Wyspa Łza

W końcu "zmęczyłam" tę książkę i szkoda, że zabrakło mi kilku dni, żeby skończyć ją w starym roku. Bo jak teraz taką książkę zakwalifikować, ani w 2017 jej nie skończyłam ani w 2018 nie zaczęłam i teraz tak sobie to trwa w zawieszeniu. Przynajmniej zniknie ze Stoisku Wstydu. Nie do końca wiem jak się czuję z tą lekturą, ale chyba jednak nie do końca dobrze.

W końcu "zmęczyłam" tę książkę i szkoda, że zabrakło mi kilku dni, żeby skończyć ją w starym roku. Bo jak teraz taką książkę zakwalifikować, ani w 2017 jej nie skończyłam ani w 2018 nie zaczęłam i teraz tak sobie to trwa w zawieszeniu. Przynajmniej zniknie ze Stoisku Wstydu. Nie do końca wiem jak się czuję z tą lekturą, ale chyba jednak nie do końca dobrze.

Uwielbiam Joannę Bator ale tej książki totalnie nie zrozumiałam. Jedyne co z niej wyniosłam to, że NIE chcę na Sri Lankę.

Uwielbiam Joannę Bator ale tej książki totalnie nie zrozumiałam. Jedyne co z niej wyniosłam to, że NIE chcę na Sri Lankę.

Jeśli ktoś zapytałby mnie o nazwisko ulubionego autorki bez wahania odpowiedziałabym, że jest to Joanna Bator. Jej twórczość darzę ogromnym uznaniem a książka "Gorzko, gorzko" jest numerem jeden na mojej prywatnej liście lektur ostatniego dziesięciolecia. Powieści autorki dotykają tematów trudnych, często bolesnych, jednak dla mnie stanowią swoiste katharsis pozwalając dojść do głosu emocjom i myślom zepchniętym na co dzień w najdalszych zakamarek duszy. To co ją wyróżnia to mistrzowskie kreowanie postaci, zwłaszcza kobiecych, ukazując ich lęki, pragnienia i próby radzenia sobie z traumami przeszłości. Jej bohaterki naznaczone trudnymi doświadczeniami szukają często własnej tożsamości, gnane po świecie od Japonii po Wałbrzych.

"Wyspa Łza" to powieść Joanny Bator, którą trudno zdefiniować. Ni to dziennik, ni reportaż, daleko jej też do autobiografii czy filozoficznego eseju.
Punktem wyjścia dla tej historii jest zaginięcie na Sri Lance amerykańskiej turystki Sandry Valentine, której tropem postanawia podążyć autorka. Mogą się jednak poczuć rozczarowani ci czytelnicy, którzy wyobrazili sobie, że opowieść ta będzie reportażem śledczym. Odwiedzając miejsca, gdzie wiele lat temu widziana była zaginiona, Joanna Bator snuje refleksje nad własnym życiem, relacjami z bliskimi i swoją karierą pisarską. Chętnie wraca do czasów dzieciństwa i młodości, gdzie Wałbrzych, w którym wtedy mieszkała był centrum jej wszechświata by płynnie przejść do swoich wojaży po całym świecie, które są jedynym stałym elementem jej życia.
Brak tu spójnej fabuły za to mnóstwo dywagacji, dygresji i obserwacji ludzi i ich zwyczajów. Sama Sri Lanka pięknie prezentuje się w zdjęciach Adama Golca, które są ilustracją książki. To te czarno-białe fotografie, bardziej niż sam tekst skłaniały mnie do tego aby przewracać kolejne strony tej pozycji.
Mimo ogromnej sympatii do pisarki nie przemówiła do mnie koncepcja tego dzieła. Nie sposób jej oczywiście odmówić książce językowej finezji i oryginalności, ale lektura "Wyspy Łzy" była dla mnie dużym wyzwaniem intelektualnym, które wymagało maksymalnego skupienia. Lubię książki, które zmuszają do refleksji ale fanką filozoficznych dysput z samą sobą nie jestem.

Książka ta nie wpływa na moją ocenę twórczości Joanny Bator. Po prostu ten tekst nie trafił na podatny grunt, co nie zmienia faktu, że autorka jest wybitną pisarką i z niecierpliwością czekam na kolejne jej książki.

Jeśli ktoś zapytałby mnie o nazwisko ulubionego autorki bez wahania odpowiedziałabym, że jest to Joanna Bator. Jej twórczość darzę ogromnym uznaniem a książka "Gorzko, gorzko" jest numerem jeden na mojej prywatnej liście lektur ostatniego dziesięciolecia. Powieści autorki dotykają tematów trudnych, często bolesnych, jednak dla mnie stanowią swoiste katharsis pozwalając...

Ta książka podobała mi się bardzo! Jedna z najlepszych książek tej autorki, a przeczytałam wszystkie poza "Japoński wachlarz. Powroty" - ta już czeka na swoją kolej.

