Brytyjski pisarz fantasy i science fiction, najbardziej znany jako autor cyklu Świat Dysku. Inne jego dzieła to m.in. Trylogia Johnny’ego Maxwella i Trylogia Nomów. Współpracował także przy adaptacjach swojej twórczości na potrzeby sztuk teatralnych i gier komputerowych.
Jego pierwsza powieść Dywan została opublikowana w 1971. Pierwsza książka z serii Świat Dysku – Kolor magii – ukazała się w 1983 i od tego momentu autor kończył średnio dwie książki rocznie.
Książki Pratchetta były w latach 90. najlepiej sprzedającymi się książkami w Wielkiej Brytanii. Do lutego 2007 roku sprzedał na całym świecie ok. 50 milionów książek, a jego dzieła zostały przetłumaczone na 33 języki. Obecnie jest drugim najchętniej czytanym pisarzem w Wielkiej Brytanii, a w USA siódmym najchętniej czytanym pisarzem niepochodzącym ze Stanów Zjednoczonych.
Terry Pratchett w 1998 „za zasługi dla literatury” został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego w klasie Officer. Jego powieść Zadziwiający Maurycy i jego edukowane gryzonie zdobyła w 2001 nagrodę Carnegie Medal za najlepszą książkę dla dzieci. Książki Pratchetta są często określane jako „kultowe”. W 2008 otrzymał tytuł honorowy Sir.
Terry Pratchett urodził się w 1948 w Beaconsfield, jako syn Davida i Eileen Pratchett z Hay-on-Wye. Jego wczesne zainteresowania obejmowały m.in. astronomię, zbierał karty herbaty Brooke Bond o kosmosie, posiadał teleskop i pragnął zostać astronomem, nie miał jednak wystarczających zdolności matematycznych. Ta pasja spowodowała, że zainteresował się brytyjską i amerykańską prozą science fiction, co z kolei doprowadziło go do uczestnictwa w konwentach science fiction od około 1963/1964. Przestał w nich brać udział parę lat później, gdy dostał pierwszą pracę. Początkowo czytał prace H.G. Wellsa i Arthura Conana Doyle’a i „każdą książkę, którą powinno się przeczytać”.
W wieku 13 lat Pratchett opublikował w gazetce szkolnej swoje pierwsze opowiadanie – The Hades Business. Pierwsza komercyjna publikacja jego pracy nastąpiła, gdy miał 15 lat.
W wieku 17 lat Pratchett opuścił szkołę i zaczął pracować jako dziennikarz Bucks Free Press. W tym czasie ukończył także kurs dziennikarstwa.
Około 1968 roku, podczas swojej pracy jako dziennikarz, Pratchett przeprowadzał wywiad z Peterem Banderem van Durenem, współdyrektorem niewielkiego wydawnictwa. Podczas spotkania Pratchett wspomniał, że napisał powieść Dywan. Bander van Duren i jego partner biznesowy, Colin Smythe, opublikowali książkę ilustrowaną obrazami autorstwa pisarza w 1971 roku. Powieść otrzymała kilka bardzo dobrych recenzji. Kolejnymi dziełami Pratchetta były książki science fiction Ciemna strona Słońca i Warstwy wszechświata, opublikowane w 1976 i 1981 roku.
Po kilku zmianach miejsca pracy, w 1983 roku Pratchett zatrudnił się jako rzecznik prasowy w Central Electricity Generating Board (CEGB – Centralnego Zarządu Elektroenergetyki),w oddziale, na obszarze którego znajdowały się trzy elektrownie jądrowe. Pisarz żartował później, że wybrał idealny moment na rozpoczęcie tej kariery – tuż po wypadku w elektrowni jądrowej Three Mile Island w Pensylwanii. Mówił także, że napisałby książkę o doświadczeniach z tej pracy, gdyby uważał, że ktokolwiek mu uwierzy.
