-
Artykuły
Wiosna z książką – kwietniowe premiery, które warto poznać
11 -
Artykuły
"Dom bestii" - jak ofiara zamienia się w kata. Akcja recenzencka do nowej książki Katarzyny Bondy!
9 -
Artykuły
Umrę, jeśli tego nie polubisz - weź udział w konkursie i wygraj wspomnienia influencerki
32 -
Artykuły
Dlaczego poziom czytelnictwa w Polsce nie rośnie? Raport Biblioteki Narodowej
160
-
Patronat LC -
Patronat LC
Książki zakrapiane rumem, czyli o tych, co nie wylewają za kołnierz
Artyści, literaci i dziennikarze od dawna plasują się w niechlubnych czołówkach rankingów dotyczących grup zawodowych najczęściej nadużywających alkoholu. Niektórzy pisