The Bell Jar

Smutna, ciekawa historia. Troszkę wolna i mało zaskakująca.

Smutna, ciekawa historia. Troszkę wolna i mało zaskakująca.

Szczerze, to książka totalnie nie przypadła mi do gustu. Jestem nią zawiedziona, gdyż uwielbiam wiersz Sylvii Plath -„Zdarzenie” i był/jest wielki rozgłos na tę autorkę, dlatego myślałam, że książka też mi się spodoba. Jednak już po przeczytaniu kilku rozdziałów wiedziałam, że to nie to.
Książka z serii „Young adult”, dla mnie strasznie naiwna. Rozumiem, że przedstawia problemy psychiczne, z jakimi borykała się bohaterka, ale po tak wielkiej autorce spodziewałam się czegoś innego…
Podobną tematykę w swojej książce oraz problemy psychiczne miał Osamu Dazai, i w powieści „Zatracenie” była ta depresja lepiej pokazana. Tutaj wzięła się ni stąd ni z owąd. Sama postać bohaterki też mnie denerwowała.
Nie poleciłabym tej książki.

Szczerze, to książka totalnie nie przypadła mi do gustu. Jestem nią zawiedziona, gdyż uwielbiam wiersz Sylvii Plath -„Zdarzenie” i był/jest wielki rozgłos na tę autorkę, dlatego myślałam, że książka też mi się spodoba. Jednak już po przeczytaniu kilku rozdziałów wiedziałam, że to nie to.
Książka z serii „Young adult”, dla mnie strasznie naiwna. Rozumiem, że przedstawia...

Znakomity (auto)portret młodej kobiety, doręczonej bezsensem istnienia i rozwijającą się depresją. Świetny język autorki, błyskotliwość, dynamiczna historia, fajnie budowany klimat najpierw zagubienia, później jakiejś formy szaleństwa.

Znakomity (auto)portret młodej kobiety, doręczonej bezsensem istnienia i rozwijającą się depresją. Świetny język autorki, błyskotliwość, dynamiczna historia, fajnie budowany klimat najpierw zagubienia, później jakiejś formy szaleństwa.

To ważna dla mnie książka, która pomogła mi zrozumieć ludzi borykających się z choroba psychiczną. Jest też zabawna i świetnie napisana.

To ważna dla mnie książka, która pomogła mi zrozumieć ludzi borykających się z choroba psychiczną. Jest też zabawna i świetnie napisana.

Książka nie zrobiła na mnie wrażenia. Mam poczucie że jest taka zwykła, prosta - dla młodzieży. Wiadomo przykro się robi gdy można wyczytać, że była to poniekąd autobiografia przed popełnieniem samobójstwa. Poczytałam ją głównie ze względu na pozytywne opinię. Czyta się szybko i przyjemnie chociaż zgubiłam watek, gdy z pisania książki zaczęła mieć próby samobójcze, jakby to wszystko stalo sie nagle. Nie przeczytałabym jej drugi raz.

Książka nie zrobiła na mnie wrażenia. Mam poczucie że jest taka zwykła, prosta - dla młodzieży. Wiadomo przykro się robi gdy można wyczytać, że była to poniekąd autobiografia przed popełnieniem samobójstwa. Poczytałam ją głównie ze względu na pozytywne opinię. Czyta się szybko i przyjemnie chociaż zgubiłam watek, gdy z pisania książki zaczęła mieć próby samobójcze, jakby to...

Moim zdaniem na korzyść wpływa tutaj pewnego rodzaju chaotyczność fabuły i poruszanych wątków, co idealnie odwzorowuje gonitwę i natłok myśli, które towarzyszą głównej bohaterce. Wpływa to na ogólny odbiór książki jako autobiografii, bo oprócz faktów z życia Sylvii Plath, które są przeplatane z losami Esther, mamy tutaj do czynienia z zatarciem granic pomiędzy celowym zabiegiem literackim, a niemożnością złożenia historii w jednolitą i logiczną całość związaną z pogłębiającą się depresją autorki. Uważam, że jest to pozycja, po którą zdecydowanie warto sięgnąć, nie tylko ze względu na fakt, że jest to jedyna powieść napisana przez Plath, ale również dlatego, że bardzo dobrze oddaje ona uczucia i rozterki, które targają osobami zmagającymi się z problemami psychicznymi.

Moim zdaniem na korzyść wpływa tutaj pewnego rodzaju chaotyczność fabuły i poruszanych wątków, co idealnie odwzorowuje gonitwę i natłok myśli, które towarzyszą głównej bohaterce. Wpływa to na ogólny odbiór książki jako autobiografii, bo oprócz faktów z życia Sylvii Plath, które są przeplatane z losami Esther, mamy tutaj do czynienia z zatarciem granic pomiędzy celowym...

