Patopaństwo. O tym, jak elity pustoszą nasz kraj

opisanie pięknie i prosto jak jestesmy robieni w ciula za pomocą wileich idei tylko po to aby grupa zainterowanych robiła biznes,

opisanie pięknie i prosto jak jestesmy robieni w ciula za pomocą wileich idei tylko po to aby grupa zainterowanych robiła biznes,

Patopaństwo. O tym, jak elity pustoszą nasz kraj to jedna z tych lektur, które zostają w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony. Czytając ją, miałem poczucie obcowania nie tylko z publicystyką, ale z czymś znacznie szerszym – przemyślanym i spójnym zapisem współczesnej historii Polski, widzianej przez pryzmat gospodarki, polityki i relacji społecznych.

Jan Śpiewak imponuje tu warsztatem. Pisze ostro, momentami bezkompromisowo, ale jednocześnie klarownie i wciągająco. To nie jest sucha analiza – raczej dynamiczny, dobrze poprowadzony wywód, który potrafi porwać jak dobra narracja non-fiction.

Największą siłą tej książki jest dla mnie to, jak łączy różne wątki: od transformacji ustrojowej, przez patologie rynku nieruchomości, po mechanizmy działania elit. Dzięki temu powstaje coś na kształt „skryptu” do zrozumienia współczesnej Polski – i to skryptu, który czyta się z autentycznym zainteresowaniem.

To jedna z tych książek, które warto polecać dalej.

Patopaństwo. O tym, jak elity pustoszą nasz kraj to jedna z tych lektur, które zostają w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony. Czytając ją, miałem poczucie obcowania nie tylko z publicystyką, ale z czymś znacznie szerszym – przemyślanym i spójnym zapisem współczesnej historii Polski, widzianej przez pryzmat gospodarki, polityki i relacji społecznych.

Jan Śpiewak...

Lektura tej książki denerwuje. I nie mam na myśli walorów literackich, a treści.

Polska, w 2026 roku, to postfeudalne państwo.
Mamy grupy społeczne: magnatów, szlachtę, duchowieństwo (niekoniecznie związane z kościołem) i plebs.

Magnaci to ci najbogatsi: (1-2%) topowi politycy, właściciele gigantycznych firm, najbogatsi prawnicy i lekarze, bogatsi "artyści" i celebryci.
Szlachta (2-3%) to większość polityków, również tych samorządowych, właściciele więcej niż dwóch mieszkań, deweloperzy, niektórzy "artyści", duża część lekarzy i prawników.
Szlachta oczywiście dzieli się na tą bogatszą i biedniejszą.

Duchowni (1%),poza klerem, to również duże media od lewa do prawa, influencerzy, celebryci, niektórzy coachowie.

Na dole jest plebs (reszta),tacy jak piszący te słowa, większość tych którzy je czytają, zwykłe szaraki upchnięte w biurowcach, montowniach, magazynach i mediach.

Jeżeli siedzisz na wynajmie lub masz jedno mieszkanie, lub je spłacasz to jesteś plebsem.
Jeżeli pracujesz w międzynarodowej korpo, nie ważne czy biurowcu czy fabryce, to jesteś plebsem.
Jeżeli pracujesz w januszeksie, nie ważne czy umysłowo czy fizycznie, to jesteś plebsem.
Nie ważne jest jaki masz telefon, ile lat ma twój samochód, w jak markowe ciuchy się ubierasz albo co na siebie wylewasz.

Wszyscy żyjemy w kraju, który nie działa. Który nie potrafi nas chronić, żywić, leczyć i przyzwoicie pracować.

I najgorsze jest to, że jeśli ktokolwiek z plebsu awansuje nieco wyżej, np. stać go na zakup mieszkania stricte pod wynajem, albo zakłada prężnie działającą firmę, to powtarza dokładnie ten sam schemat zachowania, który go upadlał i irytował gdy był niżej, powtarzając że "tak jest" i ślepo łykając to co mówią chroniący patologię politycy i celebryci.

Co dostajemy w zamian? Parkingi, multisporta, Żabkę, alkohol w promocji, nierzadko tańszy od butelki wody.

Co możemy zrobić? Sprzeciwiać się patologii, piętnować złe i niemoralne zachowania zamiast je normalizować.

Jeżeli osiągasz sukces, to nie musisz nosić się i poniżać tych, którzy tego sukcesu nie osiągnęli.
Jeżeli tkwisz w tym samym bagnie co reszta, to staraj się wyciągać z niego wspólnie, a nie wbijając noże w plecy innym.

I nie bój się krytykować patologii, nie powtarzaj "kto bogatemu zabroni", nie łudź się, że jeśli bogaci będą mieli lepiej, to Ty również.

Bądź krytyczny/a, ale otwarty/a na zmiany, które są możliwe. Wszystko zależy od Ciebie.

Lektura tej książki denerwuje. I nie mam na myśli walorów literackich, a treści.

Polska, w 2026 roku, to postfeudalne państwo.
Mamy grupy społeczne: magnatów, szlachtę, duchowieństwo (niekoniecznie związane z kościołem) i plebs.

Magnaci to ci najbogatsi: (1-2%) topowi politycy, właściciele gigantycznych firm, najbogatsi prawnicy i lekarze, bogatsi "artyści" i...

