rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Marsz Radetzky'ego

Okładka książki Marsz Radetzky'ego autora Joseph Roth, 9788378660651
Okładka książki Marsz Radetzky'ego
Joseph Roth
7,8 / 10
Wydawnictwo: Austeria Seria: Dzieła zebrane [Joseph Roth] powieść historyczna
441 str. 7 godz. 21 min.
Kategoria:
powieść historyczna
Format:
papier
Seria:
Dzieła zebrane [Joseph Roth]
Data wydania:
2015-04-07
Data 1. wyd. pol.:
1977-01-01
Data 1. wydania:
2019-01-01
Liczba stron:
441
Czas czytania
7 godz. 21 min.
Język:
polski
ISBN:
9788378660651
Tłumacz:
Wanda Kragen
Średnia ocen
7,8 7,8 / 10
38 opinii 281 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Marsz Radetzky'ego w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Marsz Radetzky'ego

Balcar
Balcar
książek na półce przeczytane 1597 napisanych opinii 1257

Oceny książki Marsz Radetzky'ego

Średnia ocen
7,8 / 10
281 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
32 ocen
9
55 ocen
8
83 ocen
7
70 ocen
6
31 ocen
5
6 ocen
4
2 ocen
3
2 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Marsz Radetzky'ego

avatar
10
7
michalgryf
11.04.2026
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Wzruszają powieść o relacjach ojca z synem, o blasku monarchii Habsburskiej oraz po prostu o przemijaniu. Zdecydowanie polecam.

Wzruszają powieść o relacjach ojca z synem, o blasku monarchii Habsburskiej oraz po prostu o przemijaniu. Zdecydowanie polecam.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
11
10
Bezecny_pełzacz
28.12.2025
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Literatura piękna

A jeśli znowu stoimy u progu wielkiej masakry, która zaleje rzekami krwi gnijący Stary Kontynent, a jeśli teraz do gardeł rzucimy się sobie, kierując się nie tylko kryteriami narodowymi i klasowymi, lecz także płciowymi i metrykalnymi? Oczyma wyobraźni widzę już siebie jako zniedołężniałego starca, czyli lada moment, kąsającego w desperacji młodzianków, którzy siłowo chcą przeprowadzić na mnie dobrowolną eutanazję. Jeśli istotnie dojdzie do takich drastycznych scen, których efektem będą stosy ciał, to z pewnością Unia Europejska dorobi się swojej rzewnej apologii na miarę monarchii austro-węgierskiej w „Marszu Radetzky'ego”. Rzewnej, bo odwołującej się do symbolicznych czy też niematerialnych wartości, np. utraconego ładu (nie zielonego, tylko takiego ogólnego). Oczywiście banalna apologia, podyktowana wdzięcznością za finansowanie ze środków unijnych, jest na porządku dziennym od lat, a Polacy są w niej szczególnie biegli, nie ma w tym jednak jeszcze sentymentu, tej melancholijnej aury, która spowija powieść Józefa Rotha. To się dopiero pojawi po tej wielkiej masakrze, która nas czeka i która brutalnie oddzieli jedną epokę od drugiej – epokę bezmyślnej niewinności od epoki bezmyślnej drapieżności. Straszny czas, przez który nieliczni przejdą, skłoni ich do idealizacji nieodległej przeszłości, ociepli w ich pamięci unijnych biurokratów i ich beztroskie, ideologiczne zacietrzewienie, może jakiś nowy Robert Makłowicz powiesi sobie nawet na ścianie portret Ursuli von der Jelen. Może nawet ja to zrobię, jeśli, rzecz jasna, nie będę jedną z ofiar masakry. Przegiolem co? To się jeszcze okaże.

---

Książka może przypaść do gustu ludziom, których wyobraźnię nader mocno zajmują umieranie, rozpad, upadek, rozkład, odchodzenie, znikanie, zanikanie, dezintegracja, staczanie się itd., tyle że bez turpizmu i naturalizmu. Jako że należę do grupy osób, którym zjawiska tej natury są istotnie bliskie, przyjąłem powieść Rotha z otwartym sercem, i to mimo tego, że autor raczył był obdarzyć naiwnym sentymentem twór cokolwiek sztuczny i o krótkim terminie ważności – monarchię austro-węgierską.

A jeśli znowu stoimy u progu wielkiej masakry, która zaleje rzekami krwi gnijący Stary Kontynent, a jeśli teraz do gardeł rzucimy się sobie, kierując się nie tylko kryteriami narodowymi i klasowymi, lecz także płciowymi i metrykalnymi? Oczyma wyobraźni widzę już siebie jako zniedołężniałego starca, czyli lada moment, kąsającego w desperacji młodzianków, którzy siłowo chcą...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
179
75
Dawid
24.11.2025
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Monumentalna i piękna to powieść o rodzie von Trotta w upadającym Cesarstwie austro-węgierskim.
Opowieść historyczna i psychologiczna, zarówno o tamtych czasach, jak i uniwersalnie o trudnych relacjach z ojca na syna.
Przywiązałem się do poczciwych sług Cesarza, toteż z niemałym smutkiem i zaangażowaniem spoglądałem na ich perypetie.
Przyznam szczerze, że po lekturze tekstu sam mam ochotę umrzeć za Franciszka Józefa.

