Komu bije dzwon

więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com

W 1937 roku Ernest Hemingway wyjechał do Hiszpanii, aby relacjonować tamtejszą wojnę domową dla amerykańskich gazet. Trzy lata później ukończył powieść, która do dziś uznawana jest za jedną z najważniejszych książek o wojnie. Co sprawia, że „Komu bije dzwon” ma taką opinię?

Młody amerykański profesor języka hiszpańskiego z Montany bierze roczny urlop i wyjeżdża do Hiszpanii, by jako ochotnik wspierać republikańskich partyzantów. Otrzymuje zadanie wysadzenia strategicznie ważnego mostu, co ma ułatwić atak na miasto Segowia, znajdujące się pod kontrolą faszystów generała Franco. W ciągu trzech dni spędzonych w górach Robert Jordan doświadcza więcej niż przez całe swoje dotychczasowe życie: spotyka wielką miłość, odnajduje poczucie braterstwa, ale też poznaje prawdę o lojalności, odwadze i poświęceniu. Stopniowo dociera do niego bezsens wojny i zło, które drzemie w ludziach.

W ciągu jednego tygodnia przeczytałem Bukowskiego, Hemingwaya i Burroughsa — egzystencjalizm uderzył we mnie z kilku stron, choć w zupełnie różnych odsłonach. Zdecydowanie wolę Hemingwaya z okresu kubańskiego — refleksje nad ludzką naturą również tam są obecne, ale klimat jest bardziej leniwy, wręcz kontemplacyjny. „Komu bije dzwon” to natomiast kwintesencja jego stylu: krótkie zdania, proste środki wyrazu i jednocześnie niezwykle sugestywny język.

To opowieść o wojnie domowej w Hiszpanii, ale tak naprawdę historia o szukaniu siebie i poznawaniu drugiego człowieka — prawdziwie, bez złudzeń. Niektóre zdania mogą wydawać się nienaturalne, ale to celowy zabieg autora — stylizowany na sposób mówienia, zbliżony do potocznego hiszpańskiego. Podejrzewam, że właśnie ten styl może wielu czytelników odrzucić już na początku. W połączeniu z niezbyt dynamiczną akcją może być trudny do przebrnięcia dla tych, którzy nie lubią kontemplacyjnej lektury.

Dostajemy sporo wątków z przeszłości, które budują bohaterów bardziej niż samą fabułę — i to również może momentami nużyć. Jednak w drugiej połowie książki narracja skupia się już na głównym zadaniu i postaci Roberta Jordana, co wyraźnie buduje napięcie. A finał? Fenomenalny — smutny, ale jednocześnie niezwykle poruszający i budujący.

Doskonała książka, choć trudna i wymagająca od czytelnika pełnego skupienia.

więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com

W 1937 roku Ernest Hemingway wyjechał do Hiszpanii, aby relacjonować tamtejszą wojnę domową dla amerykańskich gazet. Trzy lata później ukończył powieść, która do dziś uznawana jest za jedną z najważniejszych książek o wojnie. Co sprawia, że „Komu bije dzwon” ma taką opinię?

Młody amerykański profesor języka...

„Jaką złą rzeczą jest wojna.”

Zdanie to mogłoby stanowić samoistne najważniejsze podsumowanie dzieła Hemingwaya, które traktuje o bolączce ludzkości jaką jest stawanie przeciwko sobie nawzajem.
„Komu bije dzwon” to opowieść o człowieczeństwie, które zostaje zasypane stosami ciał, a które koniec końców wyłania się z tej przerażającej figury przeszłości, by uderzyć w sumie i przypomnieć o istnieniu duszy.
To także historia o zaufaniu i lojalności, które wymyka się prawom logiki i chłodnej kalkulacji, by zaskoczyć tych, którzy utracili już nadzieję i wiarę w ludzkość.
To też opowieść o miłości. Miłości, która zwycięża śmierć, nawet jeśli nie może jej powstrzymać.

Jak bardzo aktualne wciąż jest to dzieło i dosłownie i w przenośni. I jak świetny warsztat prezentuje autor za jego pomocą.

Polecam, nawet jeśli przyjdzie wam zacisnąć zęby, gdy mowa o okrucieństwach, jakie ludzie zadają sobie nawzajem. Wierzę, że odnajdziecie w niej też światło.

„Jaką złą rzeczą jest wojna.”

Zdanie to mogłoby stanowić samoistne najważniejsze podsumowanie dzieła Hemingwaya, które traktuje o bolączce ludzkości jaką jest stawanie przeciwko sobie nawzajem.
„Komu bije dzwon” to opowieść o człowieczeństwie, które zostaje zasypane stosami ciał, a które koniec końców wyłania się z tej przerażającej figury przeszłości, by uderzyć w sumie i...

Wojna domowa w Hiszpanii.

Pewien amerykański ochotnik, specjalista od materiałów wybuchowych przyłącza się do grupy partyzanckiej wspierającej Republikę. Zadaniem głównego bohatera jest wysadzenie ważnego strategicznie mostu.

Może to klasyka, może to Hemingway, Może wypada przeczytać bo wypada, ale do mnie niestety ta pozycja nie przemówiła zupełnie.

