Kongres futurologiczny. Ze wspomnień Ijona Tichego

Przez większość trwania akcji zachowawcza dystopia, której poziom znacznie podnosi bardzo dobre, błyskotliwe zakończenie. Refleksja, przede wszystkim, nad mechanizmami władzy. Proto-Matrix.

Przez większość trwania akcji zachowawcza dystopia, której poziom znacznie podnosi bardzo dobre, błyskotliwe zakończenie. Refleksja, przede wszystkim, nad mechanizmami władzy. Proto-Matrix.

W trakcie czytania odbierałam "Kongres" dość nierówno. Jednak po końcowych zdaniach okazało się, że nawet mozolne przedzieranie się przez słowotwórcze grzęzawisko środkowej części miało sens i poszerzyło mój odbiór całości. Rzeczywistość może być wszak tworzona i maskowana także przez odpowiednio wymyślone lub dobrane słowa.

Ciekawe, czy wymyślając Matrixa, Wachowscy czerpali z "Kongresu futurologicznego", bo skojarzenia nasuwają się same :)

W trakcie czytania odbierałam "Kongres" dość nierówno. Jednak po końcowych zdaniach okazało się, że nawet mozolne przedzieranie się przez słowotwórcze grzęzawisko środkowej części miało sens i poszerzyło mój odbiór całości. Rzeczywistość może być wszak tworzona i maskowana także przez odpowiednio wymyślone lub dobrane słowa.

Ciekawe, czy wymyślając Matrixa, Wachowscy...

Costaricana, 46 piętro i Sala Purpurowa w hotelu Hilton. „Dyrekcja Hiltona gwarantuje brak BOMB w tym pomieszczeniu”. Miejsce niczego sobie, myślisz, i bezpieczne notabene, wiesz, że tu luksus goni luksus, lecz ciebie z tego luksusu wysiudali na setne piętro. No, ale – teraz idziesz po 46 piętrze, bo odbywa się tu Kongres Futurologiczny, na który cię zaprosili. Wchodzisz do Sali, a tam leci szlagier słowami mamiący umysł śpiewem niebanalnym „Tylko głupiec i kanalia lekceważy genitalia, bo najbardziej jest dziś modne reklamować części rodne”. Ach, hola, hola, to nie ta sala i nie ten zlot. Twoja Sala jest Purpurowa i musisz zjechać piętro niżej, na 45 piętro. Uf, myślisz, choć nieco im zazdrościsz tej wyżerki i bufetu. Bo u ciebie... zimny stół, przesolone sałatki i konsumpcja na stojąco. A potem pragnienie niemiłosierne.
Ale to kongres futurologiczny, nie degustacyjny. Będzie dyskusja o ludności, o kosmosie i o wszystkim tym, co odrywa ludzi i ich umysły od ziemskiego padołu. Od tych przyziemnych tematów, czasem wręcz niewygodnych dla polityków i świata finansjery. To będzie rozmowa o przyszłości, ale zanim do niej dojdzie, musisz się jako ten naukowiec odnaleźć w sobie i w hotelu. Czujesz się, jak outsider pomiędzy jawą a snem, czujesz absurd halucynacji i tego, gdzie przebywasz i co się dzieje. Cały pobyt tutaj odczuwasz w nader dziwny sposób. Woda pita z kranu mami umysł, ciało słabnie, wzrok szuka jakiegoś nieruchomego punktu na ścianie. I nagle debaty i 14 godzin prelekcji każdego z zaproszonych gości. Ale... nagle wybuch i trzęsie się ziemia pod stopami. Wyłazi strach i panika i wybiegasz na korytarz. Ci od Wyzwolonej Literatury też biegną przed siebie. Wszyscy czmychają, bo tak w małpim tłumie trzeba. Pędzisz i ty. Z nimi. Byleby skórę zachować. Bo owo trzęsienie wywołały zamieszki na ulicach. Wszystko przeradza się w regularną wojnę, a do jej tłumienia zostają użyte chemiczne środki halucynogenne. Dochodzi do absurdalnych wizji, urojeń i zachowań. Podobnie dzieje się z tobą.

„Człowiek potrafi owładnąć tym tylko, co może pojąć, z kolei może jedynie to, co da się wysłowić. Niewysłowione jest niepojęte.” I pewnie dlatego są rzeczy, w których człowiek się gubi inie wie, o co chodzi. Bombardowanie niewiedzą i ogromem wszystkiego jednocześnie przytłacza. W czasie nadmiaru, wysokiej konsumpcji i ciągłej gonitwy za bogactwem i posiadaniem tworzy z człowieka ogłupiałego manekina. Stanisław Lem pisząc „Kongres Futurologiczny” nakreślił literacko nas samych. Manipulacja jednostką jest bardzo łatwa, a jednostki budują społeczeństwa...