Monumentalna i piękna to powieść o rodzie von Trotta w upadającym Cesarstwie austro-węgierskim.
Opowieść historyczna i psychologiczna, zarówno o tamtych czasach, jak i uniwersalnie o trudnych relacjach z ojca na syna.
Przywiązałem się do poczciwych sług Cesarza, toteż z niemałym smutkiem i zaangażowaniem spoglądałem na ich perypetie.
Przyznam szczerze, że po lekturze...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

934 użytkowników ma tytuł Marsz Radetzky'ego na półkach głównych
  • 569
  • 359
  • 6
140 użytkowników ma tytuł Marsz Radetzky'ego na półkach dodatkowych
  • 87
  • 15
  • 10
  • 8
  • 8
  • 7
  • 5

Tagi i tematy do książki Marsz Radetzky'ego

Austro-Węgry Wiedeń

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Budzi się Łódź… Obrazy miasta w literaturze do 1939 roku. Antologia Abramele, Antek z Bałut, Szalom Asz, Zygmunt Bartkiewicz, Fred Belin, Mojsze Berszling, Zofia Błaszczykówna, Helena Boguszewska, Zygmunt Ból, Mieczysław Braun, Władysław Broniewski, Tomasz Cieślak, Józef Czapski, Jan Czata, Czułek, Daktyl, Józef Długołęcki, Wiktor Dłużniewski, Alfred Döblin, Konstanty Dobrzyński, Tadeusz Fangrat, Oskar Flatt, Marian Gawalewicz, Mordechai Mendel Gelbart, Artur Glisczyński, Eugenia Hołyszewska, Gustawa Jarecka, Mieczysław Jastrun, Józef Jeremski, Icchok Kacenelson, Adolf Kargel, Antoni Kasprowicz, K. Kosaro, Lucjan Kościelecki, Wincenty Kosiakiewicz, Aleksander Kraśniański, Philipp Kreutz, Kuzmicz, Stanisław Łapiński, Kazimierz Laskowski, Richard Lawin, Fritz Löhner-Beda, Malkiel Lusternik, Waleria Marrene-Morzkowska, Stanisław Martynowski, Meteor, Hirsz Milawski, Wujek Mitia, Hanna Mortkowicz-Olczakowa, Jerzy Nałęcz, Perec Opoczyński, Hanna Ożogowska, Borys Pasternak, Władysław Pawlak, Tadeusz Peiper, Marian Piechal, Pierrot, Krystyna Pietrych, Józef Piłsudski, Maria Przedborska, Izrael Rabon, Stanisław Rachalewski, Bruno Raymond, Władysław Stanisław Reymont, Joseph Roth, Władysław Rowiński, Hanna Rudawcowa, Lucjan Rudnicki, Aleksy Rżewski, Izrael Jehoszua Singer, Skaz, Kazimierz Sowiński, Wilfried Spectator, Julian Starski, Halina Stawarska, Ludwik Stolarzewicz, Andrzej Strug, Anna Świrszczyńska, Lucjan Szenwald, Berta Teplitzka, Iwan Timkowskij-Kostin, Grzegorz Timofiejew, Adolf Toruńczyk, Władimir Trofimow, Irena Tuwim, Julian Tuwim, Witold Wandurski, Julian Will, Zofia Wojnarowska, Jan Wolny, Gabriela Zapolska, Stefan Żeromski, M.W. udnicki, E. von Ludwig
Ocena 6,0
Budzi się Łódź… Obrazy miasta w literaturze do 1939 roku. Antologia Abramele, Antek z Bałut, Szalom Asz, Zygmunt Bartkiewicz, Fred Belin, Mojsze Berszling, Zofia Błaszczykówna, Helena Boguszewska, Zygmunt Ból, Mieczysław Braun, Władysław Broniewski, Tomasz Cieślak, Józef Czapski, Jan Czata, Czułek, Daktyl, Józef Długołęcki, Wiktor Dłużniewski, Alfred Döblin, Konstanty Dobrzyński, Tadeusz Fangrat, Oskar Flatt, Marian Gawalewicz, Mordechai Mendel Gelbart, Artur Glisczyński, Eugenia Hołyszewska, Gustawa Jarecka, Mieczysław Jastrun, Józef Jeremski, Icchok Kacenelson, Adolf Kargel, Antoni Kasprowicz, K. Kosaro, Lucjan Kościelecki, Wincenty Kosiakiewicz, Aleksander Kraśniański, Philipp Kreutz, Kuzmicz, Stanisław Łapiński, Kazimierz Laskowski, Richard Lawin, Fritz Löhner-Beda, Malkiel Lusternik, Waleria Marrene-Morzkowska, Stanisław Martynowski, Meteor, Hirsz Milawski, Wujek Mitia, Hanna Mortkowicz-Olczakowa, Jerzy Nałęcz, Perec Opoczyński, Hanna Ożogowska, Borys Pasternak, Władysław Pawlak, Tadeusz Peiper, Marian Piechal, Pierrot, Krystyna Pietrych, Józef Piłsudski, Maria Przedborska, Izrael Rabon, Stanisław Rachalewski, Bruno Raymond, Władysław Stanisław Reymont, Joseph Roth, Władysław Rowiński, Hanna Rudawcowa, Lucjan Rudnicki, Aleksy Rżewski, Izrael Jehoszua Singer, Skaz, Kazimierz Sowiński, Wilfried Spectator, Julian Starski, Halina Stawarska, Ludwik Stolarzewicz, Andrzej Strug, Anna Świrszczyńska, Lucjan Szenwald, Berta Teplitzka, Iwan Timkowskij-Kostin, Grzegorz Timofiejew, Adolf Toruńczyk, Władimir Trofimow, Irena Tuwim, Julian Tuwim, Witold Wandurski, Julian Will, Zofia Wojnarowska, Jan Wolny, Gabriela Zapolska, Stefan Żeromski, M.W. udnicki, E. von Ludwig
więcej
Joseph Roth
Joseph Roth
