Literatura na świecie nr 11-12/1986 (184-185): Claude Simon

Czas zniknął; panuje Wieczność, panuje wieczysta rozkosz. Wtem od drzwi dobiegł głuchy, dudniący huk, i jak w piekielnych snach, wydało mi się, że ktoś huknął mnie motyką w brzuch. Po chwili weszło Widmo. To komornik przychodzi znęcać się nade mną w imieniu prawa; bezecna konkubina zjawia się, żeby wytykać mi swoją nędzę i dodawać brudy swojego życia do moich cierpień; albo popychle redaktora przybiega z dziennika domagać się dalszego ciągu rekopisu. Rajski pokój, bogini, królowa snów, Sylfida, jak mawiał wielki René, cała ta magia zniknęła na odgłos brutalnego dudnienia Widma. Okropność! Pamiętam! Pamiętam! Tak, ta nora, ta siedziba wieczystej nudy jest moim mieszkaniem! Otóż i meble, głupie, zakurzone, poobijane; kominek bez ognia, bez żaru, zapluty flegmą; smutne okna, na których deszcz wyrysował brudne zacieki; rękopisy, pokreślone albo nie dokończone; kalendarz, w którym ołówek pozaznaczał złowieszcze daty!

Czas zniknął; panuje Wieczność, panuje wieczysta rozkosz. Wtem od drzwi dobiegł głuchy, dudniący huk, i jak w piekielnych snach, wydało mi s...

I oto: nagi, z lekka fosforyzujący, błękitnawy w półmroku izby sypialnej, którą rozjaśnia tylko lampka nocna i światło wpadające z korytarza, niczym ciemniejących płomieni, krzew splątany i brązoworudy pośród bladego, wielkiego ciała, (...) jego blada i ogromna nagość, wielkie ciało (z tym czymś brunatnawym, tą rurką podobną do miękkiej kiszki, do jakiegoś obnażonego flaka zwisającego spod owej płomienistości, która ciemniała w dole brzucha) jak żałosna parodia, żałosne powtórzenie wszystkich Perseuszy, Goliatów, Leonidasów, całej kohorty wojowników, którzy zamarli na smolistych muzealnych malowidłach, w szczęku zderzającej sie broni, zuchwale obnażeni albo ubrani jak gladiatorzy w podobierane z obcych kawałków albo i wręcz komiczne zbroje (tak jak ci żołnierze, co upiwszy się pod wieczór, lubią pozować grupowo do pamiątkowych zdjęć, przystrojeni jedynie w ładownice i w hełmy, ustawieni rzędem jak na paradzie i prezentujący broń, co dla jednego żartownisia z drugim sprowadza się do tego, że mierzy sztywnym członkiem w stronę obiektywu),bohaterowie wyłaniający się z mrocznych głębin legend czy Historii, z głową zwieńczoną migotliwym grzebieniem hełmu, za całe odzienie ubrani w nagolenniki ze spiżu, z ciałem bezwłosym i zbyt różowym, z grecką muskulaturą (...).

I oto: nagi, z lekka fosforyzujący, błękitnawy w półmroku izby sypialnej, którą rozjaśnia tylko lampka nocna i światło wpadające z korytarza...

Rekiny o białych skrzydłach archanioła, węże wydzielają słodki jad ekstazy, kamyki...
Kobiety, co są kobietami, kobiety owoce, ich bezpieczna miękkość: kobiety – sezamy.
Kwiaty językiem wtajemniczonych, śród nocy włosów,
Noszę naszyjnik z korali, darowuję go czterem kwiatom.
– Nie mogę dziś cię kochać, o świcie masz przyjść znowu.
– Rozchylam dla ciebie płatki, któryś mi więcej niż bratem, piękny Ksiażę Pszczeli, przede wszystkim niech nie przylecą motyle.
– Próżne twe bronie, mój bracie – Wojownik śmiech we mnie budzi.
– Umieram i odradzam się gdy zechcę. Moja miłość to cud.
Było to bardzo daleko i w czasie, i w przestrzeni, i morze było spokojne.
Nie opowiem zwycięstw ani królestw zdobytych na Indianach ze Wschodu i Zachodu.

Rekiny o białych skrzydłach archanioła, węże wydzielają słodki jad ekstazy, kamyki...
Kobiety, co są kobietami, kobiety owoce, ich be...