Greg Bear

Statek zostaje wysłany z Ziemi w celu kolonizacji planety. Przemierzając kosmos przez setki lat, pasażerowie są utrzymywani w stanie kriogenicznego snu. Jednak, do czego przyzwyczaiły nas liczne powieści sf, gdy załoga smacznie sobie spała statek uległ poważnemu zniszczeniu, a do upragnionego końca podróży jeszcze daleko. Fabułę powieści poznajemy z perspektywy bezimiennego bohatera, który zdezorientowany po obudzeniu nie wie kim jest. Nazywany jest przez innych Nauczycielem ze względu na funkcję, jaką miał pełnić pod dotarciu na planetę. Szybko odkrywa, że znalazł się w śmiertelnie niebezpiecznym labiryncie i aby przeżyć, musi rozwikłać tajemnicę statku. Autor rzuca czytelnika na głęboką wodę już od pierwszej strony i pozwala swobodnie pływać w swojej wizji, aż do utraty orientacji. Powieść hipnotyzuje gęstą, klaustrofobiczną atmosferą. Oszalały statek i zamieszkujące go monstra robią wszystko by zabić bohatera i jego towarzyszy, podczas gdy za ścianami rozciąga się mroźna, wroga wszelkiemu życiu pustka kosmosu. Niestety, Bear miejscami zbyt mocno skupia się na technicznych aspektach przetrwania, kosztem rozwijania intrygującej tajemnicy statku. Rozwiązanie której również budzi lekki zawód, zwłaszcza że pojawia się nagle, niezapowiedzianie. Rekompensują to przemyślenia autora. Kreśli on wizję ciemnej strony nauki i postępu, pokazując niebezpieczeństwa manipulacji biologią i pamięcią. Nauczyciel nieustannie zastanawia się nad tym, co sprawia, że człowiek jest tym kim jest. Czy wpływa na to sposób, w jaki postępuje tu i teraz, czy może to, co zrobił wcześniej w życiu, kontekst który wpływa na teraźniejszość. Nie są to może najbardziej oryginalne przemyślenia, ale i tak warto dla nich oraz gęstej atmosfery powieści zapoznać się tą książką.