Profil użytkownika: magpro

Zauważyłam , że książki Donny Leon , nawet jeśli są w recenzjach chwalone- nie dostają wielu gwiazdek.
Być może chodzi o to , że seria zaczęła powstawać przed 30-stu laty i różni sie od współczesnych " ostrych" , dosadnych kryminaów głównego nurtu.
Bohateren jest uczciwy, sympatyczny , wenecki komisarz Guido Brunetti. W każdej części poruszane są sprawy dotykające mieszkańców Wenecji i okolic.
Tym razem chodzi o stosunek do imigrantów i biurokrację. Jest tu kobieta zatruwająca życie sąsiadom przez puszczanie nocą , na cały głos odbiornika telewizyjnego. Piękny przykad biurokracji polega na tym , że urzędy mierzące poziom chałasu mogą to zrobić tylko w dzień kiedy jest cisza , ponieważ nie pracują w godzinach nocnych. Ciekawiły mnie rozważania - jaki grzech był przyczyną morderstwa- chciwość czy pycha ?
Tego trzeba się dowiedzieć czytając książkę.

Zauważyłam , że książki Donny Leon , nawet jeśli są w recenzjach chwalone- nie dostają wielu gwiazdek.
Być może chodzi o to , że seria zaczęła powstawać przed 30-stu laty i różni sie od współczesnych " ostrych" , dosadnych kryminaów głównego nurtu.
Bohateren jest uczciwy, sympaty...

Rozwiń

Zwiń

Po raz dwunasty spotykamy się z niezwykle uczciwym , sympatycznym weneckim komisarzem Guido Brunettim. Tym razem historia jest bardziej przygnębiajaca niż poprzednie , ponieważ chodzi o bezsensowną śmierć młodego człowieka - kadeta akademii wojskowej. W tle polityczne porachunki , wielkie interesy.
Donna Leon jak zwykle niezawodna.

Po raz dwunasty spotykamy się z niezwykle uczciwym , sympatycznym weneckim komisarzem Guido Brunettim. Tym razem historia jest bardziej przygnębiajaca niż poprzednie , ponieważ chodzi o bezsensowną śmierć młodego człowieka - kadeta akademii wojskowej. W tle polityczne porachunki , wielkie ...

Rozwiń

Zwiń

11 spotkanie z weneckim komisarzem Guido Brunettim - sympatycznym , refleksyjnym człowiekiem o niezłomnym charakterze.
Tym razem mamy 2 nie wiążące się ze sobą sprawy - jak to w życiu.
Przyjaciel Brunettiego musi zapłacić łapówkę jeśli chce dostać pozwolenie na budowę - jest rok 2002 - we Włoszech to podobno to powszechne.
Uczennica Paoli- żony Guida , miała dziadka , który podczas wojny skupował za bezcen kolekcje dzieł sztuki - od Żydów i innych potyrzebujących . Został za to skazany , wnuczka chce go zrehabilitować co wywołuje ciąg dramatycznych zdarzeń.
Tłem dla akcji jest , jak zwykle , realistycznie przedstawiona Wenecja i życie jej mieszkańców.
Dla mnie - świetna lektura.

11 spotkanie z weneckim komisarzem Guido Brunettim - sympatycznym , refleksyjnym człowiekiem o niezłomnym charakterze.
Tym razem mamy 2 nie wiążące się ze sobą sprawy - jak to w życiu.
Przyjaciel Brunettiego musi zapłacić łapówkę jeśli chce dostać pozwolenie na budowę - jest rok 2002 - we ...

Rozwiń

Zwiń

Dwudziestoletnia Holly Golightly jest dziweczyną do towarzystwa mieszkającą w jednej z kamienic Nowego Yorku. Jej sąsiadem jest początkujący pisarz, z którym się zaprzyjaźnia i który opisuje jej niebanalną osobowość i fragment jej życia. Jej podejście do świata streszcza piosenka: " ja nie chcę spać , nie chcę umierać , tylko wędrować po pastwiskach nieba" - napisana na potrzeby polskiej adaptacji teatralnej tego utworu. Chociaż w książce są 4 opowiadania , większość osób skupia się na " Śniadaniu u Tiffaniego" , zapewne za sprawą filmu z Audrey Hepburn. Ja również z tego powodu wróciłam do minipowieści Trumana Capote. Przetłumaczyłam sobie piosenkę " Moon river" z filmu i zorientowałam się , że inne tłumaczenia opowiadają o miłości , a moje raczej o tęsknocie za podróżą. Zastanawiałam się - cóż ja jestem taka mało romantyczna . Intuicja mnie nie zawiodła. W filmie zdecydowanie zmieniono relacje między pisarzem a Holly . Ja [ i chyba autorzy piosenki] pamiętałam jak to wyglądało w opowiadaniu. Więc jeśli ktoś chce poczytać dobrą literaturę , powinien przeczytać opowiadanie , jeśli ktoś chce się bardzo wzruszyć - niech obejrzy film.