Dokąd to wszystko zmierza? Jaki nasuwa się wniosek?

Lem maluje wizję katastrofy ludzkości i świata. Na warsztat, jak to miał w swoim zwyczaju, bierze gatunek sobie upodobany, czyli science fiction osadzony na nogach rzeczywistości. Czytasz o jakimś dziwnym świecie, by nagle uzmysłowić sobie, że ten świat jest dziwnie podobny do tego, który na co dzień oglądasz i w którym sam żyjesz. To sarkastyczny, acz przerażający obraz tego, jaki chaos nas czeka w przyszłości, a może już jest jest? Społeczeństwo jest manipulowane, nakierowywane tak wiele prawd, że już ich trudno zliczyć. Panuje bajzel informacyjny, tożsamościowy i światowy. Doczekaliśmy się wojen, fabryk dronów, maszyn wojennych i bomb. Ludzie sami się niszczą i zabijają. Na świecie leje krew.
I można Lema nie czytać, można go mijać i odsuwać. Można... Pewnie, że można, bo człowiek może wszystko. O wolność walczy każdego dnia, a wolny wybór mu sprzyja. Ale nadchodzi moment, kiedy Lem ląduje w rękach. Otwierasz go i zaczynasz czytać... I przepadasz. Widzisz alegorię aktualną dziś. Widzisz prześmiewczą, acz do bólu autentyczną rzeczywistość zza okna.

Wybitne działa bronią się same. Wybitni pisarze zasługują na szacunek, zasługują na hołd.
#agaKUSIczyta

dziękuję Sztukaterowi

Costaricana, 46 piętro i Sala Purpurowa w hotelu Hilton. „Dyrekcja Hiltona gwarantuje brak BOMB w tym pomieszczeniu”. Miejsce niczego sobie, myślisz, i bezpieczne notabene, wiesz, że tu luksus goni luksus, lecz ciebie z tego luksusu wysiudali na setne piętro. No, ale – teraz idziesz po 46 piętrze, bo odbywa się tu Kongres Futurologiczny, na który cię zaprosili. Wchodzisz do...

„9 VIII 2039”
„Dziś jest ten ważny dla mnie dzień. Mam już mieszkanko trzypokojowe na Manhattanie. Terokopterem prosto z rewitarium. (…) Nowy Jork, dawne śmietnisko zatkane samochodami, zamienił się w system wielkopiętrowych ogrodów. Słoneczne światło pompuje się przewodami. To są soledukty. Tak grzecznych, nie rozkapryszonych dzieci za moich czasów nie było poza budującymi pierwiastkami. Na rogu mojej ulicy – Biuro Rejestracji Samorodnych Kandydatów do Nagrody Nobla. Obok salony sztuki, w których za bezcen sprzedają same autentyczne płótna – z gwarancjami, metrykami- nawet Rembrandty i Matissy! W oficynie mojego wieżowca – szkoła małych komputerków pneumatycznych.” ( s. 65)

Stanisław Lem, KONGRES FUTUROLOGICZNY. MASKA
Wyd. Literackie, Kraków - Wrocław 1983.

Opis rzeczywistości nowojorskiej z 2039 roku,
brakujące ogniwo to zaledwie 13 lat (słownie: trzynaście lat). Niemożliwe staje się możliwe w umyśle bohatera Lema (czy tylko?).

W Kongresie futurologicznym
(tekst pochodzi z 1971 r.),wyobraźnia autora wydaje się nie mieć granic, a jednocześnie trzyma się otaczającej rzeczywistości,realiów możliwych do zaistnienia(łączenie przeciwieństw nie jest przypadkowe).
Groteska musi wybrzmieć.

Warto pochylić się nad tekstem Lema,
by zobaczyć współczesnych mieszkańców Ziemi
(w idyllicznym wyobrażeniu),nawet jeśli jest to halucynacja narratora – bohatera, o jakże interesująco brzmiącym imieniu i nazwisku ...

Bez Lema przyszłość nie istnieje!
Proza S-F (opowiadania i powieści)
wydaje się być lekturą konieczną i nieuniknioną.
Realny rok 2039- blisko!
10/10

„9 VIII 2039”
„Dziś jest ten ważny dla mnie dzień. Mam już mieszkanko trzypokojowe na Manhattanie. Terokopterem prosto z rewitarium. (…) Nowy Jork, dawne śmietnisko zatkane samochodami, zamienił się w system wielkopiętrowych ogrodów. Słoneczne światło pompuje się przewodami. To są soledukty. Tak grzecznych, nie rozkapryszonych dzieci za moich czasów nie było poza...

Najgorsza książka Lema jaką przeczytałem. Króciutka, ale i tak można by wyciąć połowę jej treści bez żadnych strat fabularnych.

Najgorsza książka Lema jaką przeczytałem. Króciutka, ale i tak można by wyciąć połowę jej treści bez żadnych strat fabularnych.

