Muskając aksamit

„Muskając aksamit” Sarah Waters to debiutancka powieść brytyjskiej autorki, która od razu zyskała uznanie dzięki odważnej fabule i klimatowi epoki wiktoriańskiej. Historia skupia się na Nancy Astley, młodej dziewczynie z prowincji, której życie zmienia się, gdy poznaje Kitty Butler – artystkę wodewilową występującą w męskich przebraniach. W pogoni za marzeniami i uczuciami Nancy porzuca spokojne życie u boku rodziny, by ruszyć za Kitty do Londynu. Tam odkrywa nie tylko świat sceny, ale też własną tożsamość – w tym seksualną – co prowadzi ją przez wzloty, upokorzenia i trudne lekcje życiowe.
Waters z niezwykłą precyzją oddaje realia XIX-wiecznej Anglii, kontrastując pruderyjną fasadę społeczeństwa z jego ukrytymi pragnieniami i hipokryzją. Powieść jest pełna detali – od opisów teatrów rewiowych po ulice Londynu – co tworzy immersyjny obraz epoki. Styl autorki jest płynny, barwny i sugestywny, a narracja w pierwszej osobie pozwala głęboko wczuć się w emocje bohaterki.
To, co wyróżnia książkę, to śmiałość w eksploracji wątków homoerotycznych. „Muskając aksamit” nie boi się pokazywać miłości między kobietami w czasach, gdy była tematem tabu, a jednocześnie robi to z wyczuciem i autentycznością. Nie jest to jednak powieść dla wszystkich – momentami bywa dosadna, wręcz prowokująca, co może budzić sprzeczne uczucia u bardziej konserwatywnych czytelników.
Fabuła, choć momentami przewidywalna, trzyma w napięciu dzięki ewolucji Nancy – od naiwnej dziewczyny do świadomej siebie kobiety. Nie brakuje tu dramatycznych zwrotów, ale też subtelnych refleksji nad wolnością i poszukiwaniem szczęścia. Dla mnie to solidna, dobrze napisana powieść historyczna z mocnym akcentem na tematykę LGBT. Polecam ją tym, którzy lubią odważne historie osadzone w przeszłości i nie boją się emocjonalnych rollercoasterów.

Plusy:

Klimat epoki: Autorka świetnie oddaje atmosferę wiktoriańskiej Anglii – od brudu ulic po blichtr teatrów. Czytelnik czuje się, jakby naprawdę przeniósł się w czasie.
Śmiała tematyka: Odważne przedstawienie miłości między kobietami w XIX wieku to coś, co wyróżnia książkę na tle innych powieści historycznych.
Bohaterka z krwi i kości: Nancy Astley jest autentyczna – jej naiwność, pasja i późniejsza przemiana są wiarygodne i angażujące emocjonalnie.
Styl pisania: Płynny, obrazowy język Waters sprawia, że książkę czyta się z przyjemnością, a opisy są sugestywne i pełne detali.
Społeczna obserwacja: Powieść zręcznie punktuje hipokryzję i ograniczenia epoki, co nadaje jej głębię.

Minusy:


Przewidywalność: Niektóre zwroty akcji, zwłaszcza w relacjach Nancy i Kitty, mogą być dla wprawnego czytelnika zbyt oczywiste.
Długość: Momentami fabuła się dłuży – szczegółowe opisy czy wątki poboczne mogą nużyć osoby szukające szybszego tempa.
Dosadność: Sceny erotyczne czy trudniejsze momenty (np. upokorzenia Nancy) bywają zbyt bezpośrednie, co może odstraszyć niektórych czytelników.
Ton emocjonalny: Książka ma melancholijny, czasem przytłaczający wydźwięk, co nie każdemu przypadnie do gustu.
Ograniczone tło postaci pobocznych: Poza Nancy inne postacie, jak Kitty czy Diana, mogłyby być lepiej rozwinięte, bo czasem wydają się jednowymiarowe.
Podsumowując, to książka z wyraźnymi atutami – zwłaszcza dla fanów historii i nietypowych romansów – ale nie pozbawiona wad, które mogą wpłynąć na odbiór, jeśli nie lubisz powolnej narracji czy mocniejszych tematów.

Moja ocena: 7/10.

„Muskając aksamit” Sarah Waters to debiutancka powieść brytyjskiej autorki, która od razu zyskała uznanie dzięki odważnej fabule i klimatowi epoki wiktoriańskiej. Historia skupia się na Nancy Astley, młodej dziewczynie z prowincji, której życie zmienia się, gdy poznaje Kitty Butler – artystkę wodewilową występującą w męskich przebraniach. W pogoni za marzeniami i uczuciami...

Historyczna powieść ale bardzo gładko napisana. Porusza tematy tabu wiktoriańskiej Anglii, chociaż i dzisiaj dla niektórych trudne do ogarnięcia. Tym bardziej polecam.

Historyczna powieść ale bardzo gładko napisana. Porusza tematy tabu wiktoriańskiej Anglii, chociaż i dzisiaj dla niektórych trudne do ogarnięcia. Tym bardziej polecam.

Na początku myślałam, że historia będzie trochę inna. O dziwo jest dosyć dobrze przedstawione rozwinięcie i dojrzenie postaci. Od drugiej do połowy trzeciej części czytanie było dla mnie na tyle trudne i męczące, że rozważałam porzucenie książki jednak dobrnęłam do końca i nie żałuję.

Na początku myślałam, że historia będzie trochę inna. O dziwo jest dosyć dobrze przedstawione rozwinięcie i dojrzenie postaci. Od drugiej do połowy trzeciej części czytanie było dla mnie na tyle trudne i męczące, że rozważałam porzucenie książki jednak dobrnęłam do końca i nie żałuję.