Dwudziestoletnia Holly Golightly jest dziweczyną do towarzystwa mieszkającą w jednej z kamienic Nowego Yorku. Jej sąsiadem jest początkujący pisarz, z którym się zaprzyjaźnia i który opisuje jej niebanalną osobowość i fragment jej życia. Jej podejście do świata streszcza piosenka: " j...

Rozwiń

Zwiń

Dziesiąty tom serii z sympatycznym , niezłomnym weneckim komisarzem Guido Brunettim.
Tym razem większość akcji rozgrywa się na Pellestrinie - półwyspie w pobliżu Wenecji , gdzie w wybuchu łodzi ginie dwu rybaków. Niebezpieczeństwo dosięgnie nie tylko osoby "obce" ale i współpracowników komisarza , którzy włączają się w śledztwo " pod przykryciem" .
Ponadto Guido zastępuje chwilowo swojego szefa i tonie pod lawiną papierów. " Wydawało się , że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zdolne jest wytworzyć każdego dnia tony przepisów i komunikatów " . Czy to nie brzmi znajomo ?
Mimo dramatycznych wydarzeń - spokojna lektura.

Dziesiąty tom serii z sympatycznym , niezłomnym weneckim komisarzem Guido Brunettim.
Tym razem większość akcji rozgrywa się na Pellestrinie - półwyspie w pobliżu Wenecji , gdzie w wybuchu łodzi ginie dwu rybaków. Niebezpieczeństwo dosięgnie nie tylko osoby "obce" ale i współpraco...

Rozwiń

Zwiń

Dziewiąty "wenecki" kryminał z sympatycznym , kierującym się niezłomnymi zasadami , komisarzem Brunettim. Tym razem poznajemy działanie włoskiej biurokracji , kiedy Guido Brunetti dowiaduje się , że mieszkanie na najwyższym piętrze kamienicy , w którym od lat mieszka z żoną i dziećmi , zostało 50 lat temu wybudowane nielegalnie i grozi mu rozbiórka. Sprawy komplikują się kiedy urzędnik , który przyniósł te hiobowe wieści , zostaje zamordowany. W grę wchodzą łapówki , lichwa , narkotyki i duma z arystokratycznego pochodzenia.
Czytało mi się bardzo dobrze.

Dziewiąty "wenecki" kryminał z sympatycznym , kierującym się niezłomnymi zasadami , komisarzem Brunettim. Tym razem poznajemy działanie włoskiej biurokracji , kiedy Guido Brunetti dowiaduje się , że mieszkanie na najwyższym piętrze kamienicy , w którym od lat mieszka z żoną i d...

Rozwiń

Zwiń

Ósme spotkanie ze szlachetnym , dowcipnym , weneckim komisarzem Guido Brunettim. Jak zwykle sprawy kryminalne przeplatają się z życiem prywatnym Guida. Tym razem ściślej niż zwykle , ponieważ żona komisarza , bezsilna wobec braku oficjalnych działań , postanowiła w nietypowy sposób zaprotestować przeciwko organizowaniu sekswysieczek do Tailandii. Nie chodzi jej o zwykły seks , tylko o pedofilię.
Żeby nie było tak ponuro - mamy też zabawne wątki.
Sekretarka przełożonego Guda - wytworna Elettra , organizuje bingo polegajace na wytypowaniu ile razy jej szef użyje na zebraniu personelu modnych aktualnie , wyświechtanych słów. Nudne odprawy stają się cakiem przyjemne.
Po dość słabych recenzjach książek Donny Leon , domyślam się , że czytalnicy potrzebują większej dawki adrenaliny - a dla mnie to kryminały idealne.

Ósme spotkanie ze szlachetnym , dowcipnym , weneckim komisarzem Guido Brunettim. Jak zwykle sprawy kryminalne przeplatają się z życiem prywatnym Guida. Tym razem ściślej niż zwykle , ponieważ żona komisarza , bezsilna wobec braku oficjalnych działań , postanowiła w nietypowy sposób zaprote...

