Obrona Łużyna

168/130/2025
Przerażająca opowieść o człowieku, zapewne w spektrum autyzmu, któremu przyszło żyć w czasach, gdy nie tylko tej choroby nie diagnozowano, ale w ogóle jej nie znano. Łużyn jest więc dziwolągiem, cudakiem, gburem zafiksowanym wyłącznie szachach. Jest tak niedostosowany do codzienności, że nawet końcowa scena, jego próba samobójstwa jest groteskowa. Tak jak całe jego życie. Piękna powieść.

I najważniejsze: ani śladu małej dziewczynki z erotycznym podtekstem!!

168/130/2025
Przerażająca opowieść o człowieku, zapewne w spektrum autyzmu, któremu przyszło żyć w czasach, gdy nie tylko tej choroby nie diagnozowano, ale w ogóle jej nie znano. Łużyn jest więc dziwolągiem, cudakiem, gburem zafiksowanym wyłącznie szachach. Jest tak niedostosowany do codzienności, że nawet końcowa scena, jego próba samobójstwa jest groteskowa. Tak jak całe...

Ciekawy pomysł z tym żeby wpleść motyw szachów do książki.

Ciekawy pomysł z tym żeby wpleść motyw szachów do książki.

Znakomita powieść! Nie jestem szachistą i fabula średnio mnie porwała, ale ten język, ten styl... !!!

Znakomita powieść! Nie jestem szachistą i fabula średnio mnie porwała, ale ten język, ten styl... !!!

Rosyjski mistrz pióra, serwuje nam niebagatelnej treści, tragiczną historię szachowego geniusza, którego obłąkana pasja i  nieokiełznana namiętność prowadzi na krawędź szaleństwa, unicestwienia. Czy żarliwa gorączka królewskiej gry, daje szansę i drugie życie nieprzystosowanemu do życia introwertykowi ? Czy może staje się jego zgubą i przekleństwem ? Niezwykle absorbująca lektura, stawiająca przed czytelnikiem pytania, na temat, miłości, geniuszu, cierpienia spowodowanego wykluczeniem, niezrozumieniem, brakiem pomostu, między rzeczywistością a światem wewnętrznym odgrywających się w świecie abstraktów, idei.  Piękna, wręcz ekstatyczna proza, naszpikowana niezliczoną ilością emocji. Widać pełny kunszt pisarski autora.  Obcujemy z naprawdę wybitną prozą, której stajemy się zakładnikami, cierpimy, i zostajemy zamknieci w klaustrofobicznym umyślę Łużyna, odczuwamy każdą porażkę, niemoc, niedopasowane do świata, w którym przyszło mu żyć,  aż do finałowego tragicznego końca. To jest książka z kategorii tych, które momentalnie się pochłania, której treść dogłębnie aplikuje,  roni łzy podczas czytania. Polecam zanurzyć się w tej historii i zobaczyć, jak wygląda "partia o życie" w wydaniu rosyjskiego mistrza Łużyna.

Rosyjski mistrz pióra, serwuje nam niebagatelnej treści, tragiczną historię szachowego geniusza, którego obłąkana pasja i  nieokiełznana namiętność prowadzi na krawędź szaleństwa, unicestwienia. Czy żarliwa gorączka królewskiej gry, daje szansę i drugie życie nieprzystosowanemu do życia introwertykowi ? Czy może staje się jego zgubą i przekleństwem ? Niezwykle absorbująca...

Piękny język i dramatyczne zakończenia. Nabokov zaskakuje, ale także rozpieszcza stabilnością kunsztu.

Piękny język i dramatyczne zakończenia. Nabokov zaskakuje, ale także rozpieszcza stabilnością kunsztu.