Urodzony jako Moses Joseph Roth austriacki pisarz i dziennikarz żydowskiego pochodzenia. Wychowywał się w środowisku żydowsko-ukraińsko-polskim. Autor trzynastu powieści min. Hotel Savoy (1924),Hiob (1930),Marsz Radetzky'ego (1932) i Krypta Kapucynów (1938),Legenda o świętym pijaku, ośmiu tomów opowiadań, esejów i artykułów prasowych. Roth pracował głównie dla wiedeńskich i berlińskich gazet. W latach dwudziestych najlepiej opłacany dziennikarz w Berlinie. Z początku zafascynowany komunizmem szybko zmienił poglądy polityczne jeżdżąc do Rosji jako dziennikarz. W swoich powieściach pisanych w konwencji realizmu psychologicznego - kontynuacji francuskich i rosyjskich prozaików dziewiętnastowiecznych ironicznie, ale i z melancholią, przedstawiał znane sobie z czasów swego dzieciństwa środowisko żydowskie wschodniej Galicji na historycznym tle schyłku i upadku monarchii austro-węgierskiej. Po dojściu Hitlera do władzy w Niemczech od roku 1933 na emigracji. Żonaty z Friederike Reichler, która zapadła na chorobę psychiczną (schizofrenia). Od czasu choroby żony Roth wpadł w głęboki kryzys psychiczny i finansowy, co doprowadziło go do alkoholizmu. Roth był monarchistą i wielkim zwolennikiem Cesarstwa Habsburgów. Znał również język polski, a przyjaźń łączyła go z polskim pisarzem Józefem Wittlinem, z którym studiował na uniwersytecie wiedeńskim. W latach 1936-1938 Roth miał romans z Irmgard Keun. Pracowali razem, podróżując do róznych miast jak Paryż, Wilno, Lemberg, Warszawa, Wiedeń, Salzburg, Bruksela i Amsterdam. Nie zaprzeczając swoim żydowskim korzeniom uważał katolicyzm za ważny punkt odniesienia. Na kilka lat przed śmiercią przeszedł na katolicyzm. Popełnił samobójstwo prawdopodobnie na skutek chronicznego alkoholizmu.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Gepard Giuseppe Tomasi di Lampedusa
Gepard
Giuseppe Tomasi di Lampedusa
Forma budzi szacunek, jest plastycznie, interesująco i wiarygodnie na odcinku psychologicznym. Niestety całość, pomimo fragmentów, w sumie nie zachwyca. Ot ciekawie opisany wycinek rzeczywistości, historii. Dzięki formie to dość interesujące, przyjemne w obcowaniu, niemniej zachwycić się tym słowem pisanym nie byłem w stanie. Zabrakło emocji, momentów, które zapadłyby mi w pamięci. Po lekturze na wspomnienie o niej pozostało mi lekkie wzruszenie ramion, czegoś zabrakło. Dziękuje za uwagę.
Skorpio999 - awatar Skorpio999
ocenił na629 dni temu
Dziennik 1943-1948 Sándor Márai
Dziennik 1943-1948
Sándor Márai
Książka ważna jako dokument historyczny. Z niektórymi przemyśleniami autora się zgadzałam i miałam: "Dokładnie tak! Zawsze tak sądziłam" kiedy indziej denerwował np. tym jak pisał, że mężczyźni są ludźmi czynu, w końcu walną pięścią w stół, a kobiety pasywne i bardziej gadają zamiast robić - czy coś w tym stylu, no po prostu generalizowanie na temat płci, bardzo mi nie zagrało. Autor nie ukrywał też, że nie lubił homoseksualistów. Przypisuje narodom różne cechy - czasem może mieć rację, czasem nie. Urocze było, gdy nawiązał więź z przygarniętym chłopcem (tym bardziej, że po śmierci własnego dziecka). Warto odnotować, że to pamiętnik pisany przez osobę z depresją. Jeśli jesteś na to gotowy/-a, wiedząc, że opisuje też bardzo ciężkie czasy - zarówno historii Węgier/świata jak i jego prywatnym życiu - to przeczytaj. W porządku lektura, ale nie mam ochoty na kolejne części. Daję 7,5/8 (doceniam wartość, ale nie potrzebuję więcej na tę chwilę)
MayaMarie - awatar MayaMarie
ocenił na86 miesięcy temu
Świat wczorajszy. Wspomnienia pewnego Europejczyka Stefan Zweig
Świat wczorajszy. Wspomnienia pewnego Europejczyka
Stefan Zweig
Lektura niezwykle aktualna, która dobitnie uświadamia, że historia lubi się powtarzać. Zweig z niezwykłą precyzją opisuje mechanizmy społeczne i polityczne, które doprowadziły do upadku dawnego porządku Europy. ​Największe wrażenie robią rozdziały poświęcone wybuchowi wojny oraz temu, jak brutalna rzeczywistość konfliktów zbrojnych z dnia na dzień stawała się nową, przerażającą codziennością. To wstrząsający opis utraty poczucia bezpieczeństwa. ​Ze względu na formę pamiętnika, niektóre, mniej angażujące fragmenty można pominąć bez straty dla główn8ego przekazu, ale jako całość to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, jak kruchy jest pokój.
Loco - awatar Loco
ocenił na81 miesiąc temu
Dziennik 1949-1956 Sándor Márai
Dziennik 1949-1956
Sándor Márai
