,doświadczyć szerego różnorakich przemyśleń po lekturze....jednak nic z tego. Jako tako dało się przeczytać coś koło 200 stron, reszty nie dałem rady. Autorka co rusz wałkuje ten sam temat,...

Książka, która "przemówiła" do mnie bardzo mocno. Fascynująca osobowość głównej bohaterki, zbuntowanej i cynicznej Cressidy. A może tylko "dziwnej" dla tych, którzy nie dostrzegli jak wiele potrzeby akceptacji i miłości kryje się pod tą cyniczną maską? Opowieść o winie, karze i odkupieniu, o miłości, która może być także destrukcyjna.

Książka, która "przemówiła" do mnie bardzo mocno. Fascynująca osobowość głównej bohaterki, zbuntowanej i cynicznej Cressidy. A może tylko "dziwnej" dla tych, którzy nie dostrzegli jak wiele potrzeby akceptacji i miłości kryje się pod tą cyniczną maską? Opowieść o winie, karze i odkupieniu, o miłości, która może być także destrukcyjna.

https://www.instagram.com/miedzy_zakladkami/?hl=pl

Pełna recenzja wraz z cytatami znajduje się na blogu: http://miedzy-zakladkami.blogspot.com/2020/09/jesli-miaabym-wypisac-liste-swoich.html


Jeśli miałabym wypisać listę swoich ulubionych autorów to Joyce Carol Oates byłaby zdecydowanie w pierwszej trójce. Jej styl pisarski, klimat jaki zawiera w swoich powieściach oraz dbałość o szczegóły sprawiają, że uwielbiam jej książki jak żadne inne.

Nie inaczej jest w przypadku ,,Kartaginy”.

To książka tak bogata w przeróżne uczucia, że będziecie myśleć o niej jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę. Wszystko co dzieje się na kartach tej powieści, nie jest tym czym się wydaje. Rozpacz, strach, szczęście i zagadka – to wszystko i wiele więcej autorka zawiera w swojej powieści.

Od razu trzeba zaznaczyć, że ,,Kartagina” nie jest książką łatwą w odbiorze. Po każdej kolejnej stronie nie można tak po prostu ,,przelecieć” wzrokiem. Każdy rozdział bogaty jest w szczegóły – o miejscu i otoczeniu, o bohaterach, o ich wspomnieniach i o każdej dziedzinie ich życia. Należy też pamiętać, że to książka o ogromnej stracie i bólu więc uczucia, które wywołuje mogą być miejscami bardzo ciężkie. Nie raz, nie dwa odkładałam ją by uporać się z własnymi emocjami, które napływały do mnie praktycznie z każdej strony.

Akcja dzieje się w małym miasteczku położonym wśród gór Adirondack. Tytułowa Kartagina to miejsce tajemnicze i pełne uroku. Mgliste, porośnięte lasami góry, kamieniste zbocza i kręte drogi to tylko kilka z wielu cech charakterystycznych dla Kartaginy. Mieszkańcy tworzą dość zgodną, przyjazną choć specyficzną społeczność. Rodzinna atmosfera jest odczuwalna niemalże w całym miasteczku.

Szanowane małżeństwo Mayfieldów cieszy się swoją ugruntowaną pozycją pośród mieszkańców. Żyją spokojnie, w szczęściu. Zupełnie niczym typowa, amerykańska rodzina. Mają dwie, zupełnie różne córki – straszą Juliet i młodszą Cressidę. Sielanka ich życia nigdy wcześniej nie była zakłócona… do czasu… Bowiem pewnego ranka matka Cressidy odkrywa, że ta nie wróciła w nocy do domu.

Cressida nie jest zwyczajną nastolatką. A przynajmniej nie jest taka, jak jej starsza siostra Juliet, która cieszy się powodzeniem wśród chłopców i świetnie radzi sobie w szkole. Juliet jest grzeczna, miła i ułożona, a Cressida jest cicha, zamknięta w sobie. Wstydliwie chowa się za stonowanymi kolorami, zamyka się w pokoju przed całym, zewnętrznym światem i ucieka w sztukę. Nie lubi też swojego imienia, a siostrze zazdrości otwartości na świat. Nigdy wcześniej nie sprawiała większych problemów dlatego swoim nagłym zaginięciem wzbudza sensację.

