almos

Profil użytkownika: almos

Wrocław Mężczyzna
Status Bibliotekarz
Aktywność 3 godziny temu
1 563
Przeczytanych
książek
1 777
Książek
w biblioteczce
1 290
Opinii
40 828
Polubień
opinii
Wrocław Mężczyzna
Ten użytkownik nie posiada opisu konta.

Opinie


Na półkach: , , , ,

Francuski autor napisał coś w rodzaju pamiętnika czy dziennika, w którym opisuje swoje przeżycia, głównie duchowe. To takie życiopisanie w stylu Knausgårda (Moja walka) czy Stachury. Warta podkreślenia jest absolutna szczerość Carrère, pisze otwarcie o swoich problemach z medytacją, chorobie, błędach, bólach, pokazuje nam swoje życie w najdrobniejszych szczegółach. Reprezentuje jednocześnie autor coraz bardziej popularną postawę na Zachodzie charakteryzującą się rozczarowaniem chrześcijaństwem i szukającą duchowej inspiracji w naukach wschodu: buddyzmie, tai-chi, jodze, medytacji i czym tam jeszcze.

W pierwszej części książki jedzie Carrère na 10-dniowe intensywne odosobnienie medytacyjne nazywane vipassaną. Przy okazji siedzenia przez długie godziny w pozycji lotosu daje bardzo ciekawe rozważania na temat medytacji. Pisze: „medytacja to wszystko, co dzieje się, gdy siedzimy bez ruchu i w milczeniu. Nuda to medytacja.” I dalej: „W medytacji nie robimy nic, powinniśmy zająć się tylko obserwacją.” I jeszcze: „Odklejamy się trochę, troszeczkę, od tego, co nazywamy sobą. „Troszeczkę” to już dużo. To już bardzo dużo. I to jest warte wysiłku.” Przy okazji dostajemy kilkanaście definicji medytacji, na przykład: „Tak, to jest trzecia, być może najbardziej trafna definicja medytacji: widzieć rzeczy takie, jakie są.” Jest tego więcej, to bardzo ciekawe, inspirujące rozważania, do których z pewnością będę wracał.

Brutalna proza życia zmusza autora do przerwania vipassany. Przy okazji dostajemy ciekawe porównanie rzeczywistości odosobnienia z trudną prozą życia, co jest bardziej prawdziwe, pyta autor, i skłania się w stronę życia.

Przejmujące są zapiski Carrère z przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej typu II, charakteryzującej się okresami euforii przeplatanych epizodami depresji. I właśnie ten okres depresji, czas pobytu w szpitalu psychiatrycznym, jest może najbardziej dramatyczny. Bezlitośnie szczerze pisze autor o czarnej otchłani, w której się znalazł i z której się wydobył (z pomocą lekarzy).

Książka kończy się opisem pobytu Carrère na greckiej wyspie Leros gdzie angażuje się w pomoc młodym uchodźcom z Azji, tam przede wszystkim działa, nie medytuje, ale też pisze bardzo szczere słowa o uchodźcach i sobie: „w porównaniu z rozdarciem, jakie przeżyli, jakie przeżywają ci szesnasto- i siedemnastoletni chłopcy, facet, który ma wszystko, absolutnie wszystko, by być szczęśliwym, a mimo to potrafi zdewastować szczęście swoje i swoich bliskich, to nieprzyzwoitość, o której zrozumienie nie potrafiłbym ich nawet poprosić, a która potwierdza pogląd moich rodziców, że w czasie wojny nikt nie pozwalał sobie na bycie neurotykiem.”

Wszystko to razem robi wrażenie jakiegoś grochu z kapustą, ale nie, dostajemy bardzo szczery zapis przeżyć człowieka, który robi to wszystko, bo chce prowadzić lepsze, pełniejsze życie: „Tym, co próbuję robić w życiu, jest próba stania się lepszym człowiekiem – nieco mniej głupim, nieco bardziej wolnym, nieco bardziej kochającym, nieco mniej obciążonym przez ego, sądzę, że to jedno i to samo.”