Rewelacja. Autorka świetnie opisuje życie w wiktoriańskiej Anglii.

Rewelacja. Autorka świetnie opisuje życie w wiktoriańskiej Anglii.

Bardzo dobra. Polecam

Bardzo dobra. Polecam

Trudna sprawa. Napisana sprawnie, ale dla mnie to co chyba miało zaskakiwać czy może ekscytować to u mnie akurat troszkę zgrzytało. Dobrze, że koniec przyzwoity.

Trudna sprawa. Napisana sprawnie, ale dla mnie to co chyba miało zaskakiwać czy może ekscytować to u mnie akurat troszkę zgrzytało. Dobrze, że koniec przyzwoity.

Nie dość że miłość lesbijska w okresie wiktoriańskim, to jeszcze wątki z płatną miłością. Ale jaką! "Prostytutki – panie wybaczą – noszą futra, perły i diamenty"... Ale jednocześnie przebierają się w publicznych wychodkach na Piccadilly, a z okolicznych podwórek robiły sobie latrynę. Ale wystarczająco dużo, jak dla kobiety, jest tu też o męskiej prostytucji - ale ćśśś, nie będę przecież spojlerować.

Nie dość że miłość lesbijska w okresie wiktoriańskim, to jeszcze wątki z płatną miłością. Ale jaką! "Prostytutki – panie wybaczą – noszą futra, perły i diamenty"... Ale jednocześnie przebierają się w publicznych wychodkach na Piccadilly, a z okolicznych podwórek robiły sobie latrynę. Ale wystarczająco dużo, jak dla kobiety, jest tu też o męskiej prostytucji - ale ćśśś, nie...

bardzo dobra książka o miłości lesbijskiej w czasach wiktoriańskich.

bardzo dobra książka o miłości lesbijskiej w czasach wiktoriańskich.

Nigdy nie słyszałam o S. Waters, i pewnie bym nie usłyszała, gdyby mi jej nie pożyczyła dziewczyna mojego brata, za co bardzo dziękuję!
Książka jest świetna! Klimat końca XIX wieku, nieśmiałe a zarazem śmiałe sceny, Anglia w swoich skrajnościach, przekrój społeczny...
Powieść jest w jakby wyciągnięta z epoki romantyzmu i następującym po nim pozytywizmu. Taką wersję romantyzmu bardzo lubię 🤭 a wątki socjalistyczne w powieściach zawsze tak pięknie brzmią (za co uwielbiałam tą epokę, "Lalka" czy późniejsza powieść "Ludzie bezdomni")... Może trochę poleciałam z tymi nurtami, ale ciężko nie polecieć 😁
Bardzo lubię łączyć sobie historyjki w różne zbiory i myślę, że gdyby sparować tą książkę z czymś z naszego paletka byłaby to "Panna doktór Sadowska", non-fiction. A poza to może coś z "Nędzników" 😂
Dziękuję za uwagę i zachęcam do czytania.
Tymczasem ja zamawiam resztę książek S. Waters... 😎

Nigdy nie słyszałam o S. Waters, i pewnie bym nie usłyszała, gdyby mi jej nie pożyczyła dziewczyna mojego brata, za co bardzo dziękuję!
Książka jest świetna! Klimat końca XIX wieku, nieśmiałe a zarazem śmiałe sceny, Anglia w swoich skrajnościach, przekrój społeczny...
Powieść jest w jakby wyciągnięta z epoki romantyzmu i następującym po nim pozytywizmu. Taką wersję...

Książka podzielona jest na 3 części. Przyznam szczerze, że czytając pierwszą część miałam ochotę odłożyć książkę i o niej zapomnieć. Nie wciągnęła mnie wcale a wręcz nudziła. Słyszałam pozytywne komentarze o tej autorce więc zmusiłam się i dotrwałam do drugiej części, która ku mojemu zadowoleniu, była ciekawsza i wreszcie powoli się wciągnęłam w fabułę. Ogólnie trochę wymęczyła mnie ta książka ale myślę, że dam jeszcze szansę tej autorce i sięgnę po inne pozycje, żeby się przekonać, czy tylko "Muskając muślin" tak opornie mi się czytało.
Duży plus za poświęcenie książki tematowi homoseksualizmu, poszukiwaniu swojej tożsamości, dorastaniu, o tym, jak zawsze światem rządzili bogaci i jak łatwo zatracić się w chęci posiadania pięknych, materialnych rzeczy.
Główna bohaterka w większości mnie irytowała. Nie doceniała tych, którzy ją naprawdę kochali a rzucała się w ramiona osób, którzy ją tylko wykorzystywali dla swoich uciech i korzyści. Nie miałam dla niej współczucia ani razu. W końcu sama zapracowała sobie na większość przykrych sytuacji, w których się znalazła. Bardzo trafnie autorka pokazała, jak człowiek zaczyna wybrzydzać i zadzierać nosa, gdy mu się powodzi a jak szybko zaczyna płakać i żałować swoich czynów, gdy fortuna obróci swoje koło.
Bardzo mi się podobały opisy zmian zachodzących w społeczeństwie angielskim w XIX wieku oraz opisy życia codziennego. Niby dziwimy się dlaczego ludzie się wtedy rzadko kąpali ale komu by się chciało kąpać, gdy po wodę trzeba było iść kawał drogi i to z własnym wiadrem?

Książka podzielona jest na 3 części. Przyznam szczerze, że czytając pierwszą część miałam ochotę odłożyć książkę i o niej zapomnieć. Nie wciągnęła mnie wcale a wręcz nudziła. Słyszałam pozytywne komentarze o tej autorce więc zmusiłam się i dotrwałam do drugiej części, która ku mojemu zadowoleniu, była ciekawsza i wreszcie powoli się wciągnęłam w fabułę. Ogólnie trochę...