Taka trochę hybrydowa książka. Składa się z dwóch równolegle prowadzonych nowel. Pierwszej, ,,Dzikie palmy” o kochankach. Drugiej, dużo gorszej, ,,Stary” o więźniu.
Tak szczerze, to sięgnąłem tylko dlatego, że czytał ją bohater filmu ,,Perfect days” Wima Wendersa, na którym byłem w kinie. Pomyślałem, że może było w tym jakieś ,,drugie dno”.
Nawiązując do kochanków, lektura traktuje o mężatce (toksycznej moim zdaniem),która robi sobie przerwę od męża i małoletnich córek na młodego, niedoświadczonego (trochę bez charakteru) lekarza.
Moim zdaniem, historia ta zaczyna się bardzo płasko. Nie oceniam bohaterów, nie oceniam logiki, bo uczucia i romanse logiczne nie są. Historie, gdzie wszyscy pukają się matce po głowie, a ona przekornie zostawia rodzinę dla jakiegoś, prawie nieznanego, mężczyzny - zdarzają się. Bo ,,się zakochała”, bo ,,jutra nie ma”, bo ,,ona chce żyć” i inne pseudo mądrości na krótki dystans. Zgodzimy się wszyscy, że one (te historie) rozgrywają się na EMOCJACH. I początku tego uczucia autor nam po prostu nie pokazał. Schadzka wypada blado, decyzja o opuszczeniu rodziny jest z kapelusza.
Akcja ,,Dzikich palm" rozkręca się w podróży. Para Wpada na ,,świetny” pomysł, że jak będą zmieniać miejsca zamieszkania, to nie dopadnie ich rutyna…. I tu książka porusza. Nieraz chciałem potrząsnąć bohaterem i wykrzyczeć mu ,,Człowieku, zwariowałeś? Nic dobrego z tego nie będzie! Nie widzisz jak ona się do Ciebie odnosi? Wracaj do szpitala!”.
Książka pięknie ukazuje obraz USA z czasów Roosevelta (1938 r.). Nowy Orlean, wybrzeże Zatoki Meksykańskiej, Chicago, dzikie wybrzeże jeziora Michigan, kopalnie w Utah (polskie wątki).
Foulkner wykazał się dużą mądrością życiową, ukazując, bez ocen, tragizm, związku opartego wyłącznie na emocjach, w kontrze do prozy życia. Przyznam jednak, że lektura wypada blado (zwłaszcza przez początek) przy ,,Annie Kareninie” Tołstoja, która ma dość podobny ,,szkielet” fabuły.
Książka zasługuje na ocenę 7/10, ale obniżam, bo lektura ,,Starego”, drugiej nowelki nie porywa. Jest chaotyczna, nudna i tak szczerze to zmęczyła mnie na tyle, że jej nie dokończyłem. Za bardzo byłem ciekawy ,,Dzikich palm”.
Patronat 
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Pożegnanie z bronią
Rozczarowujące pierwsze spotkanie z Hemingweyem, od czasów gimnazjum. Spodziewałam się jednak czegoś lepszego, niż nudnawej, rozciągniętej opowieści o nijakiej miłości i skrawkach wydarzen wojennych. Akurat te drugie wypadły bardziej na plus, bo można wyobrazić sobie, że to autentyczne wspomnienia z wojny Ernesta. Poza tym... Nie znajduję w tej książce nic bardziej wartościowego, niż to, co podstawowe, czyli rodzina, miłość, życie. Takie kluski w rosole czy jak to się mówi na coś rozmemłanego... Ale taka właśnie jest ta książka.
Na razie skłaniam się ku opinii Bukowskiego o Hemingwayu: nijaki.
Rozczarowujące pierwsze spotkanie z Hemingweyem, od czasów gimnazjum. Spodziewałam się jednak czegoś lepszego, niż nudnawej, rozciągniętej opowieści o nijakiej miłości i skrawkach wydarzen wojennych. Akurat te drugie wypadły bardziej na plus, bo można wyobrazić sobie, że to autentyczne wspomnienia z wojny Ernesta. Poza tym... Nie znajduję w tej książce nic bardziej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChyba każdy ma takiego Noblistę którego nie rozumie. I dla mnie jest to Hemingway.
To jest tak bardzo amerykańskie, jak amerykańskie są amerykańskie filmy. Jakby człowiek czytał scenariusz do typowego Hollywoodzkiego filmu. Pocztówka z frontu. Zdjęcie po prostu. Statyczne obrazy, i historia miłosna. Bohater nie moralizuje, nie ocenia, nie wydaje osądów, nie rozmyśla. Po prostu jest, i pisze jak jest.
Może gdybym miał więcej czasu, bujany fotel i dom z werandą ta leniwa historia nad którą trzeba sobie pomyśleć by mnie wciągnęła.
Ale tego nie zrobiła
Ot, żeby się po znęcać jeszcze dodam że zacząłem to czytać odrazu po braciach karamazow.
