Na ustach grzechu

Zaczyna się kapitalnie. Później jednak w pewnym momencie następuje przegięcie i ze smakowitej parodii robi się niesmaczna pulpa, ciągnięta na siłę. Zbyt ciężki, niepotrzebnie mhrrroczny klimat jak na coś, co miało być lekkim żartem. A tak dobrze się zaczęło!
Utwór lepiej prezentowałby się jako krótkie opowiadanie, podobnie jak późniejsza "Kręgowata". Gdyby autorka na tym poprzestała, może byłoby więcej gwiazdek.

Zaczyna się kapitalnie. Później jednak w pewnym momencie następuje przegięcie i ze smakowitej parodii robi się niesmaczna pulpa, ciągnięta na siłę. Zbyt ciężki, niepotrzebnie mhrrroczny klimat jak na coś, co miało być lekkim żartem. A tak dobrze się zaczęło!
Utwór lepiej prezentowałby się jako krótkie opowiadanie, podobnie jak późniejsza "Kręgowata". Gdyby autorka na tym...

Nie jestem fanem Trędowatej, parodii literackiej i romansów. Więc, teoretycznie, ta książka jest bardzo nie dla mnie.
Ale mnie ujęła. Lubię język i styl Samozwaniec (nawet jeśli parodiuje). Lubię jej soczyste zdania, jej trafne metafory, jej humor.
Dla kogo jest ta książka?
Dla fanów Samozwaniec, dla fanów literatury przedwojennej.

Nie jestem fanem Trędowatej, parodii literackiej i romansów. Więc, teoretycznie, ta książka jest bardzo nie dla mnie.
Ale mnie ujęła. Lubię język i styl Samozwaniec (nawet jeśli parodiuje). Lubię jej soczyste zdania, jej trafne metafory, jej humor.
Dla kogo jest ta książka?
Dla fanów Samozwaniec, dla fanów literatury przedwojennej.

Dla wybranych.

Słynną a zacną familię Kossaków godnie trzeba reprezentować i o niej nieprzeciętnym telentem błyszcząc, świadczyć, co też Magdalena czyni bez wahania, obierając formę przez nikogo wówczas nie ekspolorowaną, w polszczyznę przedwojenną zaopatrzoną i liczne nawiązania do literatury i kultury w ogóle - krajowej jak i nie - bogatą. Znajomość pierwowzoru, do którego odnosi się 'Na ustach grzechu', konieczną nie jest, ale zapoznanie ze wstępem Jerzego Waldorfa przydatnym wielce okazać się może. Satyra nieprzeciętna lotami wysokimi naznaczona, niegdyś częsta a wręcz powszechna, dzisiaj - 100 lat po wydaniu debiutu Magdaleny Samozwaniec - do gatunków wymarłych zaliczyć by ją trzeba. Obecnie zastąpiona została przez humor rubaszny, gminny, gustom ludności polskiej z 21. wieku schlebiający. Albowiem taka satyra jaka inteligencja w narodzie, mawiał nieznany wieszcz.

I jeszcze o rewelacyjnej interpretacji Ireny Kwiatkowskiej trzeba wspomnieć, która nagrana dla Polskiego Radia w 1976 roku, oficjalnie niewydana dotychczas, dostępna na Yutubie czy na Chomikach różnych, jest jednak niepełna niestety: brak a to kilku zdań tu, a to słowa pojedyńczego ówdzie, a to całego rozdziału (nr 14 - widać żartowanie na temat Murzynów było niepolityczne już w '70. latach.)

Dla wybranych.

Słynną a zacną familię Kossaków godnie trzeba reprezentować i o niej nieprzeciętnym telentem błyszcząc, świadczyć, co też Magdalena czyni bez wahania, obierając formę przez nikogo wówczas nie ekspolorowaną, w polszczyznę przedwojenną zaopatrzoną i liczne nawiązania do literatury i kultury w ogóle - krajowej jak i nie - bogatą. Znajomość pierwowzoru, do...