Fajna, lekka książka o o ciężkich tematach zamiatanych pod dywan we współczesnej Polsce. Podoba mi się, że jest w miarę wyważona - autor nie skręca w lewice/prawice za mocno. To jest moja pierwsza książka tego autora i byłem naprawdę miło zaskoczony.

Fajna, lekka książka o o ciężkich tematach zamiatanych pod dywan we współczesnej Polsce. Podoba mi się, że jest w miarę wyważona - autor nie skręca w lewice/prawice za mocno. To jest moja pierwsza książka tego autora i byłem naprawdę miło zaskoczony.

Na co dzień nie babram się w polityce ale ta książka dobrze opisuje realne problemy z funkcjonowaniem państwa nie skupiając się na obrzucaniu błotem jednej czy drugiej strony. Autor proponuje realistyczne rozwiązania zamiast zwykłego narzekania.
Nie muszę się że wszystkim zgadzać ale w takiej formie chętnie zapoznam się nawet z odmiennym punktem widzenia od mojego

Na co dzień nie babram się w polityce ale ta książka dobrze opisuje realne problemy z funkcjonowaniem państwa nie skupiając się na obrzucaniu błotem jednej czy drugiej strony. Autor proponuje realistyczne rozwiązania zamiast zwykłego narzekania.
Nie muszę się że wszystkim zgadzać ale w takiej formie chętnie zapoznam się nawet z odmiennym punktem widzenia od mojego

Celnie opisane niektóre przywary Polaków i absurdalne przepisy państwa.

Celnie opisane niektóre przywary Polaków i absurdalne przepisy państwa.

Niedawno czytałem książkę o Solidarności. Wspominam o tym, gdyż jest to dla mnie po prostu druzgocące, że większość bohaterów tamtej książki, swoimi wypowiedziami cytowanymi przez Janka, zamienili się najzwyczajniej w świecie w antagonistów.

Wspólnota, poczucie jedności, dobro ogółu, walka o godność ludzi, którzy swoją ciężką pracą codziennie prowadzą ten kraj zeszło z powodu neoliberalnej ideologii na drugi plan. Sztandary lat 80 zostały kompletnie pogrzebane po 89 roku, co ma swoje konsekwencje do dzisiaj.

Żyjemy w świecie indywidualizmu, który na dłuższa metę nie ma szans na przetrwanie. Rozwój, który zaprzepaszczamy dla zysku wąskiego grona interesantów zwyczajnie przytłacza, jeżeli pomyślimy o tym przez dłuższą chwilę.

Bardzo dobrze napisana książka, opisujące wiele patologii obecnego systemu. Trochę depresyjna ale warta przeczytania. Niby człowiek wie o wszystkim co piszę autor, lecz codzienne problemy i życie w nieustannym pędzie nie dają za wiele przestrzeni do walki z tak wielkim systemem...

Niedawno czytałem książkę o Solidarności. Wspominam o tym, gdyż jest to dla mnie po prostu druzgocące, że większość bohaterów tamtej książki, swoimi wypowiedziami cytowanymi przez Janka, zamienili się najzwyczajniej w świecie w antagonistów.

Wspólnota, poczucie jedności, dobro ogółu, walka o godność ludzi, którzy swoją ciężką pracą codziennie prowadzą ten kraj zeszło z...

Mocna rzecz. Bardzo odważna i za to daję 10.

Można się zgadzać, można się nie zgadzać, ale przeczytać warto.

Książka dała mi dużo materiału do przemyśleń i do weryfikacji własnych przekonań. Cieszę się, że są takie osoby w przestrzeni publicznej jak Jan Śpiewak - zaangażowane, myślące samodzielnie, myślące o potrzebach zwykłych ludzi.

Mocna rzecz. Bardzo odważna i za to daję 10.

Można się zgadzać, można się nie zgadzać, ale przeczytać warto.

Książka dała mi dużo materiału do przemyśleń i do weryfikacji własnych przekonań. Cieszę się, że są takie osoby w przestrzeni publicznej jak Jan Śpiewak - zaangażowane, myślące samodzielnie, myślące o potrzebach zwykłych ludzi.

Celnie zidentyfikowane problemy naszego społeczeństwa. Jest ich dużo więc każdy zbajdzie jakiś z którymi się identyfikuje. Ale problemy przedstawione mocno stronniczo. Za wszystko odpowiada zawsze jakaś bliżej niezdefiniowna patointeligencja. Autor uwielbia ten przedrostek - w jednym zdaniu potrafi go użyc cztery razy. A że czasem zaprzecza sam sobie to po paru rozdziałach miałem wrażenie, że pato oznacza wszystkich myślących inaczej niż autor.

Celnie zidentyfikowane problemy naszego społeczeństwa. Jest ich dużo więc każdy zbajdzie jakiś z którymi się identyfikuje. Ale problemy przedstawione mocno stronniczo. Za wszystko odpowiada zawsze jakaś bliżej niezdefiniowna patointeligencja. Autor uwielbia ten przedrostek - w jednym zdaniu potrafi go użyc cztery razy. A że czasem zaprzecza sam sobie to po paru rozdziałach...

warto mieć na półce i wracać czasem do pewnych rzeczy, bardzo dobre ujęcie problemów w Polsce i perspektywę pewnych tłamszonych środowisk

warto mieć na półce i wracać czasem do pewnych rzeczy, bardzo dobre ujęcie problemów w Polsce i perspektywę pewnych tłamszonych środowisk