Trzy wiedźmy

To była czysta przyjemność i frajda. Oceniam bardzo dobrze zarówno treść powieści jak i sposób w jaki przeczytał (a właściwie odegrał) ją pan Maciej Kowalik

To była czysta przyjemność i frajda. Oceniam bardzo dobrze zarówno treść powieści jak i sposób w jaki przeczytał (a właściwie odegrał) ją pan Maciej Kowalik

Trzy wiedźmy to dla mnie moment, w którym Świat Dysku naprawdę zaczął się układać w spójną całość. W porównaniu do wcześniejszych książek wszystko jest tu bardziej poukładane, a zasady rządzące tym uniwersum stają się coraz czytelniejsze.

Poznajemy trzy bardzo wyraziste wiedźmy, każdą inną, ale razem tworzące świetnie działającą całość. Jest dużo charakterystycznego dla Pratchetta humoru, absurdu i ironii, pojawia się też ponownie Śmierć. Całość czyta się bardzo przyjemnie, a drobne detale i postacie drugoplanowe (w tym kot jednej z wiedźm) fajnie budują klimat świata.

Końcówka była dla mnie nieco zbyt chaotyczna i przez to obniża ocenę, ale mimo tego książkę wspominam bardzo dobrze. To solidna, zabawna odsłona Świata Dysku i z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy.

Trzy wiedźmy to dla mnie moment, w którym Świat Dysku naprawdę zaczął się układać w spójną całość. W porównaniu do wcześniejszych książek wszystko jest tu bardziej poukładane, a zasady rządzące tym uniwersum stają się coraz czytelniejsze.

Poznajemy trzy bardzo wyraziste wiedźmy, każdą inną, ale razem tworzące świetnie działającą całość. Jest dużo charakterystycznego dla...

To drugi tom z cyklu o wiedźmach z Lancry w Świecie Dysku. Po raz pierwszy pojawiają się tu wszystkie trzy panie : babcia Weatherwax , niania Ogg i Magrat Garlick. Każda z oryginalnym , cudownym charakterem. Mają za zadanie przywrócić ład po skrytobójstwie prawowitego władcy Lancry i zniknięciu jego malutkiego syna. Autor w zabawny sposób nawiązuje do Makbeta. Z tym , że to nie odpowiedniczka lady Makbet a jej mąż szoruje sobie rękę do kości aby zmyć ślady krwi.
W pewnym miejscu cytowany jest monolog czarownicy: " dalej , dalej siostry wiedźmy czarodziejski krąg zawiedźmy wokół kotła ... " , który jest bliski mojemu sercu bo będąc dzieckiem straszyłam nim swoją siostrę , którą ten fragment bardzo przerażał. Do tego przewrotny humor Pratchetta - czego chcieć więcej.

To drugi tom z cyklu o wiedźmach z Lancry w Świecie Dysku. Po raz pierwszy pojawiają się tu wszystkie trzy panie : babcia Weatherwax , niania Ogg i Magrat Garlick. Każda z oryginalnym , cudownym charakterem. Mają za zadanie przywrócić ład po skrytobójstwie prawowitego władcy Lancry i zniknięciu jego malutkiego syna. Autor w zabawny sposób nawiązuje do Makbeta. Z tym , że...

„Trzy wiedźmy” to jedna z tych powieści, które idealnie pokazują, dlaczego Świat Dysku stał się klasyką fantasy. Fabuła skupia się na trzech czarownicach: nieprzejednanej babci Weatherwax, rubasznej niani Ogg i naiwnej Magrat, które wbrew własnym deklaracjom zaczynają mieszać się w królewską politykę po morderstwie króla Lancre.

Historia rozwija się spokojnie, momentami wręcz meandruje, lecz nadrabia to humorem, inteligentną satyrą i znakomitym stylem Pratchetta. Autor bawi się konwencją, językiem i samą ideą przeznaczenia, pokazując, że słowa i opowieści mają realną moc. To książka bardziej nastawiona na klimat i dialogi niż na dynamiczną akcję, ale właśnie w tym tkwi jej urok.

Trzy czarownice tworzą doskonały kontrast charakterów, a babcia Weatherwax bez trudu kradnie każdą scenę swoją surowością, inteligencją i „głowologią”. Postacie są wyraziste, zabawne i łatwe do polubienia, co sprawia, że nawet spokojniejsze fragmenty czyta się z przyjemnością.

