Światło między oceanami

Trzeba przyznać, że M.L. Stedman wie, jak uderzyć w czytelnika i zagrać na najczulszych i najbardziej wrażliwych strunach. Wykorzystując w swojej debiutanckiej powieści zestaw żelaznych motywów wyciskających łzy z oczu i powodujących tę przysłowiową gulę w gardle, powoduje, że „Światła między oceanami” nie sposób odbierać inaczej jak wzruszającej powieści o sile matczynej miłości i o dążeniu do spełnienia pragnień za szelką cenę. I mimo że fabuła może wydawać się nieco ckliwa to jednak czyta się to znakomicie, a finał tej poruszającej historii, wcale niebanalny, daje satysfakcję. Nie dziwi mnie fakt, że prawa do publikacji wykupiono aż w 41 krajach, a w 2016 roku nakręcono film z doborową obsadą.
Jest to opowieść o małżeństwie, które mieszka na wysepce u brzegów Australii, gdzie Tom wykonuje pracę latarnika. To zajęcie to dla niego remedium na traumę wyniesioną z I wojny światowej i okazja na wyciszenie się i zapomnienie o koszmarze okopów i widoku martwych towarzyszy. Życie z ukochaną kobietą w skromnym domku na Janus Rock wydaje się być idyllą, ale szczęście małżonków burzą kolejne poronienia i urodzenie martwego chłopca. Dlatego pojawienie się na brzegu wyspy łodzi ze zwłokami mężczyzny i zawiniętym w sweter niemowlęciem jawi się jak cud. W tym momencie bohaterowie muszą podjąć decyzję, która zaważy na ich całym życiu. Dylemat, przed którym stają marząca o byciu matką Isabel i kochający ją mąż to wybór pomiędzy głosem serca a zasadami moralnymi i okazuje się, że nie jest on wcale łatwy.
Autorka zmusza czytelnika do odpowiedzenia sobie na pytania trudne i dotyczące kwestii zasadniczych. Jedno z nich wiąże się z problemem lojalności wobec najbliższej osoby. Bo czyż szczęście ukochanego człowieka jest ważniejsze od uczciwości i prawdy? Czy można zataić prawdę, aby spełnić największe pragnienie żony? Inne pytanie dotyczy macierzyństwa i ojcostwa. Kto jest prawdziwym rodzicem: ten, kto urodził, czy ten, kto wychował? I na czym polega prawdziwa miłość macierzyńska? Może na tym, że czasem trzeba zrezygnować z dziecka, aby było ono szczęśliwe? No i jeszcze kwestie związane z prawdą. Czy jest ona wartością absolutną? A może czasem lepiej żyć w kłamstwie, by nie narażać ukochanych ludzi na cierpienie?
Podobała mi się ta powieść, bo pomimo nieco sentymentalnej fabuły skłoniła mnie do rozważań wcale nie takich błahych. Bardzo podobało mi się też wykorzystanie licznych symboli, które nadają tej historii głębszych znaczeń. Jednym z nich jest światło latarni morskiej, które rozprasza mrok na oceanie i prowadzi statki do bezpiecznego portu. Takim światłem dla bohaterów jest dziecko. Rozprasza mrok w sercu Isabel, nadaje sens życiu Toma, a jednocześnie zmusza ich do pogrążenia się w ciemności i życiu w kłamstwie. Wzruszyła mnie też króciutka scena w sanatorium, kiedy Tom odwiedza żonę i próbuje kwiatu kapryfolium. Mówi wtedy, że jego smak czuć na języku tylko przez kilka sekund, ale i tak warto go spróbować. To piękna metafora wydarzeń w rodzinie Toma i jego żony- szczęścia, które trwało krótko, ale mimo to warto było je przeżyć.
Jeśli więc lubicie się wzruszać, tak do łez, przeżywać silne emocje- polecam lekturę „Światła między oceanami”.

Trzeba przyznać, że M.L. Stedman wie, jak uderzyć w czytelnika i zagrać na najczulszych i najbardziej wrażliwych strunach. Wykorzystując w swojej debiutanckiej powieści zestaw żelaznych motywów wyciskających łzy z oczu i powodujących tę przysłowiową gulę w gardle, powoduje, że „Światła między oceanami” nie sposób odbierać inaczej jak wzruszającej powieści o sile matczynej...

Niesamowita. Czasami nie ma dobra i zła, są tylko trudne decyzję, dramatyczne przeżycia i ludzkie dylematy.