Bardzo krótka historyjka, napisana w dowcipny sposób, wyśmiewająca język i schematyczność romansów, ale do zapomnienia po jednym dniu. Autorka nie przedstawia postaci, ani nie wprowadza w historię. Po prostu bawi się słowem. Do przeczytania na jeden wieczór.

Bardzo krótka historyjka, napisana w dowcipny sposób, wyśmiewająca język i schematyczność romansów, ale do zapomnienia po jednym dniu. Autorka nie przedstawia postaci, ani nie wprowadza w historię. Po prostu bawi się słowem. Do przeczytania na jeden wieczór.

Czytałam tę książkę wiele lat temu, wtedy nawet wydawała mi się zabawna. Po latach uważam, że mocno się postarzała i mocno trąci myszką, być może dlatego, że nigdy nie czytałam "Trędowatej"(poległam na samym początku). Chyba rację miał ojciec autorki Wojciech Kossak gdy pewnego razu stwierdził, że Jerzy maluje, Lilka pisze świetne wiersze, a biedna Madzia cóż, jakoś sobie radzi.

Czytałam tę książkę wiele lat temu, wtedy nawet wydawała mi się zabawna. Po latach uważam, że mocno się postarzała i mocno trąci myszką, być może dlatego, że nigdy nie czytałam "Trędowatej"(poległam na samym początku). Chyba rację miał ojciec autorki Wojciech Kossak gdy pewnego razu stwierdził, że Jerzy maluje, Lilka pisze świetne wiersze, a biedna Madzia cóż, jakoś sobie...

Bardzo błyskotliwa, niewiarygodnie prześmiewcza i złośliwa w stosunku do największego w pierwszych czterech dekadach XX wieku - szesnaście wydań w latach 1909-1937 - romansidła z wyższych sfer, pod wiele mówiącym tytułem "Trędowata", autorstwa Heleny Mniszkówny. Aby cieszyć się w pełni pastiszem zaproponowanym przez Magdalenę Samozwaniec, powinno się najpierw przeczytać oryginał, czyli "Trędowatą", ale nie mogłabym skazać się na takie cierpienie, bo romanse to nie moja bajka.

Bardzo błyskotliwa, niewiarygodnie prześmiewcza i złośliwa w stosunku do największego w pierwszych czterech dekadach XX wieku - szesnaście wydań w latach 1909-1937 - romansidła z wyższych sfer, pod wiele mówiącym tytułem "Trędowata", autorstwa Heleny Mniszkówny. Aby cieszyć się w pełni pastiszem zaproponowanym przez Magdalenę Samozwaniec, powinno się najpierw przeczytać...

"Godzina szczęścia lepsza jest, wierzaj mi, niż wieki nieszczęścia i bólu". Godzina z dobrą, wywołującą uśmiech na twarzy, rozweselającą i zabawną książką lepsza jest czasem, niż godziny z poważnymi wynurzeniami, które poprawić nastroju, humoru nie potrafią. Z tą książką można miło spędzić dziesiątki beztroskich minut.
Napisać dobrą książkę satyryczną nie jest łatwo. Magdalena Samozwaniec (córka Wojciecha Kossaka i siostra Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej) wydała 1922 roku powieść "z wyższych sfer", która jest parodią, pastiszem na wydawane na dużą skalę i chętnie czytane w okresie międzywojennym romanse, których akcja umieszczona jest w dworach, pałacach, zamkach owych sfer wyższych. Powieść składa się z piętnastu krótkich rozdziałów, bardzo zręcznie napisanych. Im dłużej się powieść czyta, tym zabawniejsza się staje. Jerzy Waldorff pisał, iż duży wpływ na tworzenie książki mieli najbliżsi autorki. Waldorff pisze: "Kolejne rozdziały czytano przy rodzinnym stole, wspólnie krytykowano i uzupełniano dowcipami tworzonymi ad hoc, przy dobrym jedzeniu i winie". Powstało dzięki temu rewelacyjne dzieło satyryczne. Polecam wydanie z roku 2007 (Świat Książki). Wydanie to jest ilustrowane. Ilustrował Julian Bohdanowicz.
Książkę czyta się bardzo szybko. Jest bardzo udana i warto ją uwzględnić w swoich czytelniczych planach bliższych lub dalszych. Jest to już pozycja klasyczna (ponad stuletnia),ale nadal godna uwagi i z zaciekawieniem, przyjemnością czyta się kolejne jej strony.