Bałam się tej lektury, bo trudno mi było uwierzyć, że można tak szeroko, wciąż i wciąż pisać o sobie, swoich bliskich i swoich przeżyciach i jednocześnie nie zanudzić czytelnika. A przecież już wcześniej poznałam Mistrza, Jego dom rodzinny, Jego warsztat pisarski, przyczyny Jego wyjazdu z ojczyzny, Jego żonę, przybranego synka – cóż nowego i ciekawego mogę się jeszcze dowiedzieć? Zwłaszcza, że minęły czasy bezpośredniego zagrożenia życia ze strony Niemców lub komunistów, wszystko się powoli stabilizuje, a my z perspektywy historycznej wiemy, że przed Maraiem jeszcze długie i twórcze lata? A jednak, a jednak! Ciężko było oderwać się od lektury i wyjść z tego maraiowskiego świata idei i przemyśleń. Wciąż ogarniało mnie wrażenie niewyobrażalnego bogactwa myśli, wrażeń, refleksji, tematów do rozważań, zamkniętego w wyrafinowanej a jednocześnie prostej i czystej formie. Warstwa fabularna jest taka, że Marai wraz z żoną i „chłopaczkiem” wyemigrował do Neapolu a potem do USA. We Włoszech żył niemal jak nędzarz, ale szczęśliwie, w Ameryce zaś obrasta nieco w piórka, ale za to schnie jak roślina w nieodpowiedniej glebie. Lata włoskie zachwycają opisami wypraw do pełnych zabytków miasteczek, spacerów po Neapolu, podziwem dla rozkołysanej urodą życia włoskiej duszy i bezbrzeżnym zachwytem nad tą niepowtarzalną sztuką, którą Italia dawała niedościgły przykład całemu europejskiemu światu. Wszystko skąpane w południowym upale, omiatane śródziemnomorską bryzą i otoczone odwiecznym poszumem morza. Jeśli czas jakiś temu zachwycałam się frazą i wrażliwością Muratowa, tak tu moje zachwyty nad Italią przefiltrowaną przez indywidualne spojrzenie Maraia, wzrosły w dwójnasób. Uroda włoskich kościołów i malowideł nie zmniejszyła bynajmniej stanu melancholii, depresji, przeczucia śmierci , rozpaczliwej tęsknoty za Węgrami i niepokoju o pozostałych tam bliskich. Ten straszny, nie do opanowania lęk ogarniał Autora najczęściej przy rozmowach z dzieckiem. Co się stanie, jeśli mały, rezolutny, ufny i dzielny Janos zostanie sam na świecie? Przynajmniej jedyną pewną rzeczą, jaką przybrany ojciec mógł dać synkowi, było obywatelstwo amerykańskie… I nie ma co się dziwić, że skoro smutku Autora nie rozgoniła italska słodycz, to w USA mogło być tylko gorzej. Nowy Jork jest dla Maraia ziemią niezwykłą; przy swej niewysłowionej brzydocie architektury, prostactwie i nieokrzesaniu mieszkańców, braku życia duchowego, staje się też przedmiotem fascynujących obserwacji. Marai nie jest w stanie zapomnieć, że granicą USA i Europy są długie wieki powolnego rozwoju idei i sztuk – filozofowie, Leonardo, Dante i wielu innych. Amerykanie tej skały nie mają i budują swe światy na nowej ziemi i na nowych zasadach, a nawet bez nich. Jedyną pociechą jest bezbrzeżny Ocean i … amerykańskie biblioteki. Nowoczesne, świetnie wyposażone, bogate w najróżniejszą literaturę, w których Marai przekonuje się, że Jego książki są tam obecne i nawet bardzo często wypożyczane! Oto amerykański paradoks i dowód, że USA potrafią zaskoczyć nawet najbardziej wzgardliwego, melancholijnego i krytycznego europejskiego intelektualistę.
Katarzyna Anna - awatar Katarzyna Anna
oceniła na103 miesiące temu
Hiob Joseph Roth
Hiob
Joseph Roth
Którzy z przyjaciół biblijnego Hioba mają rację? W książce śledzimy losy sześcioosobowej rodziny z Galicji. Jednego syna, którego serce rwie się do przygód, drugiego — do interesów, córki, która nie może oprzeć się namiętności, i niepełnosprawnego syna Menuchima. Rodzina kręci się wokół własnej osi — nie ma przyjaciół, oszczędności ani nadrzędnego celu. Na swój sposób rutyna dnia daje im pewną formę szczęścia. „O chorego syna nikt go nigdy nie pytał, za to wszyscy dowiadywali się o losy zdrowych”. Za rogiem czeka długa droga w dół. Momentem cezury jest porzucenie niepełnosprawnego syna. Oczywiście pierwszy odruch zdrowego człowieka to: jak tak można? Ojciec Mendel przez wiele dekad cierpi, wspomina, śni na jawie, wyrywa włosy, zaniedbuje się i złorzeczy Bogu. „Menuchim, syn Mendla, wyzdrowieje. Takich jak on nie będzie wielu w Izraelu. Bóg go uczyni mądrym, brzydotę dobrotliwą, gorycz łagodną, a chorobę mocną.” Jedna z tych nielicznych książek, w których losy bohatera splatają się z moimi losami. Chociaż nie wierzę, że celem życia jest szczęście, to chciałbym zdrowia i pomyślności dla moich dzieci, dla mojego syna. „Za co zostałem tak ukarany?” — myślał Mendel i przetrząsał mózg w poszukiwaniu jakiegoś grzechu, lecz nic ciężkiego nie znalazł. Podczas tej lektury udało mi się pojąć, że w życiu cierpieć — w tym cierpieć długotrwale — oznacza, że człowiek napełnia się życiem po same brzegi i jest gotów. Na ten moment, mimo ogromnego pragnienia serca, nie wierzę, że na końcu przychodzi taki cud, jak na łamach tej książki.