Pierwsza powieść ze Świata Dysku – Kolor magii – została wydana w 1983 roku przez Colina Smythe’a (w twardej oprawie) i przez wydawnictwo New English Library (w miękkiej oprawie). Prawa do wydań w miękkiej oprawie zostały wkrótce odkupione przez wydawnictwo Transworld, które publikuje książki Pratchetta do dziś. Pratchett zdobył popularność po tym, jak program Woman’s Hour nadawany w BBC Radio 4 wyemitował sześcioodcinkowy serial radiowy na podstawie Koloru magii. Stał się bardziej znany po wydaniu jego kolejnej powieści Blask fantastyczny w 1986 roku. W późniejszym czasie prawa do wersji w twardej oprawie zostały wykupione przez duże wydawnictwo Victor Gollancz, które publikuje Pratchetta do dziś, a Smythe został agentem literackim pisarza. Pratchett był pierwszym pisarzem fantasy wydawanym przez Gollancza. Okładki do obu tych książek namalował Josh Kirby, co zapoczątkowało wieloletnią współpracę obu artystów trwającą aż do śmierci malarza w 2001 roku.
Pratchett rzucił pracę w CEGB w 1987 roku po publikacji czwartej powieści ze Świata Dysku – Morta, by całkowicie skupić się na pisarstwie. Sprzedaż jego powieści szybko wzrastała i wiele książek jego autorstwa okupowało szczyty list bestsellerów. Według „The Times” Pratchett był najlepiej sprzedającym się autorem z Wielkiej Brytanii w 1996. Niektóre jego książki były wydawane przez Doubleday, inne przez Transworld. Obecnie w USA Pratchett jest publikowany przez HarperCollins.
Według raportu Bookseller’s Pocket Yearbook z 2005, w 2003 Pratchett zdobył 3,4% rynku wydawniczego fantastyki w twardych oprawach, jeśli chodzi o liczbę sprzedanych egzemplarzy i 3,8% jeśli chodzi o ich wartość, co dało mu drugie miejsce po J.K. Rowling (odpowiednio 6% i 5,6%),podczas gdy na rynku książek z miękką oprawą Pratchett zajmuje piąte miejsce z 1,2% w liczbie i 1,3% w wartości sprzedanych książek (po Jamesie Pattersonie (1,9% i 1,7%),Alexandrze McCall Smisie, Johnie Grishamie i Tolkienie). W Wielkiej Brytanii jego książki sprzedają się w 2,5 miliona egzemplarzy rocznie.
W 1968 Terry Pratchett poślubił Lyn. W roku 1970 przeprowadzili się do Rowberrow w hrabstwie Somerset, a w 1976 roku urodziła się tam ich córka Rhianna. W 1993 r. rodzina przeniosła się na południowy zachód do Salisbury w hrabstwie Wiltshire, gdzie żyli do śmierci pisarza.
Rhianna Pratchett jest dziennikarką i „przypadkową kolekcjonerką kotów”, napisała także opowiadanie fantasy pod tytułem Child of Chaos, rozpowszechniane wraz z grą cRPG Beyond Divinity. Pracowała też przy scenariuszach do kilku gier, m.in. Mirror’s Edge, Heavenly Sword i Overlord. Jest członkiem Writers’ Guild of Great Britain.
Pratchett opisywał swoje sposoby spędzania wolnego czasu jako pisanie, spacery, komputery, życie.
Terry Pratchett był także znany ze swojego zamiłowania do noszenia czarnych kapeluszy. Jako dziecko chciał zostać astronomem i zrealizował to marzenie, budując obserwatorium astronomiczne w swoim ogrodzie. Pratchett był ateistą i stronnikiem British Humanist Association; był jednym z sygnatariuszy listu otwartego, który sprzeciwiał się nadawaniu honorów państwowych wizycie papieża Benedykta XVI w Wielkiej Brytanii.
31 lipca 2005 Pratchett skrytykował reportaże mediów o autorce Harry’ego Pottera J.K. Rowling, stwierdzając, iż niektórzy pracownicy mediów wydają się myśleć, że wywyższanie J.K. Rowling może być osiągnięte jedynie kosztem innych pisarzy. Jednakże nigdy nie wypowiedział się negatywnie o samych książkach tej pisarki.