Dla wielu to może być lektura nużąca, dla mnie absolutnie fascynująca.

Francuski autor napisał coś w rodzaju pamiętnika czy dziennika, w którym opisuje swoje przeżycia, głównie duchowe. To takie życiopisanie w stylu Knausgårda (Moja walka) czy Stachury. Warta podkreślenia jest absolutna szczerość Carrère, pisze otwarcie o swoich problemach z medytacją, chorobie, błędach, bólach, pokazuje nam swoje życie w najdrobniejszych szczegółach....

więcej Pokaż mimo to

24

Na półkach: , , ,

Powrót do Remarque'a jest jak łyk źródlanej wody po czytaniu różnych nowoczesnych próz, to powolna, spokojna, realistyczna narracja, którą można spokojnie smakować.

Książka jest kontynuacją 'Kochaj bliźniego swego', również opowiada o losach uciekinierów z hitlerowskich Niemiec. Rzecz dzieje się w Paryżu pod koniec lat 30., już po traktacie monachijskim, wszyscy mają przeczucie zbliżającej się wojny, ale wciąż usiłują żyć normalnie, jakby płynęli na 'Titanicu'.

Głównym bohaterem jest Ravic, znakomity chirurg, uchodźca z Niemiec, który we Francji żyje nielegalnie, bez dokumentów, mieszka w hotelu bez meldunku i żyje z dnia na dzień: „Zawsze żył tak, żeby być gotowym, gdyby go niespodziewanie zabierano.” A gdy go deportują, to nielegalnie wraca do Francji i znów żyje z dnia na dzień, topiąc smutki życia w alkoholu, głównie w calvadosie; ten trunek stał się kultowym dla miłośników powieści.

Oczywiście Ravic nie może praktykować, wykonuje zatem operacje firmowane przez francuskich chirurgów i dostaje za to grosze. To lekarz z powołania: pomaga prostytutkom, którym nieprawidłowo usunięto ciążę, wspiera trzynastoletniego chłopca z amputowaną nogą. Poza tym to człowiek wykształcony, o wysokich gustach, wystarczy przeczytać listę jego ulubionych autorów: „Seneka, Schopenhauer, Platon, Rilke, Laozi, Li-tai-pe, Pascal, Heraklit”, no cóż, bardzo piękny zestaw...

Zastanawiam się, jak się czuje człowiek, który nie może niczego planować, bo jego przyszłość jest jak ruchome piaski, ma pewność, że wszystkie jego zamierzenia są nic niewarte. My wszyscy coś planujemy: remont mieszkania, wyjazd na wakacje, zmianę pracy, itd., oczywiście nic nie jest pewne, ale nasze zamiary w 95% się ziszczają. Ravic nie może nic takiego uczynić, ciekawym ile ludzi na świecie takich jak on?

Mamy jeszcze w książce pięknie i delikatnie opisaną wielką miłość Ravica i Joan, która też jest uchodźczynią. Taka miłość musi być tragiczna, bo nie sposób myśleć o wspólnej przyszłości.

Książka jest wręcz przesiąknięta smutkiem, pesymizmem, rezygnacją, w czasie lektury spodziewałem się tragicznego zakończenia i niestety się nie zawiodłem. Znamienne, że w finale powieści Hitler napada na Polskę, a Francja przystępuje do wojny, kończy się pewna epoka.

Jedyny mój drobny zarzut do Remarque'a wiąże się z rozwlekłymi opisami stanów wewnętrznych Ravica, to cecha XIX-wiecznej prozy. Przypomina mi w tym Remarque Prusa, który w 'Lalce' sporo pisał o życiu wewnętrznym Wokulskiego.

