Marsz Radetzky'ego

A jeśli znowu stoimy u progu wielkiej masakry, która zaleje rzekami krwi gnijący Stary Kontynent, a jeśli teraz do gardeł rzucimy się sobie, kierując się nie tylko kryteriami narodowymi i klasowymi, lecz także płciowymi i metrykalnymi? Oczyma wyobraźni widzę już siebie jako zniedołężniałego starca, czyli lada moment, kąsającego w desperacji młodzianków, którzy siłowo chcą przeprowadzić na mnie dobrowolną eutanazję. Jeśli istotnie dojdzie do takich drastycznych scen, których efektem będą stosy ciał, to z pewnością Unia Europejska dorobi się swojej rzewnej apologii na miarę monarchii austro-węgierskiej w „Marszu Radetzky'ego”. Rzewnej, bo odwołującej się do symbolicznych czy też niematerialnych wartości, np. utraconego ładu (nie zielonego, tylko takiego ogólnego). Oczywiście banalna apologia, podyktowana wdzięcznością za finansowanie ze środków unijnych, jest na porządku dziennym od lat, a Polacy są w niej szczególnie biegli, nie ma w tym jednak jeszcze sentymentu, tej melancholijnej aury, która spowija powieść Józefa Rotha. To się dopiero pojawi po tej wielkiej masakrze, która nas czeka i która brutalnie oddzieli jedną epokę od drugiej – epokę bezmyślnej niewinności od epoki bezmyślnej drapieżności. Straszny czas, przez który nieliczni przejdą, skłoni ich do idealizacji nieodległej przeszłości, ociepli w ich pamięci unijnych biurokratów i ich beztroskie, ideologiczne zacietrzewienie, może jakiś nowy Robert Makłowicz powiesi sobie nawet na ścianie portret Ursuli von der Jelen. Może nawet ja to zrobię, jeśli, rzecz jasna, nie będę jedną z ofiar masakry. Przegiolem co? To się jeszcze okaże.

---

Książka może przypaść do gustu ludziom, których wyobraźnię nader mocno zajmują umieranie, rozpad, upadek, rozkład, odchodzenie, znikanie, zanikanie, dezintegracja, staczanie się itd., tyle że bez turpizmu i naturalizmu. Jako że należę do grupy osób, którym zjawiska tej natury są istotnie bliskie, przyjąłem powieść Rotha z otwartym sercem, i to mimo tego, że autor raczył był obdarzyć naiwnym sentymentem twór cokolwiek sztuczny i o krótkim terminie ważności – monarchię austro-węgierską.

A jeśli znowu stoimy u progu wielkiej masakry, która zaleje rzekami krwi gnijący Stary Kontynent, a jeśli teraz do gardeł rzucimy się sobie, kierując się nie tylko kryteriami narodowymi i klasowymi, lecz także płciowymi i metrykalnymi? Oczyma wyobraźni widzę już siebie jako zniedołężniałego starca, czyli lada moment, kąsającego w desperacji młodzianków, którzy siłowo chcą...

Monumentalna i piękna to powieść o rodzie von Trotta w upadającym Cesarstwie austro-węgierskim.
Opowieść historyczna i psychologiczna, zarówno o tamtych czasach, jak i uniwersalnie o trudnych relacjach z ojca na syna.
Przywiązałem się do poczciwych sług Cesarza, toteż z niemałym smutkiem i zaangażowaniem spoglądałem na ich perypetie.
Przyznam szczerze, że po lekturze tekstu sam mam ochotę umrzeć za Franciszka Józefa.

Monumentalna i piękna to powieść o rodzie von Trotta w upadającym Cesarstwie austro-węgierskim.
Opowieść historyczna i psychologiczna, zarówno o tamtych czasach, jak i uniwersalnie o trudnych relacjach z ojca na syna.
Przywiązałem się do poczciwych sług Cesarza, toteż z niemałym smutkiem i zaangażowaniem spoglądałem na ich perypetie.
Przyznam szczerze, że po lekturze...

powieść historyczna
"Marsz Radetzky'ego" łączy klasyczną narrację z elementami modernistycznej reflksji nad historią, przemijaniem i kryzysem cywilizacyjnym.
Powieść ukazuje upadek Austro-Węgier przez pryzmat rodziny von Trottów, szkicując przemiany społeczne, polityczne i moralne końca monarchii.

powieść historyczna
"Marsz Radetzky'ego" łączy klasyczną narrację z elementami modernistycznej reflksji nad historią, przemijaniem i kryzysem cywilizacyjnym.
Powieść ukazuje upadek Austro-Węgier przez pryzmat rodziny von Trottów, szkicując przemiany społeczne, polityczne i moralne końca monarchii.

Świetnie oddane postaci, głęboki rys psychologiczny. Atmosfera przesiąknięta poczuciem zbliżającego się końca. Uczucia ojca, uczucia syna oddane nie wprost, ale między słowami i gestami.