TytkaNaKsiazki - awatar TytkaNaKsiazki
ocenił na61 miesiąc temu
Berlin Alexanderplatz: dzieje Franciszka Biberkopfa Alfred Döblin
Berlin Alexanderplatz: dzieje Franciszka Biberkopfa
Alfred Döblin
Podobnie, jak "Król" Twardocha książka porusza kwestię egzystencji marginesu społecznego w metropolii europejskiej. Doblin mocno akcentuje przypadkowość, a zarazem brutalność ludzkiego losu. Szczegółowe opisy miasta, pozwalają wgłębić się w klimat Berlina w dwudziestoleciu międzywojennym. Dające do myślenia są sceny zabójstw zwierząt w rzeźni, a właściwie wyciągnięte z nich wnioski.
Paweł Głód - awatar Paweł Głód
ocenił na68 miesięcy temu
Przypadki inżyniera ludzkich dusz Josef Škvorecký
Przypadki inżyniera ludzkich dusz
Josef Škvorecký
To jedna z moich naj- powieści - co to się co jakiś czas do niej wraca, bo się tęskni. "Przypadki inżyniera ludzkich dusz. Entertainment ze starymi tematami z życia, kobiet, losu, marzeń, klasy robotniczej, tajniaków, miłości i śmierci" - autor w podtytule streścił co trzeba, dodam tylko kilka uwag. Jest druga połowa XXw. Bohater to czeski pisarz, emigrant polityczny, wykładowca literatury na uniwersytecie w Toronto. Jesteśmy w jego głowie i podążamy labiryntem wspomnień - punktów w przeszłości wyławianych poprzez skojarzenia. "Przychodzi mi do głowy, że podstawą wszystkiego są skojarzenia. Skojarzenia dotyczące czasu, kształtu, teorii, serca; skojarzenia wszechmocne i wszechobecne." Ten świat przeszłości miesza się z bieżącymi doświadczeniami nauczyciela akademickiego z Europy Wschodniej, konfrontujacego się z zachodnią młodzieżą, co jest dość zabawne ale i dramatyczne. "To nie wina Higginsa, że w Kanadzie nigdy nie było gestapo" - zauważa bohater podczas sporu ze studentem o wojnę w literaturze. Jest mądrze, jest bardzo bardzo zabawnie, jest lekko, ironicznie, jest bogata galeria cudownych postaci, które autor wyraźnie lubi, szczególnie te o słabym pomyślunku i organicznej poczciwości. Jest miłość i strach, brawura i głupota, wzruszenie i cynizm. Ależ się to świetnie czyta! Bardzo polecam.
Anielaszubert - awatar Anielaszubert
ocenił na92 miesiące temu
Dół Andriej Płatonow
Dół
Andriej Płatonow
Jedna z najbardziej dołujących książek od czasu lektury Houellebecqa. Świat przedstawiony, ruski kołchoz za Stalina, kraj totalitarny. I tak jak np "Rok 1984" Orwella przedstawiał jak taka rzeczywistość może wyglądać w mieście, tak tutaj mamy prowincję z której nie ma ucieczki. Wszystko podlega zniszczeniu i gniciu: ludzie, ich umysły, ciała, osobowości. Domy, pamiątki dawnych czasów ale też system, który z jednej strony gnije, a z drugiej próbuje dociskać. Nie ma tu miejsca nawet na myślenie, wszystko jest poddane systemowi, nawet śmierć nie jest od niego ucieczką. Samokontrola w umysłach, jakakolwiek forma wyjścia nie dość że nie jest możliwa, to w dodatku jest duszona w zarodku. Książka krótka, nieco ponad 180 stron, nie licząc wstępu Andrzeja Stasiuka i posłowia tłumacza, Adama Pomorskiego, a jednak niezwykle sugestywna, bardzo działająca na wyobraźnię, zwłaszcza w momentach gdy groza miesza się z groteską.
Rafał Stefaniak - awatar Rafał Stefaniak
ocenił na92 miesiące temu
Tajny agent Joseph Conrad
Tajny agent
Joseph Conrad
Przez początkowe strony powieści wydawało mi się, że jednak dużo bardziej lubię „morskiego” Josepha Conrada. Ale bardzo szybko okazało się, że to tylko inne dekoracje. Bo to wciąż ten sam Conrad, arcymistrz słowa i, przede wszystkim, przenikliwy obserwator ludzkiej natury. Powieść opiera się na wydarzeniu, które teoretycznie powinno być w centrum - zamachu na Królewskie Obserwatorium w Greenwich. Ale bardzo szybko widać, że to tylko pretekst. Pretekst do pokazania całej galerii postaci, które są jednocześnie groteskowe i tragiczne. I chyba też pretekst, żeby Conrad mógł powiedzieć, co myśli o polityce, ideologiach i tych, którzy się nimi posługują. Joseph Conrad wspaniały, jak zwykle. Wyzwanie LC 2026 marzec - Przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial. "Sabotaż" (1936 - Alfred Hitchcock) "Tajny Agent" (1996 - Christopher Hampton)
