Zbrojni

Zrobiłem sobie przerwę od straży nocnej i bardzo za nimi tęskniłem. Nie myślałem że aż tak bardzo....
Miejscami płakałem ze śmiechu, czasem smuciłem, a czasem popadałem w zamysł. ot cały Pratchett ze swym cudownym piórem i niesamowitym światotwórstwem. Jest cudowna, absurdalna, milusia i fantastyczna
Polecam serdecznie...nie salutować!!!!

Zrobiłem sobie przerwę od straży nocnej i bardzo za nimi tęskniłem. Nie myślałem że aż tak bardzo....
Miejscami płakałem ze śmiechu, czasem smuciłem, a czasem popadałem w zamysł. ot cały Pratchett ze swym cudownym piórem i niesamowitym światotwórstwem. Jest cudowna, absurdalna, milusia i fantastyczna
Polecam serdecznie...nie salutować!!!!

MIŁOŚĆ I ŚMIERĆ W ANKH-MORPORK

Długi czas czytałem ten tom, ale nie dlatego, że słaby jest czy mi nie podszedł. Wręcz przeciwnie, ale pojawiały się co chwila lektury, które były dla mnie ważniejsze, pilniejsze i w ogóle, a że nie brakowało wśród nich solidnych tomów, a i ja nieco mniej miałem ochoty na opowieści komediowe, co przeczytałem parę stron, to „Zbrojni” znów lądowali na uboczu i czekali na swoja kolej. I tak w końcu dobrnąłem do końca, doczytałem i tak, jak pierwszy tom o straży nie do końca mnie kupił, tak drugi urzekł, rozwalił i dostarczył naprawdę fajnych przeżyć.

Nadchodzi czas zmian. I to jakich. Po ostatnich wydarzeniach (no dobra, po wydarzeniach z tomu „Straż! Straż!”) kapitan Vimes ma przed sobą ostatnie dni swojej kariery. Zbliża się bowiem jego ślub, a wraz z nim odejście ze służby. A tymczasem sama straż przechodzi swoistą restrukturyzację – ma bowiem przystosować się do nowych czasów, wprowadzić równouprawnienie i inne takie tam i tak oto w jej szeregi trafiają troll, krasnolud, a także kobieta – i to taka, która skrywa pewien sekret. I już samo to wystarczyłoby, żeby się działo, ale oto nagle dochodzi do serii zbrodni, w których giną kolejni niby przypadkowi ludzie, ale tropy wiodą do Gildii Skrytobójców, gdzie coś skradziono, ale nie wiadomo co i nikt nie chce niczego wyjawić. Vimes podejmuje się śledztwa, nawet wbrew Patrycjuszowi, a sytuacja z każdą chwilą się komplikuje. Jakby tego było mało, gdzieś tam ktoś poszukuje potomka dawnych królów, a między Anguą – kobietą ze straży – a Marchewą, choć zaczyna się rodzić… A no i jest jeszcze pewien cwany, śmierdzący pies, który zamiast szczekać, mówi, ale to już osobny temat.

https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2026/02/zbrojni-terry-pratchett.html

MIŁOŚĆ I ŚMIERĆ W ANKH-MORPORK

Długi czas czytałem ten tom, ale nie dlatego, że słaby jest czy mi nie podszedł. Wręcz przeciwnie, ale pojawiały się co chwila lektury, które były dla mnie ważniejsze, pilniejsze i w ogóle, a że nie brakowało wśród nich solidnych tomów, a i ja nieco mniej miałem ochoty na opowieści komediowe, co przeczytałem parę stron, to „Zbrojni” znów...

Świetna książka pełna doskonałego humoru. Nawiązania do innych dzieł, wplecione w książkę są fenomenalne.
Postacie także fantastyczne. W tej części więcej czasu poświecono Marchwie, ale i reszta straży dostała swój czas, nawet nowi rekruci.
Końcówka trochę mnie zaskoczyła w kilku miejscach.
Książka idealna na poprawę humoru.

Świetna książka pełna doskonałego humoru. Nawiązania do innych dzieł, wplecione w książkę są fenomenalne.
Postacie także fantastyczne. W tej części więcej czasu poświecono Marchwie, ale i reszta straży dostała swój czas, nawet nowi rekruci.
Końcówka trochę mnie zaskoczyła w kilku miejscach.
Książka idealna na poprawę humoru.

„Zbrojni” to jedna z tych powieści, która znakomicie uwydatnia talent Pratchetta, jego cięty dowcip, zabawę satyrą, znakomitego obserwatora ludzi i mistrza śmiania się z wszystkiego, ponieważ ten ton zarówno bawi, wzrusza i toczy się w dość szybkim tempie.