Zainteresowanie Pratchetta orangutanami, którego przejawem jest jedna z najpopularniejszych postaci ze Świata Dysku, Bibliotekarz, było związane z pracą pisarza jako zarządcy w Orangutan Foundation UK. Jego działalność obejmowała wizytę na Borneo, gdzie w 1995 wraz z ekipą telewizyjną z Channel 4, kręcącą epizod programu „Jungle Quest”, obserwował orangutany w ich naturalnym środowisku. Podążając za przykładem Pratchetta, grupy fanowskie, takie jak the Discworld Conventions, uznały Orangutan Foundation za preferowaną organizację dobroczynną.
Zobacz stronę autora 
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Trzy wiedźmy
Cykl o Wiedźmach jest moim ulubionym z cykli Świata Dysku. Jest świetnym lekarstwem na chandrę.
Cykl o Wiedźmach jest moim ulubionym z cykli Świata Dysku. Jest świetnym lekarstwem na chandrę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Ja stworzyłem te słowa, myślał Hvel. Ale nie do mnie należą. Są jego.
Popatrzcie na tych ludzi. U żadnego z nich nawet nie błyśnie myśl o patriotyzmie. Ale gdyby Tomjon ich poprosił, ta banda pijaków poszłaby ba pałac Patrycjusza. I pewnie by go zdobyła.
Mam nadzieję, że jego usta nigdy nie wpadną w niewłaściwe ręce..."
I jeszcze więcej takich perełek znaleźć można w powieściach o charakterze fantastyczno absurdalno rozrywkowym. Poznaję wszystkie po kolei.
Ogromna przyjemność z czytania
"Ja stworzyłem te słowa, myślał Hvel. Ale nie do mnie należą. Są jego.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPopatrzcie na tych ludzi. U żadnego z nich nawet nie błyśnie myśl o patriotyzmie. Ale gdyby Tomjon ich poprosił, ta banda pijaków poszłaby ba pałac Patrycjusza. I pewnie by go zdobyła.
Mam nadzieję, że jego usta nigdy nie wpadną w niewłaściwe ręce..."
I jeszcze więcej takich perełek znaleźć można w...
Bardzo przyjemna kronika przygód trzech zupełnie innych bohaterek.
Wiele nawiązania do Szekspira (niestety nie wszystkie wyłapałem),jednak brak zrozumienia nie przeszkadza tutaj w zabawie.
Historia mająca tak naprawdę, jak to dobry dramat wiele momentów kulminacyjnych, po około stu stronach myślałem że już niczym Pratchett mnie nie zaskoczy.
Jak na początek cyklu, zdecydowanie aprobuje.
Bardzo przyjemna kronika przygód trzech zupełnie innych bohaterek.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWiele nawiązania do Szekspira (niestety nie wszystkie wyłapałem),jednak brak zrozumienia nie przeszkadza tutaj w zabawie.
Historia mająca tak naprawdę, jak to dobry dramat wiele momentów kulminacyjnych, po około stu stronach myślałem że już niczym Pratchett mnie nie zaskoczy.
Jak na początek cyklu,...
Pierwsze spotkanie ze Światem Dysku i to tak udane! Uśmiałam się do łez!
Żałuję, że tyle zwlekałam z poznaniem twórczości Terry'ego - nie robi z czytelnika idioty i trafia zupełnie w mój humor.
Zdecydowanie sięgnę po inne książki z tego uniwersum.
Pierwsze spotkanie ze Światem Dysku i to tak udane! Uśmiałam się do łez!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŻałuję, że tyle zwlekałam z poznaniem twórczości Terry'ego - nie robi z czytelnika idioty i trafia zupełnie w mój humor.
Zdecydowanie sięgnę po inne książki z tego uniwersum.
Terry Pratchett musiał na mnie poczekać. Długo. Sama nie wiem, dlaczego podchodziłam do Świata Dysku jak pies do jeża. Aż postanowiłam, że nie wypada nie znać i rok 2026 będzie rokiem, kiedy przełamię tę niechęć. Zacznę od czarownic, bo ja lubię o czarownicach…
I powiem jedno, nie wiem, o co mi chodziło 🙈🙈🙈!