Ogólnie to lekka, inteligentna i bardzo klimatyczna lektura, czytało mi się przyjemnie i szczerze polecam nawet osobom niezaznajomionym ze Światem Dysku.

„Trzy wiedźmy” to jedna z tych powieści, które idealnie pokazują, dlaczego Świat Dysku stał się klasyką fantasy. Fabuła skupia się na trzech czarownicach: nieprzejednanej babci Weatherwax, rubasznej niani Ogg i naiwnej Magrat, które wbrew własnym deklaracjom zaczynają mieszać się w królewską politykę po morderstwie króla Lancre.

Historia rozwija się spokojnie, momentami...

Kolejna odsłona powieści ze Świata Dysku, która oprócz typowego dla siebie humoru i satyry niesie za soba poważne pytania, chociażby o władzę, czy odpowiedzialność. Pomimo tego, że autor zastosował pewne schematy to przedstawiwszy, to w swój wyjątkowy filtr absurdu i groteski.

Początek historii trzyma się dość klasycznych ram, ponieważ zdradziecko zamordowany król, jako duch błąka się po zamku. Wtedy na scenie pojawiają się czarownice i generalnie jest nieco baśniowo i zabawnie, ponieważ tu na każdym kroku czuć zapowiedz kłopotów i pomyłek rodem z Monthy Pytona.

Tytułowe czy wiedzmy są tym, co mnie w tej odsłonie absolutnie zachwyciło, ponieważ Babcia Weatherwax, Niania Ogg i Magrat Garlick są absolutnie znakomicie wykreowane. Każdy z postaci jest inna, reprezentuje innej podejście do magii, życia i władzy. Właśnie dzięki tej różnorodności otrzymujemy mieszankę iście wybuchową. Same dialogi między wiedźmami to dla mnie majstersztyk, bo ociekają ciętymi dowcipami, absurdem, ale i celnymi spostrzeżeniami, co pod zabawną przykrywką może nieść sporą naukę. Pratchett za sprawą wiedźmiego motywu pokazuje też siłę kobiet, ich wspólnoty i mądrości, która niekoniecznie ma coś wspólnego z czarami. Autor pokusił się też nieco o odczarowanie wizji wiedźm, ponieważ te ingerują w sferę polityczną nie z rzadszy władzy, a bardziej konieczności, bo bez nich świat pogrąży się w chaosie.

Ta odsłona „Świata dysku” pomimo sporej ilości czarnego humoru i farsy jest nieco bardziej liryczna. To historia o duchu niepotrafiącym odejść, dziecku obarczonym wielką przyszłością i o sile kobiet, które mogą być połączone wspólnym celem pomimo różnic. A Pratchett jak Pratchett bawi i zmusza do myślenia.

Kolejna odsłona powieści ze Świata Dysku, która oprócz typowego dla siebie humoru i satyry niesie za soba poważne pytania, chociażby o władzę, czy odpowiedzialność. Pomimo tego, że autor zastosował pewne schematy to przedstawiwszy, to w swój wyjątkowy filtr absurdu i groteski.

Początek historii trzyma się dość klasycznych ram, ponieważ zdradziecko zamordowany król, jako...

„Trzy wiedźmy” Terry’ego Pratchetta to jedna z tych powieści, do których można wracać wielokrotnie i za każdym razem odkrywać coś nowego. Od lat uwielbiam twórczość Pratchetta za jego niepowtarzalną wyobraźnię, błyskotliwy talent literacki i niepodrabialne poczucie humoru. Ta książka jest idealnym przykładem wszystkich tych cech – pełna jest inteligentnych żartów, ironii i zwariowanych zwrotów akcji, które sprawiają, że czytelnik ani na chwilę się nie nudzi.

Szczególną wartość ma dla mnie to, że „Trzy wiedźmy” należą do cyklu o czarownicach – mojego ulubionego fragmentu Świata Dysku. Babcia Weatherwax i Niania Ogg to duet absolutnie genialny, stworzony z mistrzowską ręką. Ich dialogi i różnice charakterów są nie tylko źródłem komizmu ale też świadectwem niezwykłej umiejętności Pratchetta w kreowaniu bohaterów. To postaci, które żyją w wyobraźni czytelnika jeszcze długo po zamknięciu książki.

