[...] sam widok nago i bezwstydnie w własnych nieczystościach leżącego człowieka do zwierzęcia raczej podobnego jest dla serca czułego lekarza uderzającym i okropnym; dodajmyż jeszcze do tego obelgi, opluwania częstokroć ze złośliwości chorego pochodzące. Jakiejż tu będzie trzeba stałości, mocy charakteru i zimnej krwi, aby [...] nie odwracać oczu i uszów od nieszczęśliwych ustawicznie skargi bezzasadne powtarzających, osładzać los ich opłakany, pocieszać ich, żyć prawie ciągle między ludźmi, ledwie czasem nie pod punkt zetknięcia się człowieka ze zwierzętami zniżonych [...], szanować jednakże w nich swych braci'.

W każdym, nawet najbardziej cynicznym człowieku jest chęć przeżycia czegoś czystego i wzniosłego. Wielkiej miłości pełnej wielkich słów. Tyle, że wielkie słowa są jak niemiecka marka za czasów Republiki Weimarskiej - z każdym dniem coraz bardziej się dewaluują. W końcu pozostają bezdźwięczne głoski wypowiadane z przyzwyczajenia lub poczucia obowiązku.

W każdym, nawet najbardziej cynicznym człowieku jest chęć przeżycia czegoś czystego i wzniosłego. Wielkiej miłości pełnej wielkich słów. Tyle, że wielkie słowa są jak niemiecka marka za czasów Republiki Weimarskiej - z każdym dniem coraz bardziej się dewaluują. W końcu pozostają bezdźwięczne głoski wypowiadane z przyzwyczajenia lub poczucia obowiązku.

Nie można podkreślać wymagań zapominając o miłości.

Nie można podkreślać wymagań zapominając o miłości.

Myślę, że człowiek powinien umierać tak, jak żył; otoczony tymi, których zawsze kochał.

Myślę, że człowiek powinien umierać tak, jak żył; otoczony tymi, których zawsze kochał.

[ludzie] wierzą we wszystko, co mówią im inni, zamiast wierzyć tylko w to, co same mogą poznać za pomocą własnego zdrowego osądu.

[ludzie] wierzą we wszystko, co mówią im inni, zamiast wierzyć tylko w to, co same mogą poznać za pomocą własnego zdrowego osądu.

Nieważne kim się jest, ważne czego się dokonało i czego jeszcze się dokona.

Nieważne kim się jest, ważne czego się dokonało i czego jeszcze się dokona.

Najbardziej lubię widzów, którzy mówią mi, że film jest o nich albo że coś dla nich znaczył, i takich, w których coś zmienił. Spotkałem pewną panią na ulicy w Berlinie. Akurat mnie rozpoznała, ponieważ wtedy odbywała się promocja ,,Filmu o miłości". Ta pani rozpłakała się. Miała pięcdziesiąt lat. Powiedziała, że mi strasznie dziękuje. Była w konflikcie z córką od wielu lat. Nie rozmawiały z sobą, mieszkając w jednym mieszkaniu. Poprzedniego dnia były na moim filmie i córka po raz pierwszy od pięciu czy sześciu lat pocałowała matkę. Oczywiście, one się pewnie znów pokłócą i za dwa dni wszystko to nie będzie miało żadnego znaczenia. Jeżeli jednak przez pięc minut było im lepiej, to wystarczy. To warto wykonywac tę pracę. Dla tego pocałunku warto robic film, dla jednej pani.
Wielu ludzi po ,,Filmie o zabijaniu" pytało: ,,Skąd pan wie, że to tak dokładnie jest?" Miałem wiele listów od ludzi, którzy pisali po ,,Amatorze": ,,Skąd pan wie, co oznacza byc amatorem?" ,,To jest film o mnie"; ,,Pan zrobił film o mnie"; ,,Skąd pan mnie zna?" Takich listów mam bardzo dużo. Otrzymałem je po wielu filmach. Takich listów mam bardzo dużo. Otrzymałem je po wielu filmach. Tak było po ,,Krótkim filmie o miłości". Mam list od pewnego chłopca, który twierdzi, że to plagiat jego życia.
Albo taka dziewczynka. Na jakimś spotkaniu we Francji pod Paryżem przyszła do mnie piętnastoletnia dziewczynka i powiedziała, że była na ,,Weronice". Była raz, drugi, trzeci i chciała mi powiedziec tylko jedną rzecz - zrozumiała, że dusza istnieje. Przedtem nie wiedziała, a teraz wie. Jest w tym coś bardzo ładnego. Warto było robic ,,Weronikę" dla tej jednej dziewczynki. Warto pracowac rok, stracic dużo energii, cierpliwości, męczyc się, mordowac, po to żeby jedna mała dziewczynka w Paryżu zrozumiała, że istnieje dusza. To są najlepsi widzowie. Nie jest ich tak dużo, ale może trochę.

Najbardziej lubię widzów, którzy mówią mi, że film jest o nich albo że coś dla nich znaczył, i takich, w których coś zmienił. Spotkałem pewną panią na ulicy w Berlinie. Akurat mnie rozpoznała, ponieważ wtedy odbywała się promocja ,,Filmu o miłości". Ta pani rozpłakała się. Miała pięcdziesiąt lat. Powiedziała, że mi strasznie dziękuje. Była w konflikcie z córką od wielu lat. Nie...

Kto ma pieniądze, ten ma władzę. Do tego powiedzenia André dodawał drugą część – kto ma pieniądze, ten ma prawo po swojej stronie.

Kto ma pieniądze, ten ma władzę. Do tego powiedzenia André dodawał drugą część – kto ma pieniądze, ten ma prawo po swojej stronie.

Pieniędzy brakuje tylko tym, którzy regulują swoje rachunki, a ja swoich nigdy nie płacę.

Pieniędzy brakuje tylko tym, którzy regulują swoje rachunki, a ja swoich nigdy nie płacę.

Szczęściu i pieniądzom nie trzeba przeszkadzać.

Szczęściu i pieniądzom nie trzeba przeszkadzać.