Straż Miejską Ankh-Morpork to jednostka będącą kluczem tej powieści, pozornie funkcjonariusze powinni być nadzieją i ostoją miasta, ale jak to u Pratchetta to by było zbyt proste.
Kapral Marchewa krasnolud wierzący w prawo, sprawiedliwość i regulaminu, co sprawia że w jego „tunelowym” myśleniu, można znaleźć wiele podobieństw do zwyczajnych ludzi. Poznajemy tez trolla Detrytusa i krasnoluda Cuddyego, a autor zajmuje się odwieczne konflikty z humorem i wyważoną wrażliwością. Jest też Angie kobieta, która zdecydowanie nie jest zwyczajna i Nobis postać o tyle ciekawa, że jej człowieczeństwo jest nieustannie poddawane w wątpliwość. Sir Terry zdecydowanie się popisał tworząc, tak barwne i ciekawe postaci, które skrywają w sobie znacznie więcej, niż poronię widać…

Historia toczy się wokół zagadkowego morderstwa, tajemniczej broni społecznych problemów jak chociażby niepokój. Powieść bazuje na klasycznym kryminale, jednak autor za tą fasadą skrywa niezwykle ciętą satyrę na temat władzy, uprzedzeń i tego jak przemoc może stać się narzędziem dla społeczeństwa.
Ten wątek niesie za sobą ważne, refleksyjne pytania o to kto powinien stać na straży porządku, jak cienka jest granica między obowiązkiem a obsesją.
Równie ważny jest wątek kapitana Vimesa, który jest kliszą klasycznego motywu policjanta przed emeryturą z ostatnią sprawą na rozkładzie, gdzie Pratchett standardowo bohaterów doświadczać, bo literatura Sir Terrego to kwintesencja „Prawa Murphy’ego”

Autor niezmiennie mnie rozbawił i sprowokował do zastanowienia nad ludzkimi lękami, paradoksami społecznymi, ale i rasizmem i bezrefleksyjnego użycia broni.
„Zbrojni” są chyba jedną z moich ulubionych pozycji w księgozbiorze Pratchetta, bo to literatura inteligentna, błyskotliwa, ironiczna i co nieustannie mnie zaskakuje, a już dano nie powinno to aktualność książek Świata Dysku.

„Zbrojni” to jedna z tych powieści, która znakomicie uwydatnia talent Pratchetta, jego cięty dowcip, zabawę satyrą, znakomitego obserwatora ludzi i mistrza śmiania się z wszystkiego, ponieważ ten ton zarówno bawi, wzrusza i toczy się w dość szybkim tempie.

Straż Miejską Ankh-Morpork to jednostka będącą kluczem tej powieści, pozornie funkcjonariusze powinni być nadzieją i...

Dalsze przygody straży kapitan Vimes się żeni w straży pojawiają się nowi rekruci którzy niekoniecznie się lubią. A w mieście przetacza się fala przestępstw. Ciekawie rozwija się postać Marchewy. Sama intryga z mordercą ciekawie się rozwija i zaskakuje. Polecam wszystkim lubiących dobry angielski humor

Dalsze przygody straży kapitan Vimes się żeni w straży pojawiają się nowi rekruci którzy niekoniecznie się lubią. A w mieście przetacza się fala przestępstw. Ciekawie rozwija się postać Marchewy. Sama intryga z mordercą ciekawie się rozwija i zaskakuje. Polecam wszystkim lubiących dobry angielski humor

"Zbrojni" kontynuują cykl o strażnikach miejskich. Kapitan Vimes szykuje się do oddania odznaki i małżeństwa. Spokojne przygotowania zakłócają jednak kolejne zbrodnie, naprzeciw którym staje ekipa nietuzinkowych strażników na czele z Marchewą...

Jak ja uwielbiam styl tej serii! Połączenie magii, śledztwa, nietuzinkowych bohaterów, a przede wszystkim ironicznego poczucia humoru to coś, co całkowicie do mnie przemawia!

Fabuła toczy się wokół narastającej fali zbrodni w Ankh-Morpork, której niestrudzenie usiłują sprostać strażnicy. Obserwujemy kolejne tropy, przesłuchania i pomysły, a jednocześnie zagłębiamy się w struktury tego miasta i całego świata.

A jest to przestrzeń, którą absolutnie kocham za cynizm, absurdy i spójność w niespójnościach! W końcu czy znacie inne miejsce, gdzie wieprzowina jeszcze nie istnieje, ale już istnieje sklep w pełni przygotowany na jej sprzedaż, bo w końcu wszystko gdzieś musi być i kiedyś się pojawi! W tym mieście nikt też nie ucieka przed strażnikami - w końcu jeśli jesteś złodziejem, to masz licencję Gildii Złodziei, machasz papierem i kradniesz dalej. A jak nie masz licencji? To goni cię Gildia! Takich i wielu wielu innych smaczków jest tu mnóstwo, podobnie jak nawiązań do innych popularnych uniwersów fantastycznych, przez co satyra robi się jeszcze lepsza.