To jest świetne!
Terry Pratchett musiał na mnie poczekać. Długo. Sama nie wiem, dlaczego podchodziłam do Świata Dysku jak pies do jeża. Aż postanowiłam, że nie wypada nie znać i rok 2026 będzie rokiem, kiedy przełamię tę niechęć. Zacznę od czarownic, bo ja lubię o czarownicach…
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toI powiem jedno, nie wiem, o co mi chodziło 🙈🙈🙈!
To jest świetne!
To była czysta przyjemność i frajda. Oceniam bardzo dobrze zarówno treść powieści jak i sposób w jaki przeczytał (a właściwie odegrał) ją pan Maciej Kowalik
To była czysta przyjemność i frajda. Oceniam bardzo dobrze zarówno treść powieści jak i sposób w jaki przeczytał (a właściwie odegrał) ją pan Maciej Kowalik
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTrzy wiedźmy to dla mnie moment, w którym Świat Dysku naprawdę zaczął się układać w spójną całość. W porównaniu do wcześniejszych książek wszystko jest tu bardziej poukładane, a zasady rządzące tym uniwersum stają się coraz czytelniejsze.
Poznajemy trzy bardzo wyraziste wiedźmy, każdą inną, ale razem tworzące świetnie działającą całość. Jest dużo charakterystycznego dla Pratchetta humoru, absurdu i ironii, pojawia się też ponownie Śmierć. Całość czyta się bardzo przyjemnie, a drobne detale i postacie drugoplanowe (w tym kot jednej z wiedźm) fajnie budują klimat świata.
Końcówka była dla mnie nieco zbyt chaotyczna i przez to obniża ocenę, ale mimo tego książkę wspominam bardzo dobrze. To solidna, zabawna odsłona Świata Dysku i z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy.
Trzy wiedźmy to dla mnie moment, w którym Świat Dysku naprawdę zaczął się układać w spójną całość. W porównaniu do wcześniejszych książek wszystko jest tu bardziej poukładane, a zasady rządzące tym uniwersum stają się coraz czytelniejsze.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoznajemy trzy bardzo wyraziste wiedźmy, każdą inną, ale razem tworzące świetnie działającą całość. Jest dużo charakterystycznego dla...
To drugi tom z cyklu o wiedźmach z Lancry w Świecie Dysku. Po raz pierwszy pojawiają się tu wszystkie trzy panie : babcia Weatherwax , niania Ogg i Magrat Garlick. Każda z oryginalnym , cudownym charakterem. Mają za zadanie przywrócić ład po skrytobójstwie prawowitego władcy Lancry i zniknięciu jego malutkiego syna. Autor w zabawny sposób nawiązuje do Makbeta. Z tym , że to nie odpowiedniczka lady Makbet a jej mąż szoruje sobie rękę do kości aby zmyć ślady krwi.
W pewnym miejscu cytowany jest monolog czarownicy: " dalej , dalej siostry wiedźmy czarodziejski krąg zawiedźmy wokół kotła ... " , który jest bliski mojemu sercu bo będąc dzieckiem straszyłam nim swoją siostrę , którą ten fragment bardzo przerażał. Do tego przewrotny humor Pratchetta - czego chcieć więcej.
To drugi tom z cyklu o wiedźmach z Lancry w Świecie Dysku. Po raz pierwszy pojawiają się tu wszystkie trzy panie : babcia Weatherwax , niania Ogg i Magrat Garlick. Każda z oryginalnym , cudownym charakterem. Mają za zadanie przywrócić ład po skrytobójstwie prawowitego władcy Lancry i zniknięciu jego malutkiego syna. Autor w zabawny sposób nawiązuje do Makbeta. Z tym , że...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Trzy wiedźmy” to jedna z tych powieści, które idealnie pokazują, dlaczego Świat Dysku stał się klasyką fantasy. Fabuła skupia się na trzech czarownicach: nieprzejednanej babci Weatherwax, rubasznej niani Ogg i naiwnej Magrat, które wbrew własnym deklaracjom zaczynają mieszać się w królewską politykę po morderstwie króla Lancre.
