Cytaty z tagiem "tabu" [26]

Tabu należy niszczyć. Przez dotyk.

Tabu należy niszczyć bez dotykania. (Anna)

Plotka głosi, że to, co zakazane, to nic innego jak halucynacja wywołana przez człowieka. Tabu to jeszcze bardziej pierwotna fantazja niż religia.

Chore dziecko zawsze jest dla rodzica problemem [...]. Ale żaden rodzic nie przyzna się do tego głośno, bo to zabronione.

[...] mu­szę zwró­cić uwagę na jedno: za­my­ka­nie oczu i po­wstrzy­my­wa­nie się od my­śle­nia ni­komu nie służy. Tylu rze­czy jesz­cze nie ro­zu­miemy, tyle czeka nas pracy. W sy­tu­acji zbio­ro­wej trau­my, żalu i lęku, któ­rych do­świad­czył ten na­ród, pa­trząc, jak ty­siące ko­biet po­rzu­ciło swe ciała i zmie­niło się w isto­ty z kłami i pa­zu­rami, isto­ty pełne ognia i bru­tal­no­ści, po­ja­wił się nie­od­party przy­mus, by od­wra­cać wzrok, by nie mó­wić o tym, co się wy­da­rzyło, i po pro­stu za­po­mnieć. Nie­pa­mięć była prost­sza. Ale tam, gdzie nie sta­wia się py­tań, nie ma też do­stępu do wie­dzy. Co robi rzeka, kiedy po­wraca ło­soś? Czy za­trzy­muje się, ta­ra­suje wszyst­kie uj­ścia? Co robi drze­wo, gdy mo­tyl po­wraca do li­ścia, na któ­rym kie­dyś żył jako ja­jecz­ko, larwa, po­czwar­ka? Drży ze stra­chu czy wita wę­drow­ca z otwar­tymi ra­mio­nami? I co po­winno zro­bić mia­sto, gdy matka, która nie­gdyś ule­ciała w niebo, krzy­cząc z wście­kło­ści i zie­jąc ogniem, po­sta­nowi wró­cić do domu? Co po­wi­nien zro­bić na­ród, kiedy wró­cić ze­chcą wszyst­kie prze­smo­czone?

W terapii grupowej bardzo ważnym czynnikiem leczącym jest poczucie podobieństwa do innych. Pacjent zazwyczaj rozpoczyna terapię z poczuciem, że jest osamotniony w swej niedoli: tylko on jeden ma obrzydliwe, zakazane, objęte tabu, sadystyczne, samolubne i perwersyjne myśli i fantazje. Gdy inni uczestnicy grupy zwierzają się z podobnych myśli, ktoś taki odczuwa wielką ulgę, jakby wreszcie został przyjęty do rasy ludzkiej. (Str. 143).

Tabu jest święte tylko dopóty, dopóki ludzie w nie wierzą i je szanują. Gdy ktoś je naruszy choć jeden raz, jego moc znika. To, co zdawało się zakazane i całkowicie niemożliwe, staje się rutyną (...) Człowiek szybko się przyzwyczaja do wszystkiego, człowiek momentalnie bydlęcieje i każda wojna jest na to dowodem.

Nasze wyobrażenia o tym, czym jest współczesna kultura wypróżniania, oparte są na zachodniocentrycznym widzeniu świata. Tymczasem świat nadal dzieli się na kucaczy i siadaczy oraz podmywaczy i podcieraczy. W niektórych krajach azjatyckich wciąż instalowane są w toaletach sedesy przystosowane do kucania, w Japonii muszle klozetowe jednocześnie służą jako bidety, a w Indiach i na Bliskim Wschodzie do mycia pupy używa się specjalnych szlauchów i czynność ta wykonywana jest zawsze lewą ręką (prawa służy do jedzenia i witania).

Niezależnie od wewnętrznej represyjności chrześcijaństwa zbudowanego wokół pojęcia grzechu, do dziś utrzymuje się w tej religii rezerwa wobec tematyzacji tabu, spowodowana lekiem przed posądzeniem o rytualizm typu żydowskiego. Tymczasem każda kultura bez wyjątku, także chrześcijańska w rozmaitych jej odmianach, opiera się na istnieniu zakazów i implikowanej przez nie koncepcji „czystości" i "brudu". Każda też własne zakazy naturalizuje - uważa za oczywiste, jedyne jakie przystoją człowiekowi.

Dla­cze­go praw­da wy­da­je się tak oczy­wi­sta do­pie­ro wtedy, gdy jest już za późno?

Po­nie­waż naj­strasz­liw­sze po­two­ry to nie te, które kryją się w ciem­no­ściach, a te, które żyją w nas sa­mych.