Bo powieść Remarque'a jest w istocie literaturą XIX-wieczną, z jej realizmem, linearną narracją, brakiem eksperymentów formalnych, mógłby ją napisać Prus, Zola czy Tołstoj. Od razu zaznaczam, że ta opinia nie jest zarzutem, bo według mnie najlepsze dzieła prozatorskie stworzone zostały przez twórców XIX-wiecznych.

Słuchałem audiobooka w znakomitym wykonaniu Ryszarda Nadrowskiego, jednego z moich ulubionych lektorów.

Powrót do Remarque'a jest jak łyk źródlanej wody po czytaniu różnych nowoczesnych próz, to powolna, spokojna, realistyczna narracja, którą można spokojnie smakować.

Książka jest kontynuacją 'Kochaj bliźniego swego', również opowiada o losach uciekinierów z hitlerowskich Niemiec. Rzecz dzieje się w Paryżu pod koniec lat 30., już po traktacie monachijskim, wszyscy mają...

więcej Pokaż mimo to

33

Na półkach: , , , ,

Książka przedstawia wstrząsający obraz rosyjskiego systemu więziennego w czasach Putina. Autor, były prokurator, podpadł wszechwładnej FSB, czyli Federalnej Służbie Bezpieczeństwa, a wtedy to już kaplica, skażą cię nawet gdyś anioł. Poszedł siedzieć na trzy lata.

Trzeba powiedzieć, że duża część więźniów trafiła za kraty w wyniku prowokacji, oto służby chciały się wykazać i nakręciły aferę korupcyjną, a że w tym kraju bez łapówek nie da się żyć, to znaleźć winnego łatwo. Mamy jeszcze posiadaczy narkotyków: „Jakiś pies zarobił na belkę, wsadził faceta za trawkę – przecież połowa zony to są tacy.” Od razu przypomina się 'Tekst' Glukhovskiego.

Opis transportu do kolonii karnej i początków odsiadki przypomniały mi 'Archipelag GUŁag' Sołżenicyna: te same wagony stołypinki, w których 12 ludzi jest stłoczonych w przedziale dla 6, te same okropne więzienia etapowe, doświadczanie ciągłych rewizji z rozbieraniem do naga, przyzwyczajanie się do myśli, że nie ma się nic swojego, każdą rzecz mogą zabrać. Wciąż są suki, czyli więźniowie współpracujący z administracją, ich zadaniem jest dręczenie towarzyszy niedoli. Dominuje przemoc i traktowanie ludzi jak bydło.

Zatem ten system penitencjarny, a raczej jego parodia jest w olbrzymim stopniu kalką systemu sowieckiego, GUŁag wciąż żyje... To taka maszynka do mielenia mięsa ludzkiego, kto się do niej dostanie, ma szczęście jeśli wyjdzie żywy i niepokiereszowany.

Uderza okropna, wręcz bezczelna korupcja, takiej nie było za Stalina. Oto remonty baraków w zonie, na które przeznaczono środki budżetowe, finansowane są przez więźniów, których prośbą i groźbą, częściej groźbą, nakłania się do wyłożenia pieniędzy wysyłanych przez skołowane rodziny. A do czyjej kieszeni idą środki budżetowe – kto to wie?

I jeszcze, żarcie dla więźniów jest okropne, nie nadaje się do jedzenia i o to chodzi, bo „Świnie, których przy kolonii jest kilka setek, żywią się odpadkami ze stołówki. Więzienne jedzenie przechodzi przez stołówkę wyłącznie dla rytuału, od razu gotuje się je dla świń.” Oczywiście więźniowie pracują również w chlewie, ale wieprzowiny nie powąchają, ta znika i lepiej się nie dopytywać gdzie.

A gdy w zonie zapowiada się kontrolę to mamy wspaniały potiomkinowski spektakl: wszystko lśni i działa a jedzenie jest w miarę smaczne. A kto by miał odwagę się poskarżyć, skończy marnie, więc wszyscy siedzą cicho.

