Ja, inkwizytor. Miecz aniołów
„Miecz aniołów” to tom, w którym Mordimer Maderdin raz jeszcze udowadnia, że w świecie zrodzonym z furii Chrystusa nie ma miejsca na przypadek, niewinność ani tanie morały. Każde z opowiadań zawartych w tym tomie prowadzi go w głąb rzeczywistości, gdzie granice dobra i zła są jedynie umowną kreską, a prawda zawsze ma swoją cenę - zwykle zbyt wysoką dla zwykłego śmiertelnika. Piekara konstruuje ten zbiór jak serię ostrych cięć: każde opowiadanie odsłania nową ranę na ciele świata, którego porządku strzeże Inkwizycja.
„Głupcy idą do nieba” początkowo zapowiadają się jak prosta, niemal obyczajowa historia - i właśnie ta pozorna zwyczajność czyni późniejszą tragedię jeszcze dotkliwszą. Ilona, bohaterka miotana okrutnym losem, przechodzi drogę, której finał jest jednocześnie sprawiedliwy i bolesny. Piekara poprowadził tę opowieść z wyczuciem - emocjonalnie intensywnie, lecz bez sentymentalnych uproszczeń. To historia o tym, jak rzadko świat nagradza dobro i jak często cierpienie staje się jedyną walutą, którą ktoś naprawdę posiada.
„Kości i zwłoki” to z kolei czysta esencja cyklu - starcie Mordimera z kościelnymi hierarchami, którzy równie chętnie posługują się słowem „herezja”, co układami i ambicją. W tej historii napięcie rośnie równomiernie, aż osiąga poziom, który trudno przebić. Wesoły Kat, postać jednocześnie groteskowa i niepokojąca, daje temu opowiadaniu ton nie do podrobienia. Tu Piekara jest w absolutnym topie – opowiadanie jest mroczne, z kapitalnie prowadzoną intrygą.
„Sierotki” zaczynają się jak mroczna reinterpretacja bajki o Jasiu i Małgosi, lecz w świecie Mordimera żadne baśniowe rozwiązania nie mają prawa działać. Atmosfera narasta znakomicie, lecz ostateczna konkluzja zostawia lekki niedosyt. Pojawia się postać, która powinna wybrzmieć mocniej, otrzymać więcej przestrzeni, by jej udział w historii miał należytą wagę. Mimo to opowiadanie wciąż broni się klimatem - ciężkim, dusznym, pełnym grozy, która rośnie jak cień tuż za bohaterami.
„Maskarada” to prawdziwa perełka, bo Mordimer trafia tu na przeciwnika, który wreszcie dorównuje mu intelektualnie. Z pozoru proste spotkanie z człowiekiem sprawiającym wrażenie niegroźnego szaleńca szybko przeistacza się w pojedynek, w którym każdy gest może zadecydować o zwycięstwie. Finał tej historii jest jednym z najbardziej intensywnych w całym tomie - wbiłby w fotel nawet czytelnika, który zna wszystkie dotychczasowe zwroty Piekary.
Tytułowy „Miecz Aniołów” to powrót sekty, która potrafiłaby zachwiać fundamentami świata, gdyby dano jej więcej czasu. Mordimer staje naprzeciw bluźnierstwu, które w stolicy Hezu rozkwita jak zatrute ziarno - i czyni to z tą samą chłodną determinacją, z jaką mierzył się z demonami i zdrajcami w poprzednich tomach. W tle przewija się irytujący hierarcha kościelny, któremu inkwizytor z przyjemnością uciera nosa - i to dodaje historii dodatkowego smaku. Finał domyka opowieść mocnym uderzeniem, godnym całej serii.
W „Mieczu aniołów” widać wszystko, za co czytelnicy kochają ten cykl: brutalną konsekwencję, przewrotną teologię, moralną szarość i nieustanne napięcie między dogmatem a ludzką słabością. To tom równy, dojrzały, w pełni świadomy własnych atutów. Piekara nie tylko rozwija mitologię świata, ale też pozwala Mordimerowi coraz głębiej zaglądać w otchłań - i w siebie samego.
To jedna z tych odsłon, po których trudno nie uznać Piekary za autora, który w swoim gatunku osiągnął poziom rzadko spotykany - mroczny, inteligentny i bezkompromisowy.
Szukamy ofert...
1126 
490 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Kroniki Jakuba Wędrowycza
"Poufne. Wojsławice 6.09.1985 roku. Protokół zatrzymania (...) Zawód: pasożyt społeczny"
Nie jest to pierwsza książka Pilipiuka, którą czytam, i nie oceniałem go dotąd za wysoko - przede wszystkim za dość monotonny, czasem niemal prostacki język. Ale pomysły ma często znakomite i humor w porywach tak swojski i "gumiaczany", że rozbraja (z rzadka) niemal do łez, a wtedy ni stąd ni z owąd przysłowiowy kij w d... czytelnika mięknie i pokrywa się zieloniutkimi listeczkami. (...)
Cała opinia na stronie: https://nakanapie.pl/ksiazka/kroniki-jakuba-wedrowycza-844281/opinia/1855483
"Poufne. Wojsławice 6.09.1985 roku. Protokół zatrzymania (...) Zawód: pasożyt społeczny"
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie jest to pierwsza książka Pilipiuka, którą czytam, i nie oceniałem go dotąd za wysoko - przede wszystkim za dość monotonny, czasem niemal prostacki język. Ale pomysły ma często znakomite i humor w porywach tak swojski i "gumiaczany", że rozbraja (z rzadka) niemal do łez, a wtedy ni...