Neskka - awatar Neskka
oceniła na921 dni temu
Austerlitz W.G. Sebald
Austerlitz
W.G. Sebald
"... jak niewiele możemy zatrzymać, ile wciąż idzie w zapomnienie z każdym zgasłym życiem, jak świat niejako sam się opróżnia i pustoszeje, jeśli historie, związane z niezliczonymi miejscami i przedmiotami, które same nie mają władzy pamięci, nie zostaną przez nikogo wysłuchane, zanotowane ani przekazane..." Po raz ostatni — niestety — w „Austerlitzu” Sebald przywołuje duchy przeszłości i widma nazistowskiej machiny zagłady, opowiadając je jakby na wspak. Główny bohater, już jako dojrzały mężczyzna, wskutek splotu przypadku — a może podświadomej tęsknoty tłumionej przez strach — podejmuje życiową podróż w głąb własnego dzieciństwa. Ten z pozoru niewinny gest prowadzi do całkowitej przemiany jego życia. Najbardziej przeraża mnie to, co Sebald odsłania: diaboliczny mechanizm stopniowego odzierania człowieka z wolności, prowadzący aż do całkowitego unicestwienia. Nawet wiele lat po wojnie pozostaje poczucie, że proces ten w jakiejś formie wciąż trwa — w pamięci, w milczeniu, w nieprzepracowanej traumie, a także w opresyjnych strukturach władzy, którym Sebald poświęcał tak wiele uwagi.
karczoch - awatar karczoch
ocenił na81 miesiąc temu
Szkice piórkiem Andrzej Bobkowski
Szkice piórkiem
Andrzej Bobkowski
Warto przeczytać dla każdego zapisanego słowa, wyjątkowy zmysł-umiejętność łączenia obserwacji z ich wiernym, obrazowym opisywaniem. Lektura pamiętników zapada głęboko w pamięć, szczególnie opis podróży po południowej części Francji oraz późniejsze, oddalone w czasie, wstrząsające porównanie Powstania Warszawskiego z wyzwoleniem Paryża. Najważniejsza rzecz, pamiętniki to tak naprawdę poszukiwanie samego siebie w świecie który: zmusza, tłamsi, dusi, nie daje wytchnienia, ogranicza, nie pozwala, dlatego ten diariusz Andrzeja Bobkowskiego jest tak wspaniały, tak wybitny, mój osobisty top. Ps; oczytanie Autora wzbudza ogromny szacunek, łatwość z jaką przychodzi Pisarzowi przytaczanie fragmentów wybranych dzieł jest imponująca, niesamowita.
Areanthropos - awatar Areanthropos
ocenił na103 miesiące temu
Ciemność w południe Arthur Koestler
Ciemność w południe
Arthur Koestler
Dobrze napisana, mocna proza. Relacja więźnia politycznego sowieckiego aresztu śledczego. Postać ponoć wzorowana na osobie Bucharina (czerwone ścierwo które na własnej skórze doświadczyło tego, co samo zgotowało innym). Typowo sowieckie metody tortur i szantażu psychicznego i fizycznego (tego drugiego bohater książki akurat nie doświadczył). Ale, pierwsze ale, to co autor zawarł na kartach książki, nie dziwi mieszkańca Czechosłowacji, Rumunii, Polski, Litwy, Łotwy, Estonii, Węgier itd. Dziwi, tu drugie ale, samego autora - Arthura Koestlera. Parę słów na jego temat. Kolejny zachodni lewak (Anglik),zachwycony pierwszym państwem robotniczo-chłopskim i jego elitą (Stalin i jego dwór). Cóż więc robi? Jedzie do tego wyśnionego raju i trafia za kraty (oczywiście szpiegostwo). Spędza tam 3 miesiące, czekając jak sam pisał, dnia kiedy dostanie kulę w potylicę (po uprzednim wybiciu zębów i wyrwaniu wszystkich paznokci). Dzięki wstawiennictwu przyjaciół zostaje zwolniony (sic!),ale, to już trzecie ale, miłość do komuny trwa w najlepsze. Kolejny etap życia to udział jako korespondent wojenny w Hiszpanii. I tu drugie otrzeźwienie. Do tego tępego łba trafia wreszcie że walczący o lepsze jutro prości Hiszpanie (republikanie to nie byli komuniści),są tylko narzędziem w rękach sowietów i międzynarodowych bojówek komunistycznych, którzy chcą z tego kraju zrobić swoją czerwoną kolonię. Wraca do Anglii i swej lewackiej gazetki, ale wciąż jeszcze nie do końca wyleczony z komuny (z komunizmem jest jak z chorobą weneryczną, nie da się jej do końca wyleczyć, można ją co najwyżej podleczyć). Dużo o autorze książki, naprawdę dobrej i wartej polecenia, trochę mniej o samej książce, ale to specjalnie. Starsi czytelnicy wiedzą dlaczego, bo tego doświadczyli mniej lub bardziej, młodszych odsyłam do bogatej literatury tego okresu. Sam autor ponoć pod koniec życia wyleczył się z czerwonej zarazy, ale (znów ale, tym razem ostatnie),dla mnie nawrócony komunista to tyle samo co nawrócony pedofil. Wyrządzony szkód nie da się odwrócić. To jak zwykle moja prywatna opinia z którą można polemizować Pozdrawiam serdecznie