Nie da się też nie wspomnieć o szekspirowskich odniesieniach, których w tej powieści jest całe mnóstwo. Przy pierwszej lekturze, wiele lat temu, nie wychwyciłem ich aż tak dużo. Dziś, mając więcej kontekstu, dostrzegam znacznie więcej niuansów i smaczków. Mimo że nie znam dzieł Szekspira na tyle dobrze by wszystko odczytać w pełni to i tak daje to ogromną frajdę – szczególnie że Pratchett bawi się klasyką w sposób lekki i przewrotny.

„Trzy wiedźmy” to dla mnie jedna z najlepszych powieści Pratchetta – błyskotliwa, groteskowa, pełna absurdu, a przy tym zaskakująco spójna i wciągająca. To książka, która idealnie łączy humor z inteligentną satyrą a przy tym pozostaje niezwykle przystępna i rozrywkowa. Bez wahania mogę ją zaliczyć do moich ulubionych lektur w całym Świecie Dysku i zawsze chętnie do niej wracam.

„Trzy wiedźmy” Terry’ego Pratchetta to jedna z tych powieści, do których można wracać wielokrotnie i za każdym razem odkrywać coś nowego. Od lat uwielbiam twórczość Pratchetta za jego niepowtarzalną wyobraźnię, błyskotliwy talent literacki i niepodrabialne poczucie humoru. Ta książka jest idealnym przykładem wszystkich tych cech – pełna jest inteligentnych żartów, ironii i...

Mam Déjà vu już słuchałem tej książki dawno temu.Scena wiedźm w teatrze super. Najpierw zaśpiewam o jeżu i powiem że to pierwsze poznanie trzech wiedźm,babci wederwoks, Niania Ogg i Magrat było bardzo udane . Wiedźmy nie lubią zbierać się w grupę,ale Magrat namówiła pozostała dwójkę na sabat i dobrze bo mają nie lada problem królestwu nie podoba się nowy król,wiedźmy muszą coś z tym zrobić chociaż nie powinny się wtrącać to zły precedens. Czy przeznaczenie sprowadzi prawowitego potomka króla i jaką w tym rolę ma teatr . Pozatym Margaret ma adoratora ,królewskiego błazna który ma coś w sobie. Jest też duch starego króla któremu nie podoba się że został zamordowany i jest duchem.Książki praczetcha zawsze nie zawodzą i mają swój humor

Mam Déjà vu już słuchałem tej książki dawno temu.Scena wiedźm w teatrze super. Najpierw zaśpiewam o jeżu i powiem że to pierwsze poznanie trzech wiedźm,babci wederwoks, Niania Ogg i Magrat było bardzo udane . Wiedźmy nie lubią zbierać się w grupę,ale Magrat namówiła pozostała dwójkę na sabat i dobrze bo mają nie lada problem królestwu nie podoba się nowy król,wiedźmy...

Jak zawsze, Świat Dysku nie zawodzi, chociaż w tym przypadku jak ze sztuką Hwela - wszytko bylo, ale czegoś zabrakło.

Jak zawsze, Świat Dysku nie zawodzi, chociaż w tym przypadku jak ze sztuką Hwela - wszytko bylo, ale czegoś zabrakło.

Pratchett jak zwykle nie zawodzi.

Pratchett jak zwykle nie zawodzi.

„Trzy wiedźmy” to jedna z najzabawniejszych i jednocześnie najbardziej błyskotliwych powieści ze Świata Dysku. Pratchett z lekkością łączy parodię Szekspira z refleksją o władzy, przeznaczeniu i teatrze życia. Babcia Weatherwax, Niania Ogg i Magrat to trio, które bawi dialogami, a jednocześnie wciąga w całkiem poważną historię o tym, kto powinien rządzić i dlaczego magia to nie tylko czary, ale też zdrowy rozsądek.

„Trzy wiedźmy” to jedna z najzabawniejszych i jednocześnie najbardziej błyskotliwych powieści ze Świata Dysku. Pratchett z lekkością łączy parodię Szekspira z refleksją o władzy, przeznaczeniu i teatrze życia. Babcia Weatherwax, Niania Ogg i Magrat to trio, które bawi dialogami, a jednocześnie wciąga w całkiem poważną historię o tym, kto powinien rządzić i dlaczego magia to...