Zarzuty ? Niemiłosiernie nudna, rozwlekła, usypiająca i tylko miejscami ciekawa. Zdecydowaną większość książki stanowią dygresje ,rozterki wewnętrze bohaterów, przemyślenia oraz indoktrynacje polityczne. Tylko niewielką część stanowi samo zagadnienie wysadzenia mostu. Przeczytanie książki jest ogromnym wyzwaniem. Jest bardzo męcząca. Aż dziw bierze że ta sama osoba mogła napisać rewelacyjnego 'Starego Człowieka i Morze' oraz słabą w mojej opinii powieść 'Komu Bije Dzwon'. Subiektywnie: 4/10. Tak to niestety oceniam w przypadku tej pozycji.

Wojna domowa w Hiszpanii.

Pewien amerykański ochotnik, specjalista od materiałów wybuchowych przyłącza się do grupy partyzanckiej wspierającej Republikę. Zadaniem głównego bohatera jest wysadzenie ważnego strategicznie mostu.

Może to klasyka, może to Hemingway, Może wypada przeczytać bo wypada, ale do mnie niestety ta pozycja nie przemówiła zupełnie.

Zarzuty ?...

7.5/10 - lubię w długich książkach to, że zaprzyjaźniasz się z bohaterami i wsiąkasz w ich świat. Moja pierwsza książka Hemingwaya i obiecuję sobie, że nie ostatnia.

7.5/10 - lubię w długich książkach to, że zaprzyjaźniasz się z bohaterami i wsiąkasz w ich świat. Moja pierwsza książka Hemingwaya i obiecuję sobie, że nie ostatnia.

Wracam do tej książki co kilka lat. Polecam niezmiennie!

Wracam do tej książki co kilka lat. Polecam niezmiennie!

Opowieść o republikańskich partyzantach z hiszpańskiej wojny domowej. Do grupy Hiszpanów przybywa Amerykanin, który ma ich skłonić do wsparcia go przy wysadzeniu mostu.

Bardzo surowa historia, zarówno pod względem środowiska, w jakim żyją bohaterowie, jak i ich charakterów. Mnie nie urzekła, zbyt monotonna, styl narracji niezbyt wciągający i trochę zbyt chaotyczny. Ciekawy wątek miłosny, ale jednocześnie mocno odpychający.

Opowieść o republikańskich partyzantach z hiszpańskiej wojny domowej. Do grupy Hiszpanów przybywa Amerykanin, który ma ich skłonić do wsparcia go przy wysadzeniu mostu.

Bardzo surowa historia, zarówno pod względem środowiska, w jakim żyją bohaterowie, jak i ich charakterów. Mnie nie urzekła, zbyt monotonna, styl narracji niezbyt wciągający i trochę zbyt chaotyczny. Ciekawy...

Hemingway pokazuje, że prawdziwe bohaterstwo polega na świadomym wyborze ofiary, nie na patosie.

Hemingway pokazuje, że prawdziwe bohaterstwo polega na świadomym wyborze ofiary, nie na patosie.

Dobry początek, potem bardzo rozwleczony i po prostu nudny środek, pod koniec znowu nabierając tempa. Styl pisania Hemingwaya nie podchodzi mi zbytnio, a liczne powtórzenia w dialogach i monotonia opisu przeżyć i przemyśleń raczej nuży, a nie skłania do refleksji. Bohaterowie w sumie bardzo wyraziści, ale irytujący. Generalnie spodziewałem się czegoś lepszego, bo słabe to i jako obyczajówka a tym bardziej antywojenna powieść.

Dobry początek, potem bardzo rozwleczony i po prostu nudny środek, pod koniec znowu nabierając tempa. Styl pisania Hemingwaya nie podchodzi mi zbytnio, a liczne powtórzenia w dialogach i monotonia opisu przeżyć i przemyśleń raczej nuży, a nie skłania do refleksji. Bohaterowie w sumie bardzo wyraziści, ale irytujący. Generalnie spodziewałem się czegoś lepszego, bo słabe to i...

Dość specyficzny styl prowadzenia dialogów, przedstawienia postaci i podtrzymywania napięcia. Sama akcja jest dosyć monotonna, ciągle powtarzane są bardzo podobne rozmowy i sytuacje, ale wbrew pozorom, daje to okazję żeby wczuć się w klimat, przywiązać się do bohaterów i uświadomić sobie powagę sytuacji. Sam fakt, że cała książka skupia się jedynie na niewielkiej, z pozoru nieznaczącej akcji partyzanckiej, pozwala bardziej zrozumieć i wniknąć w to środowisko w sposób przyziemny. Trochę mnie jednak uwierały te przedmiotowe opisy kobiet i zwierząt, no ale kumam takie były czasy. Do tego książka jest trochę za długa - kilka fragmentów mocno mi się dłużyło.

Dość specyficzny styl prowadzenia dialogów, przedstawienia postaci i podtrzymywania napięcia. Sama akcja jest dosyć monotonna, ciągle powtarzane są bardzo podobne rozmowy i sytuacje, ale wbrew pozorom, daje to okazję żeby wczuć się w klimat, przywiązać się do bohaterów i uświadomić sobie powagę sytuacji. Sam fakt, że cała książka skupia się jedynie na niewielkiej, z pozoru...

przeto nigdy nie pytaj, komu bije dzwon - bije on Tobie!!

przeto nigdy nie pytaj, komu bije dzwon - bije on Tobie!!