Niesamowita. Czasami nie ma dobra i zła, są tylko trudne decyzję, dramatyczne przeżycia i ludzkie dylematy.

Wzruszająca. Poruszająca opowieść o miłości, ale także o utraconym szczęściu, o tęsknocie. Typowa literatura piękna. Na tyle podobała mi się książka, że obejrzałam również film. Polecam, zapada w pamięć.

Wzruszająca. Poruszająca opowieść o miłości, ale także o utraconym szczęściu, o tęsknocie. Typowa literatura piękna. Na tyle podobała mi się książka, że obejrzałam również film. Polecam, zapada w pamięć.

Bardzo ładna książka. Trochę ciężka, trochę smutna, trochę podnosząca ciśnienie a jednak piękna opowieść o życiowych wyborach. Dla mnie zdecydowanie o złych wyborach i dlatego tak mnie denerwowała ta książka. Głównej bohaterki nie znosiłam od samego początku. Potem nie trzymałam za nią kciuków i nie kibicowałam jej. Opowieść z rodzaju: każdy widzi to inaczej. I to jest super.

Bardzo ładna książka. Trochę ciężka, trochę smutna, trochę podnosząca ciśnienie a jednak piękna opowieść o życiowych wyborach. Dla mnie zdecydowanie o złych wyborach i dlatego tak mnie denerwowała ta książka. Głównej bohaterki nie znosiłam od samego początku. Potem nie trzymałam za nią kciuków i nie kibicowałam jej. Opowieść z rodzaju: każdy widzi to inaczej. I to jest super.

Audiobook
Książka oceniana bardzo wysoko na LC i słusznie. Przyznaję, że zamierzałam przyznać jej mniej gwiazdek, ale wyciskająca łzy końcówka sprawiła, że zmieniłam zdanie.
Ta powieść okazała się dla mnie bardzo niekomfortowa. Ciężko mi się jej słuchało i gdybym ją fizycznie czytała na pewno ominęłabym pewne fragmenty. Nie lubię książek o dylematach moralnych i to takich, że jakiegokolwiek wyboru by się nie dokonało to i tak będzie to zły wybór i zawsze ktoś będzie skrzywdzony. Ponadto irytowali mnie główni bohaterowie czyli Tom i Isabel. On poraniony psychicznie przez wojnę, ale z kompleksem męczennika i genem destrukcji. Gdyby nie jego postępowanie być może prawda nigdy nie wyszłaby na jaw.
"Światło między oceanami" to książka, o której nie da się zapomnieć, odciska piętno i zmusza do refleksji. Końcówka rozbiła mnie emocjonalnie. Polecam.

Audiobook
Książka oceniana bardzo wysoko na LC i słusznie. Przyznaję, że zamierzałam przyznać jej mniej gwiazdek, ale wyciskająca łzy końcówka sprawiła, że zmieniłam zdanie.
Ta powieść okazała się dla mnie bardzo niekomfortowa. Ciężko mi się jej słuchało i gdybym ją fizycznie czytała na pewno ominęłabym pewne fragmenty. Nie lubię książek o dylematach moralnych i to takich,...

Nie umiem w pełni trafnie ocenić tej książki. W pierwszej części trochę mnie nużyła - historia głównych bohaterów była nieco rozwleczona, a oni sami jak para ideałów, którym przytrafiło się sporo przykrości. Później się to zmieniło - w punkcie "okołokulminacyjnym" byłam niesamowicie zirytowana. Byłam w stanie zrozumieć motywy działania Toma, nawet Isabelle, ale nie trafiał do mnie poziom rozczulania się nad nimi. No a koniec końców sama się nad nimi rozczuliłam, spłakałam się jak dziecko, poczułam ogromny żal do świata, że jest jaki jest. Mam też takie uczucie pustki, że w takim trudnym momencie pojawia się taka dziura fabularna, że nie poskładano tego lepiej. W życiu nie da się wszystkich uszczęśliwić, w książce zdecydowanie się da - tylko że to nieprawdziwe. Także może może wyszło tak, jak powinni być, ale jest to po prostu smutne.

Nie umiem w pełni trafnie ocenić tej książki. W pierwszej części trochę mnie nużyła - historia głównych bohaterów była nieco rozwleczona, a oni sami jak para ideałów, którym przytrafiło się sporo przykrości. Później się to zmieniło - w punkcie "okołokulminacyjnym" byłam niesamowicie zirytowana. Byłam w stanie zrozumieć motywy działania Toma, nawet Isabelle, ale nie trafiał...