Przeczytałem tę książkę po raz kolejny, ale od ostatniego razu zapomniałem większości fabuły. Niektóre fragmenty wydawały mi się znajome podczas czytania, ale ciężko jest mi zapamiętywać szczegóły tak abstrakcyjnych książek, więc była to miła i czasami wciąż zaskakująca lektura.

Fabuła książki jest ciekawa, ale jej najciekawsza część zaczyna się dość późno. Na szczęście wstęp nie jest zbyt nudny, więc czyta się to przyjemnie. Nie przeszkadza mi też za bardzo słowotwórstwo Lema, które w niektórych jego tekstach potrafi być dość przytłaczające. Tutaj nie było go aż tak dużo.

Wyjaśnienie oraz zwroty akcji z końca powieści bardzo mi się podobały. Pamiętam jakie wrażenie zrobiły na mnie kiedyś i pozostaje ono przy ponownej lekturze. Polecam tę książkę.

Przeczytałem tę książkę po raz kolejny, ale od ostatniego razu zapomniałem większości fabuły. Niektóre fragmenty wydawały mi się znajome podczas czytania, ale ciężko jest mi zapamiętywać szczegóły tak abstrakcyjnych książek, więc była to miła i czasami wciąż zaskakująca lektura.

Fabuła książki jest ciekawa, ale jej najciekawsza część zaczyna się dość późno. Na szczęście...

Delicious!

Delicious!

Klasyczny Lem. Swoim wizjonerstwem i rozkminami idzie na pełnej kurtyzanie, ale nadal czyta się to jak podręcznik do nauki czegoś topornego. Entuzjastom złego słowa nie powiem, ale osobiście 75% czasu musiałem się trochę zmuszać.

Klasyczny Lem. Swoim wizjonerstwem i rozkminami idzie na pełnej kurtyzanie, ale nadal czyta się to jak podręcznik do nauki czegoś topornego. Entuzjastom złego słowa nie powiem, ale osobiście 75% czasu musiałem się trochę zmuszać.

Nie dla mnie.
Po raz kolejny przekonuję się, że Lem do moich gustów nie trafia.

Nie dla mnie.
Po raz kolejny przekonuję się, że Lem do moich gustów nie trafia.

Bardzo dziwna jest to książka. Zaczyna się dziwnie, a z każdą kolejną stroną stężenie dziwności wzrasta coraz to bardziej. Dlaczego tak jest? Moim zdaniem najważniejszym motywem są zagnieżdżone struktury. Na samym początku akcja dzieje się w bliżej niesprecyzowanej przyszłości (a jeżeli była sprecyzowana, to ja tego nie pamiętam). Pierwsze zagnieżdżenie jest takie, że w tej przyszłości odbywa się kongres futurologiczny, który dotyczy jeszcze dalszej przyszłości. Każda taka zagnieżdżona struktura otwiera Lemowi pole do opisywania różnych dziwności i narastających komplikacji. Następnie, również, mamy halucynacje w halucynacjach, społeczeństwa w społeczeństwach, dekadentyzm wewnątrz innego dekadentyzmu. Jeżeli połączyć to z ostrym piórem Lema, świetnymi neologizmami i grami słownymi, wyrazistą, choć zarazem psychodeliczną, wizją przyszłości, to wychodzi coś naprawdę trafiającego w sedno

Jest to także tekst pesymistyczny. Dotyczy on chyba głównie tego, że rozwój technologiczny następuje szybciej niż rozwój ludzkiego umysłu. Czyli po pewnym czasie po prostu przestajemy jako gatunek nadążać. Pozycja ta ma też jednak kilka wad. Myślę, że nie ma tutaj żadnej przewodniej osi fabularnej. To jest w istocie seria impresji, bardzo dobrych, ale jednak scenek rodzajowych. Mimo że cały czas robi się coraz dziwniej i śruba jest konsekwentnie dokręcana aż do końca, to w pewnych miejscach było nudno — nie każde uderzenie było równie uderzające

Zdecydowanie wolę tragicznego Lema z „Solaris” niż Lema-satyryka stąd, ale nadal warto przeczytać. Podobna atmosfera szaleństwa z zamazaną granicą między snem a jawą była też w „Pamiętniku znalezionym w wannie”, ale tutaj wyszło to lepiej

Bardzo dziwna jest to książka. Zaczyna się dziwnie, a z każdą kolejną stroną stężenie dziwności wzrasta coraz to bardziej. Dlaczego tak jest? Moim zdaniem najważniejszym motywem są zagnieżdżone struktury. Na samym początku akcja dzieje się w bliżej niesprecyzowanej przyszłości (a jeżeli była sprecyzowana, to ja tego nie pamiętam). Pierwsze zagnieżdżenie jest takie, że w tej...