"Godzina szczęścia lepsza jest, wierzaj mi, niż wieki nieszczęścia i bólu". Godzina z dobrą, wywołującą uśmiech na twarzy, rozweselającą i zabawną książką lepsza jest czasem, niż godziny z poważnymi wynurzeniami, które poprawić nastroju, humoru nie potrafią. Z tą książką można miło spędzić dziesiątki beztroskich minut.
Napisać dobrą książkę satyryczną nie jest łatwo....

Wydawnictwo AWIR Katowice 1947r.

Na początku obcowania z tą książką po przeczytaniu "Słowo o Madzi" A. M. Swiniarkiego myślałam, iż przeczytam lekką, ciekawą, delikatnie satyryczną, podkpiewającą parodię, jednak moim zdaniem autorka starała się być na siłę tak fajna i tak przezabawna, że finalnie przekombinowała. Przerost formy nad treścią.
Zamiast skupić się na sensie parodii romantycznej powiastki skupiała się za bardzo na doborze wykpiewających epitetów, co odwracało moją uwagę od całokształtu. Finalnie mało co pamiętam z fabuły, natomiast pamiętam kilka jakichś śmiesznie użytych słów. Mnie się nie podobała ta książka. Ilustracje Gwidona Miklaszewskiego za to na plus.

Wydawnictwo AWIR Katowice 1947r.

Na początku obcowania z tą książką po przeczytaniu "Słowo o Madzi" A. M. Swiniarkiego myślałam, iż przeczytam lekką, ciekawą, delikatnie satyryczną, podkpiewającą parodię, jednak moim zdaniem autorka starała się być na siłę tak fajna i tak przezabawna, że finalnie przekombinowała. Przerost formy nad treścią.
Zamiast skupić się na sensie...

Jak czyta Irena Kwiatkowska - to nawet zabawna.

Jak czyta Irena Kwiatkowska - to nawet zabawna.

[...]
Stefania zapłoniła się, aż po białka, a nawet żółtka swoich oczu.

𝗣𝗥𝗭𝗘𝗠𝗬Ś𝗟𝗔𝗡𝗔 𝗠𝗜𝗘𝗦𝗭𝗔𝗡𝗞𝗔 𝗣𝗔𝗥𝗢𝗗𝗜𝗜 𝗜 𝗣𝗔𝗦𝗧𝗜Ż𝗨 !
Sama książeczka niewielkich rozmiarów, ale jakże treściwa.
W skrócie to parodia „Trędowatej” Heleny Mniszkówny. Autorka umiejętnie bawi się słowem.
Ilustracje pana Bohdanowicza są idealnym uzupełnieniem opowieści.
Jeśli tylko potraficie docenić satyryczne poczucie humoru oraz zabawę językiem upss to było nie zamierzone, a może jednak…😅
𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠 !

[...]
Stefania zapłoniła się, aż po białka, a nawet żółtka swoich oczu.

𝗣𝗥𝗭𝗘𝗠𝗬Ś𝗟𝗔𝗡𝗔 𝗠𝗜𝗘𝗦𝗭𝗔𝗡𝗞𝗔 𝗣𝗔𝗥𝗢𝗗𝗜𝗜 𝗜 𝗣𝗔𝗦𝗧𝗜Ż𝗨 !
Sama książeczka niewielkich rozmiarów, ale jakże treściwa.
W skrócie to parodia „Trędowatej” Heleny Mniszkówny. Autorka umiejętnie bawi się słowem.
Ilustracje pana Bohdanowicza są idealnym uzupełnieniem opowieści.
Jeśli tylko potraficie docenić satyryczne...