Są w życiu takie dylematy w których jakąkolwiek nie podjął byś decyzję i tak kogoś skrzywdzisz. I w tej pozycji to mamy.

Są w życiu takie dylematy w których jakąkolwiek nie podjął byś decyzję i tak kogoś skrzywdzisz. I w tej pozycji to mamy.

Czy macie takie książki na waszych półkach, które leżą na nich i leżą, i czekają na swój czas?

1920 rok.
Tom Sherbourne, inżynier z Sydney, wciąż nie może się uporać ze wspomnieniami z Wielkiej Wojny. Posada latarnika na niezamieszkanej wysepce Janus Rock stopniowo przynoszą mu spokój i pozwalają pokonać upiory przeszłości.
Razem z nim mieszka jego żona Isabel, a do szczęścia brakuje im tylko dziecka.
Po dwóch poronieniach i wydaniu na świat martwego chłopca Isabel dowiaduje się, że nie będzie mogła mieć dzieci, i popada w depresję. I wówczas zdarza się cud: do brzegu wyspy przybija łódź ze zwłokami mężczyzny i płaczącym niemowlęciem.
Para, a raczej Tom, który zawsze chciał żyć uczciwie, za namową żony, podejmuje decyzję, która zawarzy na losach wielu ludzi.

M.L.Stedman przepięknie wykreowała niejednoznacznych, nieidealnych, pogubionych i rozdartych bohaterów. Razem z nimi przeżywamy ich dylematy i próbujemy naprawić szkody. Autorka stawia bohaterów w sytuacji, w której to dobry człowiek robi złe rzeczy, a wszystko to wynika z poświęcenia i miłości.

"Światło między oceanami" to powieść o wyborach, z których każdy będzie zły, a każda podjęta decyzja kogoś zrani. Ta historia wyrywa, miażdży serce i zostawia z pytaniami o koszty decyzji podejmowanych w najgorszej rozpaczy. Zostawia nas z przemyśleniami natury moralnej czym jest dobro, jak bardzo można kogoś kochać i czy z tej miłości można zrobić wszystko.

Napisana przepięknym, poetyckim językiem poruszająca, bolesna, wzruszająca emocjonująca historia.

Po ludzku jestem na siebie zła, że ta książka tyle przeleżała na półce. To jest absolutny majstersztyk!!

Zdecydowanie i bezapelacyjnie polecam, bo o tej książce nie da się zapomnieć.

Czy macie takie książki na waszych półkach, które leżą na nich i leżą, i czekają na swój czas?

1920 rok.
Tom Sherbourne, inżynier z Sydney, wciąż nie może się uporać ze wspomnieniami z Wielkiej Wojny. Posada latarnika na niezamieszkanej wysepce Janus Rock stopniowo przynoszą mu spokój i pozwalają pokonać upiory przeszłości.
Razem z nim mieszka jego żona Isabel, a do...

Powieść czyta się szybko, jest rzeczywiście ciekawa na poziomie ukazanych dylematów moralnych i racji obu matek/rodzin.
Jednocześnie zabrakło czegoś, żebym się zachwyciła. Psychologia bohaterów mało pogłębiona, nie umiałam się z nimi zżyć - niby wiadomo, o co chodzi, ale potraktowane zostało przez Autorkę "po łebkach" i na skróty, łopatologicznie i bez subtelności niedopowiedzeń.
Kilka niespójności i mało wiarygodnych elementów też mi przeszkadzało (nagła zmiana uczuć Lucy-Grace, poważnie?). Poza tym widać niedociągnięcia tłumaczenia.

Powieść czyta się szybko, jest rzeczywiście ciekawa na poziomie ukazanych dylematów moralnych i racji obu matek/rodzin.
Jednocześnie zabrakło czegoś, żebym się zachwyciła. Psychologia bohaterów mało pogłębiona, nie umiałam się z nimi zżyć - niby wiadomo, o co chodzi, ale potraktowane zostało przez Autorkę "po łebkach" i na skróty, łopatologicznie i bez subtelności...

Niesamowicie mnie wciągnęła. Historia o dylemacie etycznym. Zdecydowania polecam. Długo pozostaje w głowie i warto przemyśleć problem z perspektywy jednej, jak i drugiej strony.

Niesamowicie mnie wciągnęła. Historia o dylemacie etycznym. Zdecydowania polecam. Długo pozostaje w głowie i warto przemyśleć problem z perspektywy jednej, jak i drugiej strony.