Mariusz Sepioło

Znów kalendarz dał mi klapsa! Ledwo upchnęłam po kątach resztki choinki i sylwestrowych ozdób, a tu Wielkanoc puka do drzwi. Gorączkowo przetrząsałam dostępne mi lekturowe zasoby w celu znalezienia czegoś odpowiednio godnego tych pięknych świąt i trafiłam na ten reportaż. W końcu oprócz Dobrej Nowiny szalenie ważni są jej głosiciele. A ci wykuwają swe umiejętności w Seminariach Duchownych. Autor poświęca książkę klerykom – wychowankom seminariów. Nie mówię – uczniom, czy studentom, bo pobyt w seminarium to nie tylko nauka, ale formacja. Kilka lat nauk w odosobnieniu od reszty świata ma przekuć cywila w księdza pełniącego posługę duszpasterską. To szczególne studia i szczególne warunki. Zapewne szkoły wojskowe czy policyjne z internatami również dzielą wiele z seminariami, jednak od duchownych wymaga się więcej a drogi ich kariery „zawodowej” są zgoła odmienne od zwykłych zjadaczy chleba. Autor oddaje głos klerykom, czynnym księżom, ludziom, którzy nie ukończyli nauki w seminarium albo odeszli ze stanu duchownego już po święceniach. Teoretycznie omówiono każdy aspekt życia w zamkniętej wspólnocie, z wojskowym drylem i zasadą ślepego posłuszeństwa przełożonym. Jednak całość pracy wypadła słabiutko i niezbyt przekonująco. Nie poświęcono w ogóle czasu na sam fenomen powołania, bo faktycznie taki krótki i powierzchowny reportaż nie byłby w stanie oddać tajemnicy, prawdy i delikatnej natury tego szczególnego i elitarnego stanu. To, co dzieje się za murami zgromadzenia omówiono „po łebkach”, mało konkretnie, z ogromny naciskiem na wady a niemal kompletnym pominięciem zalet systemu. Ledwo liźnięto też sprawy statystyczne; poza wzmianką o malejącej liczbie powołań i nie poinformowano czytelnika ile właściwie jest tych seminariów w Polsce, czy są takie same dla księży i zakonników, które z nich są oblegane, a do których idzie się za karę albo z łapanki, jak wygląda rytm dnia wychowanków (bo że jest przepełniony zajęciami ściśle co do minuty i przypomina musztrę to i bez tej książki można się domyślić). No i jakich przedmiotów się tam uczy! Rozmówcy narzekają – na regulamin, słaby poziom wykładów, konieczność ślepego posłuszeństwa wobec przełożonych, zakazy i nakazy, brak rozrywek, niemożność ciągłego korzystania ze smartfonów, infantylne podejście wykładowców do wielu dylematów gnębiących wychowanków. Niektórzy z nich poruszają też bolesny i kontrowersyjny temat wszelkich grzechów obciążających kler – poczucia wyższości nad resztą ludzi, zamiłowania do luksusu, chciwości, pijaństwa, homoerotyzmu. Wszystko to być może prawda, lecz zbyt uboga ilość rozmówców absolutnie nie pozwala na wyciągnięcie własnych wniosków. Naturalnie - oczytane i oboglądane skandalizujących programów, antyklerykalne społeczeństwo wie swoje, jednak szkoda, że ta książka nie pokusiła się o bardziej wnikliwe, „globalne” spojrzenie na problem. Z jednej strony jedno zepsute ziarno sieje zarazę w całym zbiorze, ale z drugiej – jedna czarna owca tylko podkreśla biel pozostałych… Obwinianie wszystkich krzywdzi niewinnych, a tych jest większość. Co ja mam z tej lektury? Niedosyt i niezaspokojoną ciekawość życia za zamkniętymi drzwiami seminarium. Wnioseczki? Do seminarium nie powinni wstępować chłopcy tuż po maturze, ale co najmniej dwudziestopięcioletni. Sam Kościół zaś chyba nie powinien prowadzić nauki swych kadr tak, jakby przeoczył dwudziesty pierwszy wiek, a na stałe zaparkował w Polsce międzywojennej, kiedy wyrwanie się zdolnego chłopca z wioski do stanu duchownego było szczęściem dla rodziny, obietnicą szacunku społecznego i dostatku i zaszczytem dla wszystkich. Czy Kościół zdąży nadążyć przed dwudziestym drugim wiekiem? Ale Kościół ma ponad dwa tysiące lat, być może przeczeka i przezwycięży obecny kryzys powołań. W każdym razie już ponad dwa tysiące lat święci się Wielkanoc, cud Zmartwychwstania i nadzieja na wieczne życie. Wielu sił, nadziei, wiary popartej dobrym uczynkiem i pięknie spędzonego świątecznego czasu życzę wszystkim wiosennym czytelnikom! Lecę już, bo mi żurek skwaśnieje ;)!