Rozwiń

Zwiń

W piątej części przygód maga Rincewinda w Świecie Dysku , bohater zostaje wysłany do krainy , która jest miksem kultury Chińskiej i Japońskiej [ nie wiem czy książka była tłumaczona na te języki , a wydaje mi się , że obu narodom takie pomieszanie ich kultur nie bardzo by się spodobało - mamy więc pokazane jak Europejczyk widzi Azję ].
Posłuszni , ciemiężeni ludzie i młodzież, która chce wywołać rewolucję. Walka o sukcesję po cesarzu. W to wszystko miesza się Cohen Barbarzyńca ze swoją drużyną niezwyciężonych staruszków. Wraca Dwukwiat , a Bagaż powiększa rodzinę. Rincewind robi to co mu wychodzi najlepiej - niechcący ratuje świat.
Ciekawie jest czytać jak autor wykorzystuje azjatyckie tropy. Mnie , jako kogoś kto zrobił niejedno origami , zainteresowało to , że pan Hong wykorzystuje origami do wydania rozkazu ścięcia swojej ofiary. Mamy też parodię science fiction w postaci komputera napędzanego przez mrówki i kilka zabawnych spostrzeżeń. Np. : " czterej jeźdzcy , których przybycie poprzedza wszelkie publiczne święta to : burza , wichura , deszcz i roboty drogowe ".
Miło się czytało.

W piątej części przygód maga Rincewinda w Świecie Dysku , bohater zostaje wysłany do krainy , która jest miksem kultury Chińskiej i Japońskiej [ nie wiem czy książka była tłumaczona na te języki , a wydaje mi się , że obu narodom takie pomieszanie ich kultur nie bardzo by się spodobało - m...

Rozwiń

Zwiń

Siódme spotkanie z komisarzem weneckiej policji Guido Brunettim. Guido jest nietypowym bohaterem współczesnych kryminałów - szlachetny , kochający rodzinę , dowcipny. Tych cech nie zdołały w nim zatrzeć perfidne zbrodnie jakimi się zajmuje.
Tym razem chodzi o porwanie syna pewnego weneckiego arystokraty , a w tle mamy handel materiałami radioaktywnymi z Białorusi.
Donna Leon świetnie opisuje charaktery poszczególnych postaci. Nawet te epizodyczne wypadają ciekawie.
A zakończenie tego tomu jest niczym z tragedii Szekspira.

Siódme spotkanie z komisarzem weneckiej policji Guido Brunettim. Guido jest nietypowym bohaterem współczesnych kryminałów - szlachetny , kochający rodzinę , dowcipny. Tych cech nie zdołały w nim zatrzeć perfidne zbrodnie jakimi się zajmuje.
Tym razem chodzi o porwanie syna pewnego wenecki...

Rozwiń

Zwiń

Zbiór wspaniałych piosenek - zabawnych lub lirycznych. Któż , tak jak Jeremi Przybora , potrafi tworzyć świetne zbitki słowne :
" Rwij Pan bas!
Aż wyżężę , że już pas "
" Tatka tka i matka tka
A praczka czka
I , czkając, tka!"
" Aż łkasz
od utrapień
na kanapie"
A " dręcz mnie ręcznie " ? z Tanga kat.
Dopiero czytając te utwory zauważyłam jak dużo tu jest rymów niedokładnych, czyli polegających na podobieństwie brzmieniowym , a nie zgodności głosek w rymujacych się wyrazach. Słuchając śpiewu - nie wyczuwa się tego . Świadczy to o maestrii pana Przybory.
Brakuje mi tu kilku lubianych przeze mnie piosenek:
" Ty nie odmawiaj mi " , " Będzie weselej " , " Dama z portretu", " Luciu wróć".
Za to mogłoby się obyć bez co najmniej dwu.
W piosence " Dziewanna , Róża , Gencjana" autor napisał , że uwodzi go dwunastoletnia dziewczynka.
Urwór powstał w roku 1975 - myślano wtedy inaczej , ale dlaczego wydawnictwo umieściło tę piosenkę w zbiorze z roku 2004 ? Prowadzi mnie to do wniosku , że redaktorzy nie wiedzą co czynią.
Inną piosenką , której bym tu nie umieszczała jest " Jak to było" - tłumaczenie " La boheme". Mamy , moim zdaniem , znacznie lepiej oddające ducha tej piosenki tłumaczenie Wojciecha Młynarskiego - pod tytułem " Cyganeria". Wstęp do tego zbioru piosenek napisał właśnie Wojciech Młynarski , który wyjawił ,że Jeremi Przybora był dla niego mistrzem - w wypadku " La boheme" uczeń przerósł mistrza.
Na koniec- ile przydatnych powiedzonek można sobie przyswoić z tych utworków . Np. " nie wzruszy mnie ataczek ani zgrywa".
Można też zachwycić się bardziej lirycznym aspektem tego zbiorku.

Zbiór wspaniałych piosenek - zabawnych lub lirycznych. Któż , tak jak Jeremi Przybora , potrafi tworzyć świetne zbitki słowne :
" Rwij Pan bas!
Aż wyżężę , że już pas "
" Tatka tka i matka tka
A praczka czka
I , czkając, tka!"
" Aż łkasz
od utrapień
na kanapie"...

Rozwiń

Zwiń