Nie zliczę, ile razy śmiałam się w głos czytając o powyższych konstruktach, ale i śledząc kolejne wybitne dialogi czy poczynania naszych bohaterów. Pratchett był wybitny w barwnym, lekkim pisaniu, dzięki czemu feeria bohaterów jest bogata, wyrazista i nad wyraz dobrze pasująca do tego niecodziennego świata. Te postaci po prostu się uwielbia, kibicuje im, a jednocześnie chichocze nad ich perypetiami. Pamiętajcie, aby nie kazać salutować trollom, bo jak mają w ręce pałkę, to się nią znokautują 😆

Bawiłam się znakomicie i cieszy mnie, że cała seria stoi na półce i czeka mnie jeszcze ogrom przygód. To idealny cykl dla fanów lżejszej, dobrej fantastyki z pazurem i jajem, od której nie sposób się oderwać. Polecam 😄

"Zbrojni" kontynuują cykl o strażnikach miejskich. Kapitan Vimes szykuje się do oddania odznaki i małżeństwa. Spokojne przygotowania zakłócają jednak kolejne zbrodnie, naprzeciw którym staje ekipa nietuzinkowych strażników na czele z Marchewą...

Jak ja uwielbiam styl tej serii! Połączenie magii, śledztwa, nietuzinkowych bohaterów, a przede wszystkim ironicznego poczucia...

Świat dysku mnie bawi i bardzo lubię do niego zaglądać, niestety części związane z nocną strażą jakoś mniej mnie radują 😞 nie zawsze łapie przejścia pomiędzy wątkami, troszkę się tym razem zmęczyłam przy czytaniu. Mimo wszystko z radością i nadzieją idę po kolejną część.

Świat dysku mnie bawi i bardzo lubię do niego zaglądać, niestety części związane z nocną strażą jakoś mniej mnie radują 😞 nie zawsze łapie przejścia pomiędzy wątkami, troszkę się tym razem zmęczyłam przy czytaniu. Mimo wszystko z radością i nadzieją idę po kolejną część.

Na obecną chwilę drugi najlepszy tom ze Świata Dysku jaki miałam okazję czytać 😉

Na obecną chwilę drugi najlepszy tom ze Świata Dysku jaki miałam okazję czytać 😉

O tym, jakie zagrożenia niesie ze sobą fanatyczne oddanie monarchizmowi.
Straż przyjmuje nowych rekrutów, Vimes odchodzi z pracy, a tymczasem miastem wstrząsa seria tajemniczych mordów dokonanych z użyciem nieznanej dotąd broni.
Terry Pratchett ma talent do opisywania współczesnych, realnych społecznych problemów w sztafażu zwariowanej powieści fantasy. Straż, która nagle musi przyjmować do pracy osobników różnych ras i płci, aby zapewnić różnorodność, co nie spotyka się z powszechną aprobatą, ujmując rzecz delikatnie - to przecież bardzo wyraźne odbicie dyskryminacji wynikającej z rasizmu i nadal aktualnego sporu o parytety. Dosyć ważny jest też wątek Sama Vimesa, który po swoim ślubie zmuszony jest odejść z pracy i zupełnie nie umie się odnaleźć w tej nowej rzeczywistości, w której nie ma nic do roboty - to jest dokładnie to, czego część ludzi doświadcza, odchodząc na emeryturę. Są też inne wątki - pomniejsze, jak choćby problem wdów po poległych funkcjonariuszach; oraz te całkiem rozbudowane, dotyczące tego czym właściwie powinien się charakteryzować władca idealny. Coraz bardziej też lubię Marchewę (który, dodajmy, powinien być wystawiany w Sevres pod Paryżem jako wzór bohatera pozytywnego) i bardzo podoba mi się kierunek, w którym rozwija się ta postać. Natomiast muszę przyznać, że sama intryga "kryminalna" nie ciekawiła mnie zbytnio i śledzenie jej trochę mnie męczyło.

O tym, jakie zagrożenia niesie ze sobą fanatyczne oddanie monarchizmowi.
Straż przyjmuje nowych rekrutów, Vimes odchodzi z pracy, a tymczasem miastem wstrząsa seria tajemniczych mordów dokonanych z użyciem nieznanej dotąd broni.
Terry Pratchett ma talent do opisywania współczesnych, realnych społecznych problemów w sztafażu zwariowanej powieści fantasy. Straż, która nagle...

Bardzo szanuję ten cały cykl <3

Bardzo szanuję ten cały cykl <3