Top totalny chyba po raz pierwszy trafnie opisano depresje w książce

Top totalny chyba po raz pierwszy trafnie opisano depresje w książce

Wybitna! Arcydzieło!
Książka wciągnęła mnie w otchłań rozpaczy głównej bohaterki i przedstawiła ludzka psychikę z, chyba najbardziej, realistycznej strony.
Co może wiele powiedzieć - Sylvia Plath była genialna w swoim fachu.
Polecam serdecznie!!

Wybitna! Arcydzieło!
Książka wciągnęła mnie w otchłań rozpaczy głównej bohaterki i przedstawiła ludzka psychikę z, chyba najbardziej, realistycznej strony.
Co może wiele powiedzieć - Sylvia Plath była genialna w swoim fachu.
Polecam serdecznie!!

czytając tę książkę odnosiłem wrażenie, że jest to literatura skierowana przede wszystkim do kobiet, do nastolatek, które wchodzą w dorosłość, że nas, facetów nie będą interesować te wszystkie damskie problemy, które często uważamy za błahe.

nic bardziej mylnego. po przeczytaniu mogę śmiało stwierdzić, że książka jest bardzo interesująca i prawdopodobnie spodoba się również mężczyznom, pomagając zrozumieć i rozjaśnić mgliste kobiece fanaberie, które nie są wcale takie banalne jak to się nam niejednokrotnie wydaje. dodatkowo, sprawnie i szybko się ją czyta, a styl autorki jest momentami niemal poetycki.

fabuła traktuje o 19-letniej Esther, która przyjeżdża do Nowego Jorku na miesięczny staż dziennikarski. od samego początku nie potrafi się odnaleźć w wielkim mieście, nie interesują ją imprezy, nie dogaduje się z rówieśniczkami, odczuwa pustkę. po powrocie do rodzinnego domu, pogrąża się w smutku i depresji, która doprowadza ją do choroby psychicznej i kilku prób samobójczych.

dlaczego ta książka mi się podobała? bo jest prawdziwa. zawiera wątki autobiograficzne, które tylko wzmocniają esencję tej smutnej historii. a historia ta jest także smutna w realu, ponieważ kilka miesięcy po wydaniu Szklanego klosza, #SylviaPlath popełniła samobójstwo. oto opis jej ostatnich chwil na ziemi:

"11 lutego 1963 roku Sylvia Plath, jedna z najbardziej tajemniczych pisarek XX wieku, popełniła samobójstwo przez zatrucie gazem. Ciało poetki zostało znalezione w kuchni. Jej dzieci przebywały w tym czasie w pokoju obok. Plath przed śmiercią przygotowała dla nich śniadanie.

Otworzyła okno w pokoju dzieci. Drzwi w ich pokoju uszczelniła ręcznikami od zewnątrz. Zamknęła się w kuchni, uszczelniła drzwi. Otworzyła piec gazowy. I uklękła, składając twarz na wieko pieca

Rano do mieszkania poetki zadzwoniła pielęgniarka Myra Norris. Nikt nie odpowiedział, ale pielęgniarka dostrzegła płaczące dzieci w oknie sypialni. Pracujący w pobliżu robotnik pomógł jej wyważyć drzwi."

jest to jedna z lepszych książek jakie czytałem. na jej podstawie NIE nakręcili filmu "przerwana lekcja muzyki" z Winioną Ryder i Angeliną Jolie. autorką była Susanna Kaysen.

czytając tę książkę odnosiłem wrażenie, że jest to literatura skierowana przede wszystkim do kobiet, do nastolatek, które wchodzą w dorosłość, że nas, facetów nie będą interesować te wszystkie damskie problemy, które często uważamy za błahe.

nic bardziej mylnego. po przeczytaniu mogę śmiało stwierdzić, że książka jest bardzo interesująca i prawdopodobnie spodoba się...

To zdecydowanie nie moja bajka. Nie wiem o co chodzi z modą na S. Plath. Nie chcę wielbicieli podejrzewać, że pociąga ich raczej życiorys poetki niż jej twórczość. Szklany klosz mnie zmęczył. Za gęste, za ciężkie, momentami przestarzałe. Miałem podobne odczucie przy czytaniu Buszującego w zbożu. Nie sądzę abym w dającej się przewidzieć przyszłości wziął jeszcze do ręki coś S. Plath. Niech spoczywa w pokoju.

To zdecydowanie nie moja bajka. Nie wiem o co chodzi z modą na S. Plath. Nie chcę wielbicieli podejrzewać, że pociąga ich raczej życiorys poetki niż jej twórczość. Szklany klosz mnie zmęczył. Za gęste, za ciężkie, momentami przestarzałe. Miałem podobne odczucie przy czytaniu Buszującego w zbożu. Nie sądzę abym w dającej się przewidzieć przyszłości wziął jeszcze do ręki...