Nikt nie wierzy, że Cressida mogła uciec, dlatego śledztwo toczy się w kierunku uprowadzenia i morderstwa. Czy możliwe jest by Cressida popełniła samobójstwo? Czy możliwe jest by w tak zamkniętym miasteczku, gdzie wszyscy się znają, ktoś mógł popełnić tak straszliwą zbrodnię?

W wieczór zaginięcia młodsza córka Mayfieldów miała być u swojej przyjaciółki, jednak ta składa całkiem rozsądne zeznania, że Cressida chciała wrócić do domu. Główne podejrzenie więc pada na osobę, z którą zaginiona widziana była po raz ostatni tego wieczoru…

Brett Kincaid – narzeczony Juliet, bohater wojny w Iraku to miły choć trochę szorstki mężczyzna, który od powrotu z Iraku zmaga się z psychiczną traumą. Mimo, że Brett wydaje się idealnym podejrzanym to niczego nie pamięta i nie może wygrzebać ze swojej pamięci niczego co mogłoby pomóc w śledztwie. Nie potrafi powiedzieć, dlaczego Cressida pojawiła się tego wieczoru w barze, oddalonego od domu o dobry kawałek drogi, w którym nigdy wcześniej się nie pokazywała. Nie pamięta wydarzeń tamtej nocy, ale nie jest pewien czy to właśnie on jej nie zabił.

Jednak autorka nie idzie na łatwiznę. To nie jest historia zwykłego porwania i szaleńczej akcji poszukiwawczej rodem z hollywoodzkich produkcji typu ,,Uprowadzona”, do których przyzwyczaił nas świat filmów. Joyce Carol Oates wchodzi głęboko w psychikę bohaterów, wyciągając na wierzch nieznane nikomu wcześniej fakty. Członkowie tak mocno związanej ze sobą rodziny okazują się od siebie oddaleni i pełni sekretów. Oskarżenia, gniew i poczucie winy przeplatają się z nadzieją, wiarą i miłością, która okazuje się mieć swoje granice. Rodzinne szczęście wystawione na próbę policyjnych faktów musi stawić czoła temu, że ich młodsza córka może się nigdy nie odnaleźć. Ani żywa. Ani martwa.

Tragedia rodziców, zwłaszcza dla czytelnika mocno związanego ze swoją rodziną, przytłacza i wyciska łzy. Historia opowiedziana z pola widzenia różnych osób wprowadza czytelnika w melancholijny nastrój. Wydawać by się mogło, że opisane w książce wydarzenia działy się teraz, na naszych oczach, ale Joyce Carol Oates nie poprzestaje tylko na tragedii i daje nam też historię Cressidy, widzianą oczami samej nastolatki.

Autorka wnikliwie traktuje każdego bohatera i wyciąga na wierzch prawie wszystkie ich uczucia. Czytanie historii opisanej z perspektywy ojca po prostu boli. Chwyta za serce a poczucie bezradności jest po prostu obezwładniające.
Mroczna otchłań powieści jaką daje nam autorka wciąga, trzyma mocno w swoich mackach i nie pozwala by o sobie zapomnieć.
Bohaterowie są jak żywi. Bije od nich niesamowita prawdziwość i charyzma. Każdy ma w sobie coś szczególnego, przez co z łatwością można przenieść akcję z książki do rzeczywistości. Akcja prowadzona jest miarowo, ale nie brak w niej też fabularnych zwrotów i momentów grozy.

To niesamowicie poważny i dobry dramat, niepozwalający zasnąć od nadmiaru wywołanych przez siebie emocji.

https://www.instagram.com/miedzy_zakladkami/?hl=pl

Pełna recenzja wraz z cytatami znajduje się na blogu: http://miedzy-zakladkami.blogspot.com/2020/09/jesli-miaabym-wypisac-liste-swoich.html


Jeśli miałabym wypisać listę swoich ulubionych autorów to Joyce Carol Oates byłaby zdecydowanie w pierwszej trójce. Jej styl pisarski, klimat jaki zawiera w swoich powieściach oraz...