Michał Kozaczewski - awatar Michał Kozaczewski
ocenił na67 miesięcy temu
Kaputt Curzio Malaparte
Kaputt
Curzio Malaparte
Autor ( 1898-1957 ) wł. Kurt Erich Suckert, matka Włoszka, ojciec Niemiec. Od 1925 r. publikuje pod pseudonimem poprzez skojarzenie z Bonaparte. Na początku XX wieku był attaché kulturalnym w Warszawie. Związany z ruchem faszystowskim, brał udział w marszu na Rzym. Członek Narodowej Partii Faszystowskiej. Konflikt z Mussolinim, emigracja do Paryża, powrót w 1933 r, aresztowanie i zesłanie na wyspę Capri. Podczas II wojny światowej był korespondentem wojennym na froncie wschodnim, Polsce, Rumunii, Finlandii na Ukrainie i Bałkanach. W latach 1943/46 współpracował z amerykańskimi wojskami okupacyjnymi, flirtował z komunizmem, a zwłaszcza z jego chińską wersją - maoizmem. Książka, najbardziej znana powieść/reportaż autora pisana w latach 1941/43, bezpośrednio pod wpływem działań wojennych i związanych z nimi zbrodni niemieckich. Szokuje i poraża okrucieństwem opisywanych w niej scenach. Wśród bohaterów książki znajdują się Hans Frank ( opisywana jest wizyta autora na Wawelu ),Ciano, Pavelić, Max Schmeling ( bokser ) oraz osoby ze śmietanki towarzyskiej Rzymu, Berlina i Sztokholmu. Tytułowy Kaputt z niem. zepsuty, zniszczony odnosi się do rozpadu wartości moralnych i fizycznej destrukcji kontynentu. Książka zyskała miano bestselleru i należy do klasyki XX wieku. POLECAM !!!
ando - awatar ando
ocenił na102 dni temu
Pierścienie Saturna. Angielska pielgrzymka W.G. Sebald
Pierścienie Saturna. Angielska pielgrzymka
W.G. Sebald
To czwarta książka W.G. Sebalda, którą przeczytałam. O tym pisarzu, zmarłym tragicznie i przedwcześnie, dowiedziałam się z eseju Dariusza Czai z "Lekcji ciemności". "Austerlitz" poznałam w sierpniu 2025 roku, wprawił mnie w zachwyt i ten stan utrzymał się przy kolejnych: "Czuję. Zawrót głowy", "Wyjechali", i teraz "Pierścieni Saturna". "Tropiąc" Sebalda, przeczytałam "Trzy pierścienie" Daniela Mendelsohna i biografię niemieckiego pisarza autorstwa Carole Angier pt. "Ciszo przemów. Szukając W.G. Sebalda". Wygląda na to, że znam teraz jego najważniejsze dzieła. Może uda mi się dotrzeć do esejów, które ukazały się u nas w 2019 roku. W "angielskiej pielgrzymce" (podtytuł "Pierścieni Saturna") Sebald wędruje po terenach wschodniej Anglii. Kiedy się zatrzymuje i przygląda krajobrazowi, od razu następuje dygresja, która kieruje czytelnika do lat dawno minionych, do historii związanych z tym zakątkiem. Są to bardzo obszerne dygresje i trzeba się pilnować, by po nich wrócić do bieżącej narracji. Pisarz bowiem, opowiadając np. o Alecu Garrardzie budującym model Świątyni Jerozolimskiej, o Chateaubriandzie i jego pamiętnikach czy odwiedzinach u swego przyjaciela Michaela Hamburgera, to im oddaje głos, by potem znów płynnie przejść do swoich refleksji i przemyśleń. Dygresje dotyczą bardzo wielu spraw, oprócz już przykładowo wspomnianych. Dowiemy się o hodowli jedwabnika, o losach Józefa Korzeniowskiego, zanim stał się Josephem Conradem, i jego rodzinie. Pojawią się i mniej znani czy bezimienni mieszkańcy "pielgrzymkowych" miejsc. Wędrówka skłania Sebalda do własnych wspomnień, opisuje też czasem ze szczegółami swoje sny. Całość jest, jak to u niego, naznaczona melancholią i smutkiem. A jednak, o czym pisze w świetnym posłowiu Maciej Płaza, "czytamy jak zahipnotyzowani, bez sprzeciwu znosząc depresyjną aurę tej książki". Tak ma ten, "kto dał się zauroczyć prozie Sebalda" zaznacza dalej autor "Golema". W książce są, co też jest charakterystyczne dla twórcy "Austerlitza", czarno-białe zdjęcia. Oglądamy na nich m.in. widoki miejsc w hrabstwie Suffolk, gąsienice jedwabnika, zdjęcia opisywanych postaci. Jest i sam autor stojący pod wiekowym libańskim cedrem w Ditchingham. W nocie od wydawcy znalazło się takie zdanie: "Pisarstwo W.G. Sebalda to bodaj najbardziej niezwykła rzecz, jaka przytrafiła się literaturze europejskiej drugiej połowy XX wieku". Bardzo się cieszę, że mogę doświadczyć zachwytu nim w tłumaczeniu "mistrzyni literackiego przekładu", Małgorzaty Łukasiewicz. Maciej Płaza proponuje powtórną, uważną lekturę "Pierścieni Saturna", by wynotować sobie aluzje i wzmianki, sam podaje kilka, świadczące wg jego interpretacji, że "Sebald jest duchem". Myślę, że to zrobię, bo mam książkę, i chętnie będę do niej wracać.
