Osiem cztery

Zestarzała się ta proza. 20 lat temu może szokowała, dzisiaj co najwyżej męczy. Ot pijane wysrywy...

Zestarzała się ta proza. 20 lat temu może szokowała, dzisiaj co najwyżej męczy. Ot pijane wysrywy...

O, qrwa! Ale to jest prawdziwe!

O, qrwa! Ale to jest prawdziwe!

Odjechany trip. Nigdy nie sądziłem, że książka o imprezie, narkotykach i alkoholu może być tak ciekawa i być portretem pokolenia. Ciekawe przemyślenia ubrane w strumień świadomości. Jeśli ktoś nie potrafi przetrawić wulgaryzmów w literaturze to dość szybko może się zniechęcić. Szkoda Nahacza, dobrze się zapowiadał.

Odjechany trip. Nigdy nie sądziłem, że książka o imprezie, narkotykach i alkoholu może być tak ciekawa i być portretem pokolenia. Ciekawe przemyślenia ubrane w strumień świadomości. Jeśli ktoś nie potrafi przetrawić wulgaryzmów w literaturze to dość szybko może się zniechęcić. Szkoda Nahacza, dobrze się zapowiadał.

Debiut świetnego pisarza zmarłego przedwcześnie śmiercią tragiczną. Warto sięgnąć po tę mięsistą książkę i spędzić trochę czasu z jej młodocianymi bohaterami, których głównym zajęciem jest poszukiwanie grzybów halucynogennych.

Debiut świetnego pisarza zmarłego przedwcześnie śmiercią tragiczną. Warto sięgnąć po tę mięsistą książkę i spędzić trochę czasu z jej młodocianymi bohaterami, których głównym zajęciem jest poszukiwanie grzybów halucynogennych.

Czytałem w pociągu relacji Katowice - Gdynia. Piłem wódkę z sokiem w butelce po oranżadzie dla niepoznaki. Jakoś ten pociąg, ta wódka i ta historia mi się rymują i dobrze tę podróż wspominam.

Czytałem w pociągu relacji Katowice - Gdynia. Piłem wódkę z sokiem w butelce po oranżadzie dla niepoznaki. Jakoś ten pociąg, ta wódka i ta historia mi się rymują i dobrze tę podróż wspominam.

Żeby tak zadebiutować - trzeba być po prostu genialnym!

Żeby tak zadebiutować - trzeba być po prostu genialnym!

Niewiele czytałam tak lekkich i prawdziwych powieści. Byłam chwilkę młodsza od bohatera, gdy dałam mu prowadzić się za rękę. po przestrzeniach, których znajmośc wydawała mi się aż niewiarygodna. Nachacz jest geniuszem słowa, żartu i zrozumienia. Krótkim obrazem wieczora, umiejętnie zbiera, tak często patatetyczne, najważniejsze zagadnienia młodośći. Subtelnie szeptając o metafizyce, rozszerza w uśmiech usta czytelnika.

Niewiele czytałam tak lekkich i prawdziwych powieści. Byłam chwilkę młodsza od bohatera, gdy dałam mu prowadzić się za rękę. po przestrzeniach, których znajmośc wydawała mi się aż niewiarygodna. Nachacz jest geniuszem słowa, żartu i zrozumienia. Krótkim obrazem wieczora, umiejętnie zbiera, tak często patatetyczne, najważniejsze zagadnienia młodośći. Subtelnie szeptając o...

"Osiem cztery" to debiut Mirosława Nahacza, powieść, którą napisał przed maturą mając osiemnaście lat i położył na stole Andrzeja Stasiuka, jednego z założycieli Wydawnictwa Czarne. Ten tą niewielką powieścią się zachwycił i bardzo szybko książka została wydana.
Mirosław Nahacz zmarł 21 lipca 2007 roku w Warszawie. Popełnił samobójstwo w wieku 23 lat, cztery lata po ukazaniu się tej książki.

Macie tak z książkami, że je lubicie i nie lubicie zarazem?
Ja czasem tak mam i to właśnie jest taki przypadek.