Ta książka podobała mi się bardzo! Jedna z najlepszych książek tej autorki, a przeczytałam wszystkie poza "Japoński wachlarz. Powroty" - ta już czeka na swoją kolej.

To nie dla mnie..

To nie dla mnie..

Podobała mi się. Osobisty pamietnik z podróży, zapis przemyśleń i spostrzeżeń, przygotowanie do napisania kolejnej powieści. Trochę zwierzeń, trochę fantazji, trochę fikcji. Dziwne bo zazwyczaj bardzo mnie męczą takie ksiaźki bez fabuły.

Podobała mi się. Osobisty pamietnik z podróży, zapis przemyśleń i spostrzeżeń, przygotowanie do napisania kolejnej powieści. Trochę zwierzeń, trochę fantazji, trochę fikcji. Dziwne bo zazwyczaj bardzo mnie męczą takie ksiaźki bez fabuły.

Nie dałam rady... czego innego szukam w książkach... "Gorzko, gorzko" mnie zachwyciła, natomiast "Wyspa łza" zmęczyła....
Źle znoszę zbyt dużą wielowątkowość i nadmierne komentowanie opisów i przeżyć... takie rozwlekanie... zupełnie nie czuję tego...

Nie dałam rady... czego innego szukam w książkach... "Gorzko, gorzko" mnie zachwyciła, natomiast "Wyspa łza" zmęczyła....
Źle znoszę zbyt dużą wielowątkowość i nadmierne komentowanie opisów i przeżyć... takie rozwlekanie... zupełnie nie czuję tego...

Ta książka najmniej przypadła mi do gustu ze wszystkich książek autorki. Chciałam dać 1, ale są też tutaj pewne dobre fragmenty. Po pierwsze bardzo mnie nudziła. Niemal kulałam każde słowo do końca. To moje pierwsze kryterium oceny książki. Nie wiem do końca o czym jest. Trochę niby ma przypominać Dostojewskiego i odwołania do sobowtóra, ale nie wyszło. Dużo zbędnych opisów i dywagacji o niczym. Taki worek niezbornych słów i nie wiadomo co to właściwie jest.

Ta książka najmniej przypadła mi do gustu ze wszystkich książek autorki. Chciałam dać 1, ale są też tutaj pewne dobre fragmenty. Po pierwsze bardzo mnie nudziła. Niemal kulałam każde słowo do końca. To moje pierwsze kryterium oceny książki. Nie wiem do końca o czym jest. Trochę niby ma przypominać Dostojewskiego i odwołania do sobowtóra, ale nie wyszło. Dużo zbędnych opisów...

Joanna Bator to moja mroczna bliźniaczka, która czasem moje myśli ubiera w słowa, a potem na tym zarabia. Podróżuje też w miejsca, w których nigdy nie byłam, żebym nie musiała tam potem jechać.
❤️

Joanna Bator to moja mroczna bliźniaczka, która czasem moje myśli ubiera w słowa, a potem na tym zarabia. Podróżuje też w miejsca, w których nigdy nie byłam, żebym nie musiała tam potem jechać.
❤️

To jest książka bardzo osobista. Taka nie za bardzo fabularna.
Motywem przewodnim jest tu co prawda hasło „znikła bez śladu” – generujące u autorki rozwiniętą obsesję na punkcie tajemniczo zaginionych młodych kobiet – ale nie można dać się zwieść tej niby-obietnicy, że ktoś tu naprawdę będzie poszukiwany i że te poszukiwania to coś głębszego niż przyczynek (w terminologii autorki tzw. „zahaczka”) do opisywania stanu batorowej duszy.
Jest podróż, jest Sri Lanka, są próby rozmów z tubylcami o zaginionej Sandrze, ale w rzeczywistości najważniejszy tu jest zlepek luźnych skojarzeń, wrażeń, wspomnień, wewnętrznych uniesień i opadów – odkrywających nam wnętrze autorki, przybliżających nam jej historie rodzinne, miłosne, wyimki z dzieciństwa, źródła literackiej twórczości, kłopoty ze snem i zmagania z ciemniejszą stroną.
Dla mnie to książka o melancholii.
Sama mam skłonność, więc kilka razy odczułam przesyt. Przekraczanie granicy między chwilowym spadkiem nastroju a wejściem z impetem na ścieżkę „czarnego słońca”, lepką od spleenu i bezsennych nocy.
Ostrzegam uczciwie – wciąga, ale wrażliwców może wynieść na grząskie smutkowiska.

To jest książka bardzo osobista. Taka nie za bardzo fabularna.
Motywem przewodnim jest tu co prawda hasło „znikła bez śladu” – generujące u autorki rozwiniętą obsesję na punkcie tajemniczo zaginionych młodych kobiet – ale nie można dać się zwieść tej niby-obietnicy, że ktoś tu naprawdę będzie poszukiwany i że te poszukiwania to coś głębszego niż przyczynek (w terminologii...