Historia rozwija się spokojnie, momentami wręcz meandruje, lecz nadrabia to humorem, inteligentną satyrą i znakomitym stylem Pratchetta. Autor bawi się konwencją, językiem i samą ideą przeznaczenia, pokazując, że słowa i opowieści mają realną moc. To książka bardziej nastawiona na klimat i dialogi niż na dynamiczną akcję, ale właśnie w tym tkwi jej urok.
Trzy czarownice tworzą doskonały kontrast charakterów, a babcia Weatherwax bez trudu kradnie każdą scenę swoją surowością, inteligencją i „głowologią”. Postacie są wyraziste, zabawne i łatwe do polubienia, co sprawia, że nawet spokojniejsze fragmenty czyta się z przyjemnością.
Ogólnie to lekka, inteligentna i bardzo klimatyczna lektura, czytało mi się przyjemnie i szczerze polecam nawet osobom niezaznajomionym ze Światem Dysku.
„Trzy wiedźmy” to jedna z tych powieści, które idealnie pokazują, dlaczego Świat Dysku stał się klasyką fantasy. Fabuła skupia się na trzech czarownicach: nieprzejednanej babci Weatherwax, rubasznej niani Ogg i naiwnej Magrat, które wbrew własnym deklaracjom zaczynają mieszać się w królewską politykę po morderstwie króla Lancre.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toHistoria rozwija się spokojnie, momentami...
Kolejna odsłona powieści ze Świata Dysku, która oprócz typowego dla siebie humoru i satyry niesie za soba poważne pytania, chociażby o władzę, czy odpowiedzialność. Pomimo tego, że autor zastosował pewne schematy to przedstawiwszy, to w swój wyjątkowy filtr absurdu i groteski.
Początek historii trzyma się dość klasycznych ram, ponieważ zdradziecko zamordowany król, jako duch błąka się po zamku. Wtedy na scenie pojawiają się czarownice i generalnie jest nieco baśniowo i zabawnie, ponieważ tu na każdym kroku czuć zapowiedz kłopotów i pomyłek rodem z Monthy Pytona.
Tytułowe czy wiedzmy są tym, co mnie w tej odsłonie absolutnie zachwyciło, ponieważ Babcia Weatherwax, Niania Ogg i Magrat Garlick są absolutnie znakomicie wykreowane. Każdy z postaci jest inna, reprezentuje innej podejście do magii, życia i władzy. Właśnie dzięki tej różnorodności otrzymujemy mieszankę iście wybuchową. Same dialogi między wiedźmami to dla mnie majstersztyk, bo ociekają ciętymi dowcipami, absurdem, ale i celnymi spostrzeżeniami, co pod zabawną przykrywką może nieść sporą naukę. Pratchett za sprawą wiedźmiego motywu pokazuje też siłę kobiet, ich wspólnoty i mądrości, która niekoniecznie ma coś wspólnego z czarami. Autor pokusił się też nieco o odczarowanie wizji wiedźm, ponieważ te ingerują w sferę polityczną nie z rzadszy władzy, a bardziej konieczności, bo bez nich świat pogrąży się w chaosie.
Ta odsłona „Świata dysku” pomimo sporej ilości czarnego humoru i farsy jest nieco bardziej liryczna. To historia o duchu niepotrafiącym odejść, dziecku obarczonym wielką przyszłością i o sile kobiet, które mogą być połączone wspólnym celem pomimo różnic. A Pratchett jak Pratchett bawi i zmusza do myślenia.
Kolejna odsłona powieści ze Świata Dysku, która oprócz typowego dla siebie humoru i satyry niesie za soba poważne pytania, chociażby o władzę, czy odpowiedzialność. Pomimo tego, że autor zastosował pewne schematy to przedstawiwszy, to w swój wyjątkowy filtr absurdu i groteski.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoczątek historii trzyma się dość klasycznych ram, ponieważ zdradziecko zamordowany król, jako...