Jean Starobinski – szwajcarski filozof, eseista, literaturoznawca i krytyk literacki. Absolwent Uniwersytetu Genewskiego. Członek Académie des Sciences Morales et Politiques. Pisał w języku francuskim. Wykładał na uniwersytetach w Genewie, Bazylei i Baltimore.
Wybrane publikacje książkowe: "Jean-Jacques Rousseau. La transparence et l'obstacle" (1957, polskie wydanie: "Jean-Jacques Rousseau. Przejrzystość i przeszkoda", Wydawnictwo KR, 2000),"1789: Les Emblèmes de la Raison" (1973, polskie wydanie: "1789. Emblematy rozumu", Czytelnik, 1997),"Les enchanteresses" (2005, polskie wydanie: "Czarodziejki", Wydawnictwo słowo/obraz terytoria, 2011),"L'Encre de la mélancolie" (2012, polskie wydanie: "Atrament melancholii", Wydawnictwo słowo/obraz terytoria, 2017).
7,8/10średnia ocena książek autora
79 przeczytało książki autora
273 chce przeczytać książki autora
6fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Oczywiście nie jest to esej o stricte wolności w myśli politycznej XVIII wieku, choć porusza ten wątek. Starobinski skupia się na przemianach w sztuce tej epoki, analizuje rokoko i neoklasycyzm pod względem pragnień adresata dzieł, ponieważ artysta jeszcze nie miał całkowitej wolności tworzenia i musiał polegać na mecenacie. Wniosek jest taki, że wynaleziono nowy rodzaj wolności, w której wola jednostki stawiana jest powyżej wszystkiego, co zapowiada ujarzmienie przyrody przez człowieka i indywidualizm romantyzmu. Wszystko to dokładnie, choć trochę chaotycznie, opowiedziane poprzez obrazy i rysunki m.in. Fragonarda, Bouchera, Gainsborougha.
Fascynująca podróż po magii opery w perspektywie czarów, jakie roztacza muzyka i śpiew. Książka wymagająca podstawowej wiedzy o wielkich dziełach operowych, znanych myślicielach z historii filozofii oraz mniej znane dzieła literatury. Przyznaję, iż ostatnia część książki nie była dla mnie do końca jasna i po uzupełnieniu wiedzy z pewnością powrócę do tej lektury.