wiesia - awatar wiesia
oceniła na1025 dni temu
Pochwała nudy Josif Brodski
Pochwała nudy
Josif Brodski
Esej Brodskiego o nudzie, wygloszony do kończących Dartmouth College młodych ludzi to przewrotna pochwała tego stanu. Ucieczka przed nudą jest jego zdaniem niemożliwa, prowadzi tylko do frustracji. Lepiej się jej poddać, zachęca rosyjski poeta w tym ironicznym i w gruncie rzeczy optymistycznym tekście. Nuda to okazja, by się zatrzymać, pobyć tu i teraz. Erudycyjny drobiazg: 6.5/10
Agata - awatar Agata
oceniła na711 miesięcy temu
Pamiętniki Hadriana Marguerite Yourcenar
Pamiętniki Hadriana
Marguerite Yourcenar
Przemówiła do mnie ta koncepcja spojrzenia na swoje życie u jego kresu. Nieoczywiste historie, nieszablonowe miłości i chyba ogólnie ostatecznie poczucie spełnienia dobrego zadania. Czasem wręcz zapomniałem, że przecież to nie Hadrian tutaj do mnie mówi, co tylko dobrze świadczy o kunszcie autorki.
Kempisty - awatar Kempisty
ocenił na72 miesiące temu
Opowiadania odeskie Izaak Babel
Opowiadania odeskie
Izaak Babel
"Obrzęd ślubny skończył się, rabin opadł na fotel, potem wyszedł z pokoju i zobaczył stoły ustawione wzdłuż całego podwórza." (...) Świat opisany przez Babla jest światem męskim - trudne czasy preferują siłę i brutalność. Ale i kobiety odgrywają w nich istotną rolę i jest tu tyle samo tyranych (raczej nie fizycznie) przez mężów postaci, jak Nechama, żona Mendla, co i herod-bab, jak Lubka Kozak czy kuplerek, jak Jewdokia Potapowna, stręcząca Mendlowi własną córkę. Świat Babla nie jest rzeczywistością wypreparowaną z socjologicznych "analiz" dzisiejszych feministek, które patriarchat widzą nawet w lustrze. Baby (bo nie paniusie po psychologii bądź po studiach gender) Babla mają w tamtym świecie naprawdę wiele do powiedzenia, a jak trzeba, potrafią i chłopu w pysk dać. Tradycyjnie mają też wysoką pozycję w żydowskim (i tak samo w słowiańskim, chciałoby się dodać) domu. Ale Babel jest świadomy, że kobiety inaczej postrzegają świat: mają zupełnie inny stosunek do emocji. (...) Cała recenzja na stronie: https://nakanapie.pl/recenzje/w-te-i-we-wte-opowiadania-odeskie
tsantsara - awatar tsantsara
oceniła na82 miesiące temu
Srebrne orły Teodor Parnicki
Srebrne orły
Teodor Parnicki
“Srebrne orły” to ambitne wciągające studium narodzin państwa polskiego na tle skomplikowanej politycznie średniowiecznej Europy. Parnicki buduje swoją książkę nie tylko na faktach, ale i na kontekście kulturowym i politycznym epoki ukazując rodzącą się Polskę na tle relacji między Cesarstwem Niemieckim, papiestwem i Bizancjum. Wielowymiarowość bohaterów, ich motywacje, lęki i ambicje współgrają z ruchami politycznymi i kulturowymi. Jednak nie to jest najistotniejsze, co dzieje się z postaciami, ale rozważania o władzy, lojalności i narodowej tożsamości. Średniowiecze w powieści Parnickiego jest wielobarwne, niejednoznaczne, pozbawione klisz i uproszczeń. Książka wymagająca pod względem stylu i tematu, ale warta poświęconego jej czasu.
mariuszowelektury - awatar mariuszowelektury
ocenił na82 miesiące temu
Billy Budd Herman Melville
Billy Budd
Herman Melville
Billy Budd, u Melville'a trochę na wzór "prostaczków Bożych" ze średniowiecznych opowieści, z drugiej strony "tajemnica nikczemności" i prawo wojny które nie uznaje okoliczności łagodzących. Celowo przerysowana historia i nie dająca nam jakiegoś "moralnego" pocieszenia, tu w ostatniej chwili nie przychodzi ułaskawienie.
cheechako - awatar cheechako
ocenił na73 miesiące temu
Granica zapomnienia Siergiej Lebiediew
Granica zapomnienia
Siergiej Lebiediew
Ogólnie świetna książka. Wzbudza refleksje i pomaga zrozumieć o co chodzi w narodzie rosyjskim. Daje 9 bo mi ten kwiecisty język momentami utrudniał lekturę. Jest w tej książce cos co powoduje że człowiek czuje się jakby odrywał zaschnięty strup z rany którą nie chce się zagoić. Jesteś ciekawy i chcesz to zrobić a jednocześnie jest to jakieś brudne i obrzydliwie. Dodatkowo czytając często miałem wrażenie, że jest to jakiś dziwny opis szamanizmu ale gdzieś coś z tyłu głowy mówiło mi ale przecież tak jest.
ovano - awatar ovano
ocenił na922 dni temu

Inne materiały dotyczące książki Marsz Radetzky'ego

Cytaty z książki Marsz Radetzky'ego

Więcej
Joseph Roth Marsz Radetzky'ego Zobacz więcej
Joseph Roth Marsz Radetzky'ego Zobacz więcej
Joseph Roth Marsz Radetzky'ego Zobacz więcej
Więcej