Świetnie oddane postaci, głęboki rys psychologiczny. Atmosfera przesiąknięta poczuciem zbliżającego się końca. Uczucia ojca, uczucia syna oddane nie wprost, ale między słowami i gestami.

Granice to blizny
na pysku planety
wyleczmy to
mój alchemiku
nawet ateista
złożył ręce
powstajemy
powracamy

We rise again GOGOL BORDELLO

Czytając Rotha jakoś podświadomie szukam Kani , Habra czy von Nogaya.....a tu Stary Prohazka....miłość autora do monarchii habsburskiej jest niewzruszona....i chyba nie do końca ślepa....
Ta książka to perełka....ogromna dawka ciepła , zrozumienia i humoru na zakręcie czasu...c.k. dinozaury....

Granice to blizny
na pysku planety
wyleczmy to
mój alchemiku
nawet ateista
złożył ręce
powstajemy
powracamy

We rise again GOGOL BORDELLO

Czytając Rotha jakoś podświadomie szukam Kani , Habra czy von Nogaya.....a tu Stary Prohazka....miłość autora do monarchii habsburskiej jest niewzruszona....i chyba nie do końca ślepa....
Ta książka to perełka....ogromna dawka ciepła ,...

Gorzko-nostalgiczna obyczajówka z historią Austro-Węgier w tle. Autor pisze pięknym językiem i dobrze tworzy postacie, ale fabularnie ta powieść nie porywa. Można przeczytać, ale raczej nie w ponury dzień, bo książka miejscami mocno depresyjna.

Gorzko-nostalgiczna obyczajówka z historią Austro-Węgier w tle. Autor pisze pięknym językiem i dobrze tworzy postacie, ale fabularnie ta powieść nie porywa. Można przeczytać, ale raczej nie w ponury dzień, bo książka miejscami mocno depresyjna.

Książka do smakowania, delektowania się powoli, znakomitym stylem pisarza, niczym, nad wyraz smakowitym daniem. Tak pisałby, Stanisław Rembek, gdyby posiadał więcej liryzmu. Podobała mi się ta romantyczna melancholia, ten obraz świata skazanego na zagładę. Świat to solidny, nieco zbyt sztywny, lecz tak pełen uroku, jak cała Belle époque, na którą przypadają, nieomal w całości, dzieje Austro - Węgier. Czytając żałowałem, że nikt tak pięknie nie opisał upadku I Rzeczpospolitej.

Książka do smakowania, delektowania się powoli, znakomitym stylem pisarza, niczym, nad wyraz smakowitym daniem. Tak pisałby, Stanisław Rembek, gdyby posiadał więcej liryzmu. Podobała mi się ta romantyczna melancholia, ten obraz świata skazanego na zagładę. Świat to solidny, nieco zbyt sztywny, lecz tak pełen uroku, jak cała Belle époque, na którą przypadają, nieomal w...

Dla fanów Najjaśniejszego Pana i atmosfery schyłkowych Austro-Węgier - duża gratka. Poza tym, dobra powieść obyczajowa.

Dla fanów Najjaśniejszego Pana i atmosfery schyłkowych Austro-Węgier - duża gratka. Poza tym, dobra powieść obyczajowa.

List miłosny i epitafium dla Austro-Węgier i cesarza Franciszka Józefa jednocześnie. Nie dziwię się, że to ulubiona książka Roberta Makłowicza.

List miłosny i epitafium dla Austro-Węgier i cesarza Franciszka Józefa jednocześnie. Nie dziwię się, że to ulubiona książka Roberta Makłowicza.

Obraz mateczki Austrii, której nie znamy patrząc z polskiej, galicyjskiej perspektywy. Nie ma tutaj dobrotliwego i ciepłego ojczulka-cesarza, a raczej starszy zagubiony pan, którego postać jest tłem zarysowanej fabuły.
Autor, pisząc książkę w na przełomie lat 20. i 30. XX wieku zbudował portret świata, który jeszcze pamiętał, ale pod koniec XIX wieku odchodzi do historii wraz z fikcyjną, zasłużoną rodziną von Trotta.
Możemy odetchnąć spokojnym, nieco nudnym, powietrzem pogranicznego miasteczka, czy też zanurzyć się w rozterkach starego barona, który widzi, że życie jego syna nie potoczyło się w pożądany przez niego sposób.
Szczerze polecam wszystkim miłośnikom CK Monarchii.

Obraz mateczki Austrii, której nie znamy patrząc z polskiej, galicyjskiej perspektywy. Nie ma tutaj dobrotliwego i ciepłego ojczulka-cesarza, a raczej starszy zagubiony pan, którego postać jest tłem zarysowanej fabuły.
Autor, pisząc książkę w na przełomie lat 20. i 30. XX wieku zbudował portret świata, który jeszcze pamiętał, ale pod koniec XIX wieku odchodzi do historii...