Gdy przeczytałam pierwszą z trzech powieści, którą 24 marca 2021 roku Wydawnictwo Czarne wznowiło w jednym zbiorze jako hołd dla przedwcześnie zmarłego pisarza, to moje pierwsze wrażenie zarówno to w trakcie czytania, jak i na koniec było, ALE O CO CHODZI? Co w tym takiego wyjątkowego?

Ot, zebrała się zgraja gówniarzy, Olgiert, Andrew, Tępy i inni, ruszają sobie chłopaki na na hale w poszukiwaniu grzybków (nie mylić z grzybami) i nawet kilka udaje im się znaleźć. Przy okazji piją, bynajmniej nie wodę, palą, ale nie tylko papierosy i zaliczają zgon, całkowity lub częściowy i se kurde wchodzą, wchodzą i wchodzą... żeby pooglądać... wschód słońca...
A w trakcie tego chlania i jarania toczy się gadka szmatka między wódką a grzybkiem, jak to nazywamy, wynurzenia egzystencjonalne, które potrafią zmęczyć czytelnika, jak rozmowa z autentycznym pijanym.

I to, co z tego bełkotu przedzierało się do mnie przez jakiś czas od momentu jej przeczytania w końcu się przedarło uświadamiając mi, że w tej książce nic nie jest na siłę, że dzięki temu, jak została napisana stała się na wskroś prawdziwa.
Dotarł do mnie obraz młodych ludzi, którzy z jednej strony wydają się znudzeni, jakby nie mieli nic lepszego do roboty, ale tak naprawdę to są pełni obaw. Czuć strach przed dorosłością i tym, że życie jakie na nich czeka nie będzie niczym więcej jak wytyczoną ścieżką z punktu A do punktu B i z powrotem i tak w kółko.

Zaznaczyć też trzeba, że pierwszoosobowy narrator posługuje się nad wyraz plastycznym i potocznym językiem nie szczędząc dosadności.

Bardzo wyrazisty obraz pokolenia '84.

"Osiem cztery" to debiut Mirosława Nahacza, powieść, którą napisał przed maturą mając osiemnaście lat i położył na stole Andrzeja Stasiuka, jednego z założycieli Wydawnictwa Czarne. Ten tą niewielką powieścią się zachwycił i bardzo szybko książka została wydana.
Mirosław Nahacz zmarł 21 lipca 2007 roku w Warszawie. Popełnił samobójstwo w wieku 23 lat, cztery lata po...

Głos pokolenia urodzonych u końca '80, dorastających na początku '00. Zderzenie komunizmu z kapitalizmem, a raczej ich fantasmagorii. Imprezy, introspekcje, imersje.

Głos pokolenia urodzonych u końca '80, dorastających na początku '00. Zderzenie komunizmu z kapitalizmem, a raczej ich fantasmagorii. Imprezy, introspekcje, imersje.

wkurzająca trochę ta książka, bo średnio mnie interesuje, że kilku gówniarzy pije, ćpa i się czołga.
ale! jak wchodzą na dach (zastanawiałam się gdzie oni wchodzą, bo opis jakby wspinali się do nieba) i oglądają wschód słońca i przeżywają go, to nagle rozumiem, że to nie zwykły patusek, tylko super wrażliwy gościu. i ja wiem, że to jest prawda, że nic nie zostało zmyślone, ewentualnie wykreowane. ale nie ma w tej książce cienia fałszu. przypomina mi o chłopakach, których znam.

wkurzająca trochę ta książka, bo średnio mnie interesuje, że kilku gówniarzy pije, ćpa i się czołga.
ale! jak wchodzą na dach (zastanawiałam się gdzie oni wchodzą, bo opis jakby wspinali się do nieba) i oglądają wschód słońca i przeżywają go, to nagle rozumiem, że to nie zwykły patusek, tylko super wrażliwy gościu. i ja wiem, że to jest prawda, że nic nie zostało zmyślone,...