Cressida ma 19 lat, ma starszą siostrę Juliett, oddanych rodziców i wydawać by się mogło, że nic więcej nie jest jej do szczęścia potrzebne. Niedługo Juliett ma wyjść za mąż za weterana wojennego, Bretta, szykują się do ślubu i leczą jego wojenne rany. Ale któregoś dnia bohaterka znika. Ślady prowadzą do szemranej knajpy i postaci Bretta. Znaleziono jedynie kawałek swetra Cressidy, nie wiadomo czy zaginęła, czy zginęła...
Fascynująca powieść psychologiczna i kryminalna. Małe miasteczko i rodzina przeżywająca tragedię. Kartagina to podróż w dusze i psychiki bohaterów. Sposoby radzenia sobie z traumą i powrotu do życia...
Zaskakująca, niepowtarzalna i piękna powieść, która wciąga i nie pozwala długo o sobie zapomnieć.

Cressida ma 19 lat, ma starszą siostrę Juliett, oddanych rodziców i wydawać by się mogło, że nic więcej nie jest jej do szczęścia potrzebne. Niedługo Juliett ma wyjść za mąż za weterana wojennego, Bretta, szykują się do ślubu i leczą jego wojenne rany. Ale któregoś dnia bohaterka znika. Ślady prowadzą do szemranej knajpy i postaci Bretta. Znaleziono jedynie kawałek swetra...

„Kartagina” Oates, na którą trafiłam przez przypadek, okazała się dla mnie niezwykle ważnym odkryciem. Spośród wielu ujęć i spojrzeń na zawartość tej powieści, mnie najbardziej zainteresowało odniesienie do spektrum autyzmu, w którym znajduje się główna bohaterka. Spojrzałam przez ten pryzmat na całe bogactwo wydarzeń w akcji. Oczywiście jest to subiektywne widzenie rzeczywistości, czy interpretacja autorki… A jednak zaskakujące jest dla mnie to, że jeszcze nigdy, w żadnej literaturze (nawet naukowej) nie odnalazłam tylu punktów stycznych do moich doświadczeń i obserwacji. Choć nie jestem autorytetem ani w kwestii autyzmu, ani w kwestii literatury, to osobiście uważam, że to świetne studium przypadku.
O autyzmie więcej teraz się mówi, dobrze, że także się pisze, nie tylko naukowo. Odchodząc już od własnych refleksji, prób zrozumienia, jakie jest życie osoby ze spektrum autyzmu i jakie jest życie osoby z osobą ze spektrum autyzmu; i oceny zachowań i słów, które padają w tym temacie, chciałam tylko rzucić światło na ten wymiar książki, może jeszcze kogoś zainteresuje.
I warto w tym świetle spojrzeć na opisane prze Oates wydarzenia, główną bohaterkę, jej wybory i konsekwencje tych wyborów, jej interpretacje rzeczywistości i cały splot przyczynowo-skutkowy fabuły.

„Kartagina” Oates, na którą trafiłam przez przypadek, okazała się dla mnie niezwykle ważnym odkryciem. Spośród wielu ujęć i spojrzeń na zawartość tej powieści, mnie najbardziej zainteresowało odniesienie do spektrum autyzmu, w którym znajduje się główna bohaterka. Spojrzałam przez ten pryzmat na całe bogactwo wydarzeń w akcji. Oczywiście jest to subiektywne widzenie...

Joyce Carol Oates jak zwykle nie zawodzi. "Kartagina" to kolejna książka, w której autorka przedstawia skomplikowaną kobietę, z jej zawiłymi losami, nieoczywistymi decyzjami oraz zawiłą psychiką.
Jak zaginięcie młodej dziewczyny, córki, siostry wpłynęło na losy rodziny? Czy wojna potrafi nieodwracalnie zmienić człowieka? Czy ukrywane uczucia mogą zmienić tok wydarzeń? Ta powieść zostanie na długo w mojej pamięci.

Joyce Carol Oates jak zwykle nie zawodzi. "Kartagina" to kolejna książka, w której autorka przedstawia skomplikowaną kobietę, z jej zawiłymi losami, nieoczywistymi decyzjami oraz zawiłą psychiką.
Jak zaginięcie młodej dziewczyny, córki, siostry wpłynęło na losy rodziny? Czy wojna potrafi nieodwracalnie zmienić człowieka? Czy ukrywane uczucia mogą zmienić tok wydarzeń? Ta...