I jak Dostojewski produkował się żeby ukazać że w Rosji da się żyć, tak Hemingway nie musząc nikomu nic udowadniać bo przecież U-S and A to najlepszy kraj, spędził jakąś 1/3 książki na opisach dziewczynek, wódy i strzelania. Bo w sumie co ciekawszego można w życiu robić niż ruchać, pić i strzelać xd
Chyba każdy ma takiego Noblistę którego nie rozumie. I dla mnie jest to Hemingway.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo jest tak bardzo amerykańskie, jak amerykańskie są amerykańskie filmy. Jakby człowiek czytał scenariusz do typowego Hollywoodzkiego filmu. Pocztówka z frontu. Zdjęcie po prostu. Statyczne obrazy, i historia miłosna. Bohater nie moralizuje, nie ocenia, nie wydaje osądów, nie rozmyśla. Po...
Klasyczny Hemingway. Prosty język, zdania pozostawiające dużo przestrzeni na własną interpretację i dobudowanie historii. Treść skutecznie trzyma w napięciu mimo w gruncie rzeczy minimalnej akcji. Ludzko, prosto, ale i do serca.
Klasyczny Hemingway. Prosty język, zdania pozostawiające dużo przestrzeni na własną interpretację i dobudowanie historii. Treść skutecznie trzyma w napięciu mimo w gruncie rzeczy minimalnej akcji. Ludzko, prosto, ale i do serca.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLubię prozę Hemingwaya, zwłaszcza dialogi. Co prawda odniosłam wrażenie, że kobieca bohaterka jest utkana z męskich marzeń i trochę mnie to raziło, ale poza tym to dobra powieść o bezsensie wojny.
Lubię prozę Hemingwaya, zwłaszcza dialogi. Co prawda odniosłam wrażenie, że kobieca bohaterka jest utkana z męskich marzeń i trochę mnie to raziło, ale poza tym to dobra powieść o bezsensie wojny.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCzas akcji powieści to I Wojna Światowa.
Podporucznik amerykańskiego pochodzenia, służący w armii włoskiej, poznaje dziewczynę ze służby ochotniczej.
Książka zarówno antywojenna pokazująca absurd i bezsens wojny, jak i powieść romantyczna - zwłaszcza druga część pozycji.
Bardzo dobra Książka- dla ambitniejszych i mających więcej czasu - do przeczytania w jeden dzień. Subiektywnie: 7/10.
Czas akcji powieści to I Wojna Światowa.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPodporucznik amerykańskiego pochodzenia, służący w armii włoskiej, poznaje dziewczynę ze służby ochotniczej.
Książka zarówno antywojenna pokazująca absurd i bezsens wojny, jak i powieść romantyczna - zwłaszcza druga część pozycji.
Bardzo dobra Książka- dla ambitniejszych i mających więcej czasu - do przeczytania w jeden...
To przejmująca opowieść o miłości wystawionej na próbę przez bezlitosny los i bezsens wojny.
To przejmująca opowieść o miłości wystawionej na próbę przez bezlitosny los i bezsens wojny.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW młodości pisarz należał do moich ulubionych autorów.
Myślę, że przeczytałem wszystkie jego książki wydane w Polsce.
Wiele z nich zostało sfilmowane.
Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!
W młodości pisarz należał do moich ulubionych autorów.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMyślę, że przeczytałem wszystkie jego książki wydane w Polsce.
Wiele z nich zostało sfilmowane.
Książka jest opisana.
Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej.
Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać.
To jest jednym z nich.
Z czystym sumieniem
POLECAM !!!
Mnie wynudziła...
Mnie wynudziła...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ książki zapamiętałam to, że Frederic (główny bohater) ciągle pił przeróżne trunki, albo był że swoją wybranką, Catherine. To przebijało się na pierwszy plan, przyćmiewając całą resztę. Wielka szkoda, bo fragmenty poświęcone wojennym przeżyciom Frederica są moim zdaniem najmocniejsza częścią tej książki. Są one bardzo przejmujące, często brutalne, zawsze pokazujące okrucieństwo i bezsens prowadzenia wojny.
Relacja Frederica z Catherine jest .... dziwna. Na równo nie nazwałbym jej romantyczna, mimo że są w związku, ale to może też po części wynikało z czasu m, w jakim się ona rozwijała (akcja toczy się w czasie trwania I wojny światowej). Catherine została pokazana jako rozchwiana i infantylna panienka, która przez całą książkę nie powiedziała ani jednego względnie choćby rozsądnego zdania.
No i to zakończenie.... Podobno autor wiele razy je zmieniał, ale mam wrażenie, że wybrał najgorsze z możliwych, najgłupsze, najbardziej bezsensowne.
Z książki zapamiętałam to, że Frederic (główny bohater) ciągle pił przeróżne trunki, albo był że swoją wybranką, Catherine. To przebijało się na pierwszy plan, przyćmiewając całą resztę. Wielka szkoda, bo fragmenty poświęcone wojennym przeżyciom Frederica są moim zdaniem najmocniejsza częścią tej książki. Są one bardzo przejmujące, często brutalne, zawsze pokazujące...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDobra i mocna książka!
Dobra i mocna książka!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to