Te wszystkie lata dręczenia się pytaniem: ‘co było, gdyby…?’ niewiele mi pomogły, bo nie doszedłem do żadnych wniosków. To pytanie to najgorsza trucizna, jaką można wlać do duszy człowieka.

A jednak — zaczął znów rycerz — jeśli miłować ciężko, to nie miłować ciężej jeszcze, bo kogóż bez kochania nasyci rozkosz, sława, bogactwa, wonności lub klejnoty? Kto kochanej nie powie: „Wolę cię niźli królestwo, niźli sceptr, niźli zdrowie, niźli długi wiek?..." A ponieważ każdy chętnie by oddał życie za kochanie, tedy kochanie więcej jest warte od życia...

A jednak — zaczął znów rycerz — jeśli miłować ciężko, to nie miłować ciężej jeszcze, bo kogóż bez kochania nasyci rozkosz, sława, bogactwa, wonności lub klejnoty? Kto kochanej nie powie: „Wolę cię niźli królestwo, niźli sceptr, niźli zdrowie, niźli długi wiek?..." A ponieważ każdy chętnie by oddał życie za kochanie, tedy kochanie więcej jest warte od życia...

- Chce być z tobą w ciemności. Leżeć w twoich ramionach. Pragnę, żebyś mnie kochał. Był obok, kiedy się boję. Chcę, żebyśmy razem poszli na koniec świata i zobaczyli, co tam jest.
[...]
-A jeśli zrobię coś nie tak?
- To niemożliwe.
- Mogę cię zawieść.
- Nie zawiedziesz mnie.
- Mogę spanikować.
- To nie ma znaczenia. Chcę, żebyś tam był.

- Chce być z tobą w ciemności. Leżeć w twoich ramionach. Pragnę, żebyś mnie kochał. Był obok, kiedy się boję. Chcę, żebyśmy razem poszli na koniec świata i zobaczyli, co tam jest.
[...]
-A jeśli zrobię coś nie tak?
- To niemożliwe.
- Mogę cię zawieść.
- Nie zawiedziesz mnie.
- Mogę spanikować.
- To nie ma znaczenia. Chcę, żebyś tam był.

Zupa pomidorowa zaprawiona była zabójczym jadem prawdziwego małżeńskiego szczęścia. Tak dobrze było, że aż płakać się wprost chciało, wyć, jak wyje tylko pies na łańcuchu.

Zupa pomidorowa zaprawiona była zabójczym jadem prawdziwego małżeńskiego szczęścia. Tak dobrze było, że aż płakać się wprost chciało, wyć, jak wyje tylko pies na łańcuchu.

Każde popełnione przestępstwo jest zasadniczo szare, bo każdy człowiek rzuca cień...który go ściga.

Każde popełnione przestępstwo jest zasadniczo szare, bo każdy człowiek rzuca cień...który go ściga.

-Ale co ty planujesz?
-Planuję porwać się z motyką na słońce. Z tym że mam bardzo solidną motykę, a słońce jest na wyciągnięcie ręki.

-Ale co ty planujesz?
-Planuję porwać się z motyką na słońce. Z tym że mam bardzo solidną motykę, a słońce jest na wyciągnięcie ręki.

Człowiek powinien postępować tak, jak każe mu sumienie, nie oczekując wdzięczności ani nagrody.

Człowiek powinien postępować tak, jak każe mu sumienie, nie oczekując wdzięczności ani nagrody.

Warhol zawsze miał dużo pieniędzy, które zarobił na początku kariery jako pracownik branży reklamowej z Madison Avenue - a raczej nie był znany jako osoba o szerokim geście; ale zabranie ze sobą piętnastu czy dwudziestu ludzi do „Max's” w gruncie rzeczy nie stanowiło dla niego żadnego wydatku. Kręci więc, dajmy na to, jakiś film, a potem zabiera całą ekipę do „Max's”.

Warhol zawsze miał dużo pieniędzy, które zarobił na początku kariery jako pracownik branży reklamowej z Madison Avenue - a raczej nie był znany jako osoba o szerokim geście; ale zabranie ze sobą piętnastu czy dwudziestu ludzi do „Max's” w gruncie rzeczy nie stanowiło dla niego żadnego wydatku. Kręci więc, dajmy na to, jakiś film, a potem zabiera całą ekipę do „Max's”.

... tyle masz szacunku, ile masz pieniędzy...

... tyle masz szacunku, ile masz pieniędzy...

(...) dzię­ki pie­nią­dzom można w Rosji za­ła­twić wszyst­ko. Można tylko wy­obra­żać sobie, jak mogły wy­glą­dać in­te­re­sy eu­ro­pej­skich firm w tym kraju. Za­ra­bia­no ol­brzy­mie pie­nią­dze. A kto do­bro­wol­nie po­rzu­ci kurę, która znosi złote jajka? Kon­cer­ny pil­no­wa­ły biz­ne­su, a ich sze­fo­wie – po­li­tycz­nych de­cy­den­tów w swo­ich kra­jach. Wszyst­ko w duchu: ow­szem, ta Rosja jest tro­chę dziw­na, ale prze­cież za­ra­bia­my tam pie­nią­dze dla na­sze­go kraju, wspie­ra­my bu­dżet. Ro­syj­skie bo­gac­two uła­twia­ło przy­my­ka­nie oczu na zło. Ba­nal­ne, ale praw­dzi­we.

(...) dzię­ki pie­nią­dzom można w Rosji za­ła­twić wszyst­ko. Można tylko wy­obra­żać sobie, jak mogły wy­glą­dać in­te­re­sy eu­ro­pej­skich firm w tym kraju. Za­ra­bia­no ol­brzy­mie pie­nią­dze. A kto do­bro­wol­nie po­rzu­ci kurę, która znosi złote jajka? Kon­cer­ny pil­no­wa­ły biz­ne­su, a ich sze­fo­wie – po­li­tycz­nych de­cy­den­tów w swo­ich kra­jach. Wszyst­ko w duc...