Trzeba tu dodać, że opisuje Fiediarow zonę dla beesników, czyli byłych pracowników organów sprawiedliwości i MSW, myślę, że w innych koloniach jest dużo gorzej.

Jeśli więzienia odzwierciedlają stan społeczeństwa, to taka właśnie jest współczesna Rosja, taka jest też jej armia, można je opisać trzema słowami: bezprawie, przemoc i korupcja.

Porażający tekst.

Książka przedstawia wstrząsający obraz rosyjskiego systemu więziennego w czasach Putina. Autor, były prokurator, podpadł wszechwładnej FSB, czyli Federalnej Służbie Bezpieczeństwa, a wtedy to już kaplica, skażą cię nawet gdyś anioł. Poszedł siedzieć na trzy lata.

Trzeba powiedzieć, że duża część więźniów trafiła za kraty w wyniku prowokacji, oto służby chciały się wykazać...

więcej Pokaż mimo to

30
Więcej opinii
Reklama

Aktywność użytkownika almos

z ostatnich 3 m-cy
2022-05-13 18:07:33
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend
2022-05-13 18:07:33
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend

@Gocha brakuje mi tła obyczajowego czy psychologicznego, to raczej powieść akcji poprawnie napisana, ale bez blasku.

2022-05-13 17:29:26
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend
2022-05-13 17:29:26
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend

Słucham  Dama z blizną - sucho napisane, ale wciągające.
...

więcej więcej
 Dama z blizną  Sto technik wpływu społecznego. Kiedy i dlaczego wywieranie wpływu na innych jest skuteczne  Stuhrmówka. A imię jego czterdzieści i cztery  Zniknięty ksiądz. Moja historia  Ocalała z chińskiego gułagu
almos
2022-05-13 17:19:52
almos ocenił książkę Joga na
8 / 10
i dodał opinię:
2022-05-13 17:19:52
almos ocenił książkę Joga na
8 / 10
i dodał opinię:

Francuski autor napisał coś w rodzaju pamiętnika czy dziennika, w którym opisuje swoje przeżycia, głównie duchowe. To takie życiopisanie w stylu Knausgårda (Moja walka) czy Stachury. Warta podkreślenia jest absolutna szczerość Carrère, pisze otwarcie o swoich problemach z medytacją, chorob...

Rozwiń Rozwiń
Joga Emmanuel Carrère
Średnia ocena:
7.4 / 10
42 ocen
almos
2022-05-12 18:04:54
almos ocenił książkę Łuk triumfalny na
8 / 10
i dodał opinię:
2022-05-12 18:04:54
almos ocenił książkę Łuk triumfalny na
8 / 10
i dodał opinię:

Powrót do Remarque'a jest jak łyk źródlanej wody po czytaniu różnych nowoczesnych próz, to powolna, spokojna, realistyczna narracja, którą można spokojnie smakować.

Książka jest kontynuacją 'Kochaj bliźniego swego', również opowiada o losach uciekinierów z hitlerowskich Niemie...

Rozwiń Rozwiń
Łuk triumfalny Erich Maria Remarque
Średnia ocena:
7.9 / 10
3354 ocen
almos
2022-05-11 10:16:15
almos ocenił książkę Człowiek, który siedział na
8 / 10
i dodał opinię:
2022-05-11 10:16:15
almos ocenił książkę Człowiek, który siedział na
8 / 10
i dodał opinię:

Książka przedstawia wstrząsający obraz rosyjskiego systemu więziennego w czasach Putina. Autor, były prokurator, podpadł wszechwładnej FSB, czyli Federalnej Służbie Bezpieczeństwa, a wtedy to już kaplica, skażą cię nawet gdyś anioł. Poszedł siedzieć na trzy lata.

Trzeba powied...