Połączenie szachów i Nabokova wydawało mi się połączeniem znakomitym: jestem entuzjastą jednego i drugiego (choć Nabokov nie należy do moich ulubionych pisarzy, to go cenię, szachy natomiast uwielbiam). I rzeczywiście nie zawiodłem się. Chyba nikt lepiej nie opisał wewnętrznej obsesji na punkcie szachów. A jednocześnie jest to opowieść o człowieku, który obdarzony jest ogromnym geniuszem. Nabokov znany jest z ciekawych koncepcji - w końcu napisał książkę, której narracja prowadzona jest z perspektywy pedofila.
Główny bohater jest cudownym dzieckiem szachów. Obserwujemy jego życie aż do kiedy skończył czterdzieści lat. Akcja rozgrywa się głównie w Petersburgu i Berlinie, choć w miarę wzrostu jego sławy podróżuje po całym świecie z jednego turnieju na drugi. To nie podróże jednak są głównym tematem tej książki. Zamiast tego skupiamy się na tym, jak mistrz szachowy może postrzegać świat. Czerń i biel szachownicy widzi w plamach ciemnych i jasnych kwadratów rzucających cień na krajobrazy, mieszkania i cały otaczający go świat. Postrzega ruchy pionków, skoczków, gońców i wież, króla i królowej jako wzorce odzwierciedlone w zachowaniu ludzi. Gra na planszy wtapia się w otaczający go świat. Obydwa stają się nie do odróżnienia; jednego od drugiego nie da się oddzielić.
Jestem pod wrażeniem głębi, z jaką Nabokov potrafi podjąć właściwie każdy temat, a po opracowaniu ogólnej koncepcji potrafi przekształcić go w arcydzieło. Styl jest hipnotyzujący, a język piękny.
Można też spojrzeć na książkę przez pryzmat psychologii: odszukać cienie autyzmu, albo zaburzeń obsesyjno - kompulsyjnych.

Połączenie szachów i Nabokova wydawało mi się połączeniem znakomitym: jestem entuzjastą jednego i drugiego (choć Nabokov nie należy do moich ulubionych pisarzy, to go cenię, szachy natomiast uwielbiam). I rzeczywiście nie zawiodłem się. Chyba nikt lepiej nie opisał wewnętrznej obsesji na punkcie szachów. A jednocześnie jest to opowieść o człowieku, który obdarzony jest...

Czegoś mi w tej książce po prostu zabrakło. Może szachów, których spodziewałam się zdecydowanie więcej, a tymczasem obserwowaliśmy w życiu Łużyna głównie ten czas, kiedy ich nie było.

Zachowania bohaterów – zwłaszcza pani Łużyn – wydawały mi się zupełnie nienaturalne, a wręcz groteskowe, co chyba nie było zamysłem Nabokova.

Książkę ratuje za to świetnie pokazana obsesja.

Czegoś mi w tej książce po prostu zabrakło. Może szachów, których spodziewałam się zdecydowanie więcej, a tymczasem obserwowaliśmy w życiu Łużyna głównie ten czas, kiedy ich nie było.

Zachowania bohaterów – zwłaszcza pani Łużyn – wydawały mi się zupełnie nienaturalne, a wręcz groteskowe, co chyba nie było zamysłem Nabokova.

Książkę ratuje za to świetnie pokazana obsesja.

Maraton z książkami mało udany , nie znam się na szachach, więc pewnie dlatego nie za bardzo zrozumiałam książkę. Zauważyłam natmiast Samotność dziecka, traktowanie go przez rodziców i to poniekąd miało wpływ na życie bohatera , jego potem obłęd , bo szachy stały się dla niego wszystkim.

Maraton z książkami mało udany , nie znam się na szachach, więc pewnie dlatego nie za bardzo zrozumiałam książkę. Zauważyłam natmiast Samotność dziecka, traktowanie go przez rodziców i to poniekąd miało wpływ na życie bohatera , jego potem obłęd , bo szachy stały się dla niego wszystkim.

Napisał Nabokov książkę o wybitnym szachiście. Znane są zainteresowania autora grą królewską, komponował zadania szachowe, ja sam jestem miłośnikiem tej gry, z chęcią więc sięgnąłem po tę pozycję.

Rzecz cała rozpoczyna się od pobytu Łużyna w szkole, jeszcze w przedrewolucyjnej Rosji, gdzie jest kompletnie samotny i szykanowany przez kolegów, charakterystyczne jest to, że na każdej wielkiej przerwie siedzi samotnie gdzieś w kącie gdy reszta uczniów szaleje na dworze. A potem odkrywa szachy i to odmienia zupełnie jego życie, pięknie to opisuje Nabokov: „Dopiero w kwietniu, podczas wielkanocnych wakacji, nastał dla Łużyna ten nieuchronny dzień, kiedy cały świat nagle zgasł, jakby przekręcono wyłącznik i pośród mroku tylko jedno było jasno oświetlone – nowo narodzony cud, połyskująca wysepka, na której miało się skupić całe jego życie.”

