Jak każdy ptasiarz mam gęsią skórkę, gdy spotykam jakiegoś białego kruka. Kiedy na przykład jadę na cietrzewie, potem przez kilka dni noszę ich widok pod powiekami. Z radości mógłbym wywinąć orła, gdy widzę nowy dla mnie gatunek. (…) Też marzę czasami o spotkaniu z mitycznym feniksem i daję się uwodzić ornitologicznym gwiazdom. Ale tak naprawdę najbardziej lubię gatunki pospolite. Jestem im wdzięczny za to, że są! Że znalazły sposób na to, by żyć w świecie całkowicie podporządkowanym naszym potrzebom. Coraz brzydszym, bardziej zaludnionym, zatrutym, zaśmieconym i hałaśliwym. Z każdym eksterminowanym przez nas gatunkiem coraz mniej ludzkim. To one, tak zwane ptaki pospolite, i inne zwierzęta, które wciąż jeszcze są na wyciągnięcie ręki, czynią go bardziej znośnym. Bardziej ludzkim. Dają nam złudzenie przestrzeni w zabetonowanym, podzielonym na prostokąty i trójkąty krajobrazie.

Nawet gdy nienawiść zdaje się gasić całą nadzieję, miłość może dokonać cudów.

Nawet gdy nienawiść zdaje się gasić całą nadzieję, miłość może dokonać cudów.

Ludzie pozbawieni zasad moralnych często uważają się za bardziej wyzwolonych, ale przeważnie nie potrafią nic odczuwać lub są niezdolni do miłości. Dlatego uciekają w rozwiązłość. Trupy spółkujące z trupami.

Ludzie pozbawieni zasad moralnych często uważają się za bardziej wyzwolonych, ale przeważnie nie potrafią nic odczuwać lub są niezdolni do miłości. Dlatego uciekają w rozwiązłość. Trupy spółkujące z trupami.

[...] mieć się dla kogo umalować jest prawie tak samo ważne, jak mieć dokąd pójść.

[...] mieć się dla kogo umalować jest prawie tak samo ważne, jak mieć dokąd pójść.

Trzeba być rzeczywiście wielkim człowiekiem, żeby potrafić oprzeć się nawet zdrowemu rozsądkowi.

Trzeba być rzeczywiście wielkim człowiekiem, żeby potrafić oprzeć się nawet zdrowemu rozsądkowi.

Miłość to najgorsze, co się może człowiekowi przytrafić. Człowiek chodzi jak idiota i przestaje troszczyć się o siebie samego.

Miłość to najgorsze, co się może człowiekowi przytrafić. Człowiek chodzi jak idiota i przestaje troszczyć się o siebie samego.

Nawet we mnie, diable, serce ścisnęło się od tych słów, ale ojciec Aloszy nie był czartem - był człowiekiem, zatem jego serce pozostało niewzruszone.

Nawet we mnie, diable, serce ścisnęło się od tych słów, ale ojciec Aloszy nie był czartem - był człowiekiem, zatem jego serce pozostało niewzruszone.

Pieniądz jest jak każdy inny wirus: przeżarłszy duszę, w której zagościł, odchodzi w poszukiwaniu świeżej krwi.

Pieniądz jest jak każdy inny wirus: przeżarłszy duszę, w której zagościł, odchodzi w poszukiwaniu świeżej krwi.

Pieniądze dają ludziom przestrzeń na miłość i nadzieję. Brak pieniędzy całkowicie wypełnia ich myśli i nie zostawia miejsca na nic innego.

Pieniądze dają ludziom przestrzeń na miłość i nadzieję. Brak pieniędzy całkowicie wypełnia ich myśli i nie zostawia miejsca na nic innego.

- Mamo - spytała Cesia, patrząc na nią z czułością. Czy ty lubisz pieniądze?
- Ja? - zdziwiła się mama. - A bo co?
- Nic. Po prostu, nagle mnie zainteresowało, jaki masz do nich stosunek.
- Hm - zastanowiła się mama. - Powiedziałabym, że taki, jak do kogoś, za kim tęsknię, a kto mnie wyraźnie unika.

- Mamo - spytała Cesia, patrząc na nią z czułością. Czy ty lubisz pieniądze?
- Ja? - zdziwiła się mama. - A bo co?
- Nic. Po prostu, nagle mnie zainteresowało, jaki masz do nich stosunek.
- Hm - zastanowiła się mama. - Powiedziałabym, że taki, jak do kogoś, za kim tęsknię, a kto mnie wyraźnie unika.