Florencja córka Diabła

Motyw wyścigów konnych i mafii był całkiem interesujący, ale autorka ponownie nie dała mi szansy by wciągnąć się w fabułę, bo cały tytuł to wszechogarniający chaos.

Motyw wyścigów konnych i mafii był całkiem interesujący, ale autorka ponownie nie dała mi szansy by wciągnąć się w fabułę, bo cały tytuł to wszechogarniający chaos.

moja ulubiona książka Chemielewskiej

moja ulubiona książka Chemielewskiej

Książka okładkowo, wiadomo, pasuje do całej kolekcji. Mniejszy format, minimalizm. Drobna czcionka i zbity tekst. Marginesy zostały zachowane. Całość grzbietem również pasuje i tworzy napis „kolekcja kryminałów”.

Już przeszło dziesiąte spotkanie z piórem autorki w minionym, 2025 roku. Wiem zatem, czego się po niej spodziewać. Nasza relacja jest doprawdy... Przewrotna. I tym razem, nie do końca historia ta przypadła mi do gustu. Dlaczego?

Jest to druga, zaraz po Wyścigach, powieść z główną tematyką wyścigów konnych i koni. Nie jest to coś, co mnie interesuje. A Florencja to właśnie kobyła, która bierze udział w akcji i to wszystko rozchodzi się o nią.

Akcja jest bardzo dynamiczna, dużo się dzieje, dzięki czemu czyta się szybko. Nie ma tu jakichś blokad podczas lektury, ale też nie jest to coś wybitnego, co moglibyśmy czytać z zapartym tchem.

Reasumując uważam, że jest to przeciętna powieść przygodowa z wątkiem kryminalnym, bowiem mamy tru€a. Mamy ruską mafię, machlojki i przekręty związane z pieniędzmi. Fabuła ma ręce i nogi, aczkolwiek do mnie nie przemówiła tym razem. Przeczytałam, ale bez zachwytów.

Musicie sami zdecydować, ja szczerze Wam jej nie polecę.

Książka okładkowo, wiadomo, pasuje do całej kolekcji. Mniejszy format, minimalizm. Drobna czcionka i zbity tekst. Marginesy zostały zachowane. Całość grzbietem również pasuje i tworzy napis „kolekcja kryminałów”.

Już przeszło dziesiąte spotkanie z piórem autorki w minionym, 2025 roku. Wiem zatem, czego się po niej spodziewać. Nasza relacja jest doprawdy... Przewrotna. I...

Autorka jest jednocześnie narratorką i bohaterką powieści. Sama to przyznała. Niektóre ze zdarzeń opisane w książce są prawdą. Ale które?
Florencja to niezwykła klacz: piękna, nadaje się do wyścigów. Jej ojcem jest Diabeł, najlepszy ogier wyścigowy, ale niewielu o tym wie. Florencja jest wariatką. Początkowo nie lubi skakać, boi się nawet linii narysowanej na ziemi. Później skakanie i wyścigi stają się jej pasją. I właśnie te nieliczne fragmenty o Florencji mi się podobały.
A co z resztą? Obstawianie na wyścigach. Nie interesują mnie wyścigi. Nie rozumiem, o co chodzi z tą kwintą, triplą itd. I książka nie zainteresowała mnie na tyle, by uzupełnić luki w wiedzy. „Florencja…” nie przekonała mnie do tego typu hazardu.
Kiedy i gdzie się toczy akcja? Gdzieś w Polsce w czasach PRL-u, przynajmniej tak sądzę. Raczej wątpię, by na współczesnych wyścigach można było tak łatwo i często wygrywać miliony, a wygrana w postaci kilkunastu tysięcy to nic. Reforma walutowa wszystko wyjaśnia.
I jeszcze wątek kryminalny: próba zabicia i porwania Florencji, Zbyszka oraz inne morderstwa i kradzieże w wykonaniu ruskiej mafii.
Dziękuję!