Okazuje się, że chłopiec ma wielki talent, szybko staje się czołowym szachistą świata, a rzecz dzieje się w latach 20. i 30. ubiegłego wieku, o komputerach nikt wtedy nie słyszał, a wielcy szachiści byli prawdziwymi gwiazdami.

Ale Łużyn jest osobny, nie interesują go inni ludzie, tylko 64 pola szachowe, żyje w swoim osobnym biało-czarnym, kwadratowym świecie. Wciąż myśli o królewskiej grze, inni ludzie, jest oddzielony od świata zewnętrznego szklaną ścianą.

Nie dziwi więc, że bohater książki jest małym dzieckiem, społecznie, emocjonalnie i nawet intelektualnie, bo jego mistrzostwo szachowe to bardzo specyficzna zdolność nieprzekładająca się na inne dziedziny życia. Rozumie to jego żona opiekująca się z troską Łużynem jak maluchem. Przy tym jest to dziecko potencjalnie szalone, wciąż w książce obecny jest lęk przed czymś okropnym, najgorszym. A dla Łużyna stopniowo cały zewnętrzny świat staje się szachami, granica między grą a rzeczywistością powoli zanika.

Było wśród wielkich szachistów paru ludzi odjechanych, wspomnijmy Akibę Rubinsteina czy Bobbiego Fischera. Ale zdaje się, że Łużyn przewyższa ich swoim szaleństwem, od pewnego momentu jest to dla mnie ciężki przypadek psychiatryczny, zresztą znakomicie opisany przez Nabokova.

No właśnie, styl książki jest po prostu olśniewający, można się nim napawać, smakować, oto na przykład jak przyszła narzeczona szachisty spotyka go po raz pierwszy i zwraca uwagę na jego oczy: „Miał zdumiewające oczy, wąskie, wykrojone trochę ukośnie, na wpół przykryte ciężkimi powiekami i jakby czymś zaprószone. Przez ten puszysty pył przebijał jednak błękitnawy wilgotny blask, w którym iskrzyło się coś szalonego i pociągającego.” Prawdziwa poezja!

Znakomite studium narastającego obłędu szachisty.

Napisał Nabokov książkę o wybitnym szachiście. Znane są zainteresowania autora grą królewską, komponował zadania szachowe, ja sam jestem miłośnikiem tej gry, z chęcią więc sięgnąłem po tę pozycję.

Rzecz cała rozpoczyna się od pobytu Łużyna w szkole, jeszcze w przedrewolucyjnej Rosji, gdzie jest kompletnie samotny i szykanowany przez kolegów, charakterystyczne jest to, że...

Kolejna bardzo dobra i jedna z bardziej przystępnych powieści Nabokova, z tych jakie miałem okazję przeczytać. Kontynuując omawianie zalet "Obrony" niepodobna nie wspomnieć o głównym motywie - szachach. Dostajemy opis tego jak główny bohater zaczyna grać w szachy po niepowodzeniach w innych dziedzinach życia (jako uczeń nie był ani wysportowany, ani zdolny do nauki przedmiotów szkolnych). Po tych wydarzeniach fabuła przeskakuje o paręnaście lat, ukazując grę jako obsesję Łużyna, a niego samego jako niedojrzałego człowieka nadal zmagającego się z traumami, których nabawił się na początku powieści (Nabokov często nawiązuje w swoich powieściach do freudyzmu, choć raczej nie przedstawia go w korzystnym świetle). Co do wad powieści, wątki ze wnikaniem do psychiki Łużyna, gdzie chodzi przede wszystkim o pomieszanie jawy i snu, są po prostu przeciętne, brakuje im tej mocy skupienia uwagi czytelnika.

Kolejna bardzo dobra i jedna z bardziej przystępnych powieści Nabokova, z tych jakie miałem okazję przeczytać. Kontynuując omawianie zalet "Obrony" niepodobna nie wspomnieć o głównym motywie - szachach. Dostajemy opis tego jak główny bohater zaczyna grać w szachy po niepowodzeniach w innych dziedzinach życia (jako uczeń nie był ani wysportowany, ani zdolny do nauki...