Rozwiń Rozwiń
almos
2022-05-08 11:51:18
almos ocenił książkę Kiedy ciało mówi nie. Koszty ukrytego stresu na
6 / 10
i dodał opinię:
2022-05-08 11:51:18
almos ocenił książkę Kiedy ciało mówi nie. Koszty ukrytego stresu na
6 / 10
i dodał opinię:

Poprzednia książka doktora Maté: 'Moje spotkania z uzależnieniem' szalenie mi się spodobała, z wielkim więc zainteresowaniem sięgnąłem po tę pozycję, wydaną oryginalnie w 2003 r. Rzecz jest o związkach długotrwałego stresu z zapadalnością na poważne choroby. Temat to nienowy, ale zasługą ...

Rozwiń Rozwiń
2022-05-07 17:25:05
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend
2022-05-07 17:25:05
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend

@Aguirre - no bo taka spokojna, realistyczna, bez formalnych fajerwerków, od razu zaznaczam, że lubię taką prozę. 

almos
2022-05-07 12:42:54
almos ocenił książkę Milczenie krużganków na
7 / 10
i dodał opinię:
2022-05-07 12:42:54
almos ocenił książkę Milczenie krużganków na
7 / 10
i dodał opinię:

W tej ósmej już książce z serii z inspektor Petrą Delicado i podinspektorem Garzónem nasza para dostaje nietypową sprawę, oto w klasztorze sióstr sercanek w Barcelonie zamordowany został mnich cysters, który gościnnie zajmował się tam restauracją mumii świętego z XIV wieku, zaś sama mumia ...

Rozwiń Rozwiń
Milczenie krużganków Alicia Giménez-Bartlett
Cykl: Petra Delicado (tom 8)
Średnia ocena:
6.1 / 10
21 ocen
2022-05-07 12:31:01
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend
2022-05-07 12:31:01
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend

@awita styl Carrère ma specyficzny, taki trochę strumień świadomości, ale książka bardzo ciekawa.   

almos
2022-05-07 06:14:14
almos ocenił książkę Najniższy krąg piekła na
5 / 10
2022-05-07 06:14:14
almos ocenił książkę Najniższy krąg piekła na
5 / 10
Najniższy krąg piekła Piotr Sowiński
Średnia ocena:
6.8 / 10
18 ocen
2022-05-06 17:38:21
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend
2022-05-06 17:38:21
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend

Kończę  Człowiek, który siedział - Gułag ...

więcej więcej
 Człowiek, który siedział  Łuk triumfalny  Joga  Sto technik wpływu społecznego. Kiedy i dlaczego wywieranie wpływu na innych jest skuteczne
almos
2022-04-28 10:04:07
2022-04-28 10:04:07
almos ocenił książkę Ryszard Kapuściński. Życie w podróży, życie jako podróż. Rozmowy na
8 / 10
i dodał opinię:

Znany fotograf, autor chyba najsławniejszego zdjęcia Kapuścińskiego i przyjaciel mistrza, opublikował zbiór rozmów z Kapu (tak go nazywano na świecie) przeprowadzonych w latach 90. No cóż, był Kapuściński niesamowicie mądrym człowiekiem, bardzo go brakuje, w obecnych czasach ekspansji post...

Rozwiń Rozwiń
2022-04-23 12:14:55
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend
2022-04-23 12:14:55
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend

@Cleopatrapl na razie ciekawie, analizowany jest światopogląd Putina.

2022-04-23 05:24:33
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend
2022-04-23 05:24:33
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend

Słucham po raz nie wiem który swojej ukochanej powieści Lalka i wciąż znajduj...

więcej więcej
 Lalka  Pomocnik historyczny nr 8/2021 Polacy i Ukraińcy  Joga  Co ma Putin w głowie?
2022-04-23 05:17:12
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend
2022-04-23 05:17:12
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w weekend

Tak, do 'Lalki' można wracać bez końca, ja teraz słucham po raz n-ty

almos
2022-04-20 13:04:29
almos ocenił książkę Ostatnie polowanie na
5 / 10
i dodał opinię:
2022-04-20 13:04:29
almos ocenił książkę Ostatnie polowanie na
5 / 10
i dodał opinię:

Kolejny kryminał Grangé zaczyna się intrygująco: komendant Niémans, który po ciężkich przeżyciach opisanych w książce, 'Purpurowe rzeki' został odstawiony na boczny tor w policji, po paru latach wraca do pracy i na początek dostaje nietypową sprawę. Oto we francuskim lesie zabity został n...