Przeczytałem kilka książek z tej serii, trochę się pośmiałem, ale im dalej w las... No nie mój klimat.
Przeczytałem kilka książek z tej serii, trochę się pośmiałem, ale im dalej w las... No nie mój klimat.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzyznam szczerze, że sięgałam po "Kroniki Jakuba Wędrowycza" z dość dużą rezerwą. Wydawało mi się, że to kompletnie nie mój klimat, że ten typ humoru i taka forma opowieści raczej do mnie nie trafią. Tym większym zaskoczeniem było dla mnie to, jak dobrze bawiłam się podczas czytania tej książki.
To zdecydowanie jedna z tych lektur, które miło zaskakują już od pierwszych stron. Jest tu dużo absurdu, specyficznego humoru i mocno przerysowany bohater, a jednak wszystko to w jakiś sposób działa. Jakub Wędrowycz to postać tak charakterystyczna i tak osobliwa, że po prostu nie da się przejść obok niego obojętnie. I nawet jeśli momentami jest to wszystko kompletnie szalone, to właśnie w tym tkwi urok tej książki.
Bardzo podobało mi się też to, że autor nie sili się na przesadną powagę. Ta historia doskonale wie, czym chce być, i właśnie dzięki temu czyta się ją z taką lekkością. To książka, która bawi się konwencją, sięga po swojskość, ludowość, fantastykę i groteskę, a przy tym wcale nie wypada sztucznie. Wręcz przeciwnie — ma swój bardzo wyraźny klimat i styl.
Myślę, że właśnie ta „inność” była dla mnie tutaj największym atutem. To nie jest książka, którą czyta się dla wielkich emocji czy głębokich wzruszeń, tylko raczej dla czystej przyjemności z obcowania z czymś nietypowym, barwnym i po prostu zabawnym. I chyba dlatego odbiór był u mnie tak pozytywny, bo niczego wielkiego się nie spodziewałam, a dostałam naprawdę przyjemną i oryginalną lekturę.
To może nie jest książka idealna i na pewno nie będzie to literatura dla każdego, ale ja naprawdę dobrze spędziłam z nią czas. I właśnie takie zaskoczenia lubię najbardziej — kiedy sięgam po coś bez większych oczekiwań, a kończę lekturę z myślą, że to było naprawdę fajne.
Przyznam szczerze, że sięgałam po "Kroniki Jakuba Wędrowycza" z dość dużą rezerwą. Wydawało mi się, że to kompletnie nie mój klimat, że ten typ humoru i taka forma opowieści raczej do mnie nie trafią. Tym większym zaskoczeniem było dla mnie to, jak dobrze bawiłam się podczas czytania tej książki.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo zdecydowanie jedna z tych lektur, które miło zaskakują już od pierwszych...
Jest to specyficzna książka, taka inna niż wszystkie. Główny bohater jest alkoholikiem, pasożytem, egzorcystą, już samo to połączenie czyni tę powieść abstrakcyjną i chyba jest ona zbyt mocno abstrakcyjna, żeby nie powiedzieć groteskowa. Brak tutaj po prostu logiki, ani ładu, ani składu. Książka napisana lekko z poczuciem humoru, niektórym pewnie nie przypadnie do gustu. No cóż, trzeba dać szansę Jakubowi i przeczytać jego następne przygody.
Jest to specyficzna książka, taka inna niż wszystkie. Główny bohater jest alkoholikiem, pasożytem, egzorcystą, już samo to połączenie czyni tę powieść abstrakcyjną i chyba jest ona zbyt mocno abstrakcyjna, żeby nie powiedzieć groteskowa. Brak tutaj po prostu logiki, ani ładu, ani składu. Książka napisana lekko z poczuciem humoru, niektórym pewnie nie przypadnie do gustu....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWytrzymałem do 1/3 książki.
To absolutnie nie dla mnie.
Jedyny plus to lektor, ma fajną barwę głosu
Wytrzymałem do 1/3 książki.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo absolutnie nie dla mnie.
Jedyny plus to lektor, ma fajną barwę głosu
Lekkie i zabawne opowiadania, jednak nie do końca mnie przekonały. Doceniam za humor i absurdalne pomysły.
Lekkie i zabawne opowiadania, jednak nie do końca mnie przekonały. Doceniam za humor i absurdalne pomysły.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDoskonała, lekkka rozrywka na kilka wieczorów:) Groteskowy humor w połączeniu ze specyficznym klimatem polskiej prowincji rozkłada na łopatki.
Doskonała, lekkka rozrywka na kilka wieczorów:) Groteskowy humor w połączeniu ze specyficznym klimatem polskiej prowincji rozkłada na łopatki.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzytadełko, ale wdzięczne. Dobra rozrywka w formie audiuobooka jako tło do spacerów :) Doceniam humor, momentami bardzo czarny, dopiero teraz dostrzegam podobieństwa do animowanego serialu "Egzorcysta" ;) Grzegorz Pawlak jako czytający - znakomity.
Czytadełko, ale wdzięczne. Dobra rozrywka w formie audiuobooka jako tło do spacerów :) Doceniam humor, momentami bardzo czarny, dopiero teraz dostrzegam podobieństwa do animowanego serialu "Egzorcysta" ;) Grzegorz Pawlak jako czytający - znakomity.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka jest świetna, ale z głosem Grzegorza Pawlaka doświadczenie było jeszcze świetniejsze.
Książka jest świetna, ale z głosem Grzegorza Pawlaka doświadczenie było jeszcze świetniejsze.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZabawna książka idealna aby sie odsteroswać
Zabawna książka idealna aby sie odsteroswać
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to