Autorka jest jednocześnie narratorką i bohaterką powieści. Sama to przyznała. Niektóre ze zdarzeń opisane w książce są prawdą. Ale które?
Florencja to niezwykła klacz: piękna, nadaje się do wyścigów. Jej ojcem jest Diabeł, najlepszy ogier wyścigowy, ale niewielu o tym wie. Florencja jest wariatką. Początkowo nie lubi skakać, boi się nawet linii narysowanej na ziemi. Później...

Świetnie się czyta!

Świetnie się czyta!

mistrzostwo :)

mistrzostwo :)

Znów tematyka wyścigów...
Dla mnie temat zupełnie obcy, więc mało interesujący.
Brak akcji, brak tempa, wątek kryminalny słaby.
Jedynie przejażdżka bohaterki na tytułowej Florencji wywołała u mnie trochę śmiechu.

Znów tematyka wyścigów...
Dla mnie temat zupełnie obcy, więc mało interesujący.
Brak akcji, brak tempa, wątek kryminalny słaby.
Jedynie przejażdżka bohaterki na tytułowej Florencji wywołała u mnie trochę śmiechu.

Pani Joanna nigdy nie ukrywała, że była fanką wyścigów konnych i to miejsce/to wydarzenie często pojawia się w jej powieściach. Jak zwykle mamy tutaj mocną dawkę humoru, wątek kryminalny i zagadki, a autorka wodzi czytelników za nos.

Pani Joanna nigdy nie ukrywała, że była fanką wyścigów konnych i to miejsce/to wydarzenie często pojawia się w jej powieściach. Jak zwykle mamy tutaj mocną dawkę humoru, wątek kryminalny i zagadki, a autorka wodzi czytelników za nos.

[...]
Mówiłam ci, jesteśmy narodem barbarzyńców. Im wyższa cywilizacja i kultura, tym właściwszy stosunek do zwierząt, na razie pozostajemy na etapie zagłodzonych plemion koczowniczych. Co żywe, a nie jest istotą ludzką, służy do zjedzenia i cześć. Nie ma sankcji na bydlaków znęcających się nad zwierzętami. Możesz im udowodnić dwadzieścia razy, że truli konia, uszkodzili go jakoś, wstrzykiwali szkodliwe co popadnie i nic im nie będzie. A jeżeli pracownicy stajni dadzą im po mordzie, pójdą odpowiadać przed sądem.

𝐀𝐔𝐃𝐈𝐎𝐁𝐎𝐎𝐊 𝐖 𝐈𝐍𝐓𝐄𝐑𝐏𝐑𝐄𝐓𝐀𝐂𝐉𝐈 𝐏𝐀𝐍𝐈 𝐈𝐑𝐄𝐍𝐊𝐈 𝐊𝐖𝐈𝐀𝐓𝐊𝐎𝐖𝐒𝐊𝐈𝐄𝐉 𝐏𝐎𝐃𝐍𝐎𝐒𝐈 𝐖𝐀𝐋𝐎𝐑𝐘 𝐏𝐄𝐑𝐂𝐄𝐏𝐂𝐉𝐈 😉👍

[...]
Mówiłam ci, jesteśmy narodem barbarzyńców. Im wyższa cywilizacja i kultura, tym właściwszy stosunek do zwierząt, na razie pozostajemy na etapie zagłodzonych plemion koczowniczych. Co żywe, a nie jest istotą ludzką, służy do zjedzenia i cześć. Nie ma sankcji na bydlaków znęcających się nad zwierzętami. Możesz im udowodnić dwadzieścia razy, że truli konia, uszkodzili go...

Podtrzymuję swoje odczucia z poprzednich lektur, że wszędzie tam gdzie na karty książki autorka przelewała swoje pasje (kasyna, hazard, wyścigi konne),tam działo się to z uszczerbkiem dla czytelnika. Dalej jest to zabawna Chmielewska, ale fabularnie i treściowo słabiej.

Podtrzymuję swoje odczucia z poprzednich lektur, że wszędzie tam gdzie na karty książki autorka przelewała swoje pasje (kasyna, hazard, wyścigi konne),tam działo się to z uszczerbkiem dla czytelnika. Dalej jest to zabawna Chmielewska, ale fabularnie i treściowo słabiej.