Rozwiń Rozwiń
Ostatnie polowanie Jean-Christophe Grangé
Cykl: Pierre Niémans (tom 2)
Średnia ocena:
6.7 / 10
85 ocen
almos
2022-04-19 12:06:13
almos ocenił książkę Dźwignie wyobraźni i inne narzędzia do myślenia na
6 / 10
i dodał opinię:
2022-04-19 12:06:13
almos ocenił książkę Dźwignie wyobraźni i inne narzędzia do myślenia na
6 / 10
i dodał opinię:

W tej książce znany filozof amerykański obiecuje przedstawić różne narzędzia do myślenia, przydatne w rozwiązywaniu problemów oraz w rozumieniu i objaśnianiu świata. Czy owej obietnicy dotrzymuje? Śmiem wątpić, ale i tak lektura jest (miejscami) bardzo ciekawa.

Książka jest t...

Rozwiń Rozwiń
almos
2022-04-16 11:23:03
almos ocenił książkę Ostatnie stadium na
7 / 10
i dodał opinię:
2022-04-16 11:23:03
almos ocenił książkę Ostatnie stadium na
7 / 10
i dodał opinię:

Książka zaczyna się mocno, oto narratorka, lekarka rodzinna po pięćdziesiątce imieniem Elin robi badanie per rectum mężczyźnie nieprzestrzegającemu higieny osobistej. Ale nie medyczna kariera Elin, mieszkanki Oslo jest w tej pozycji najważniejsza, dostajemy bowiem wnikliwe studium rozpadu ...

Rozwiń Rozwiń
Ostatnie stadium Nina Lykke
Średnia ocena:
7 / 10
340 ocen
2022-04-15 20:07:04
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w Święta
2022-04-15 20:07:04
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w Święta

Książka moich wspomnień - wspaniałe wspomnienia! Poleca...

więcej więcej
2022-04-15 17:13:05
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w Święta
2022-04-15 17:13:05
almos wypowiedział się w dyskusji Czytamy w Święta

Dobry zestaw, Grek Zorba więcej więcej

Reklama

ulubieni autorzy [20]

Dror A. Mishani
Ocena książek:
6,2 / 10
3 książki
1 cykl
Pisze książki z:
3 fanów
Wiktor Osiatyński
Ocena książek:
6,9 / 10
25 książek
2 cykle
21 fanów
Christophe André
Ocena książek:
7,4 / 10
8 książek
0 cykli
8 fanów
Bertrand Russell - Zobacz więcej
Christopher Hitchens - Zobacz więcej
Stanisław Jerzy Lec - Zobacz więcej
Andrzej Stasiuk Życie to jednak strata jest Zobacz więcej
Andrzej Stasiuk Życie to jednak strata jest Zobacz więcej
Gregory David Roberts Shantaram Zobacz więcej

Cytaty

Bertrand Russell - Zobacz więcej
Christopher Hitchens - Zobacz więcej
Stanisław Jerzy Lec - Zobacz więcej

statystyki

W sumie
przeczytano
1 563
książki
Średnio w roku
przeczytane
50
książek
Opinie były
pomocne
40 828
razy
W sumie
wystawione
1 563
oceny ze średnią 6,6

Spędzone
na czytaniu
8 130
godzin
Dziennie poświęcane
na czytanie
44
minuty
W sumie
dodane
25
cytatów
W sumie
dodane
50
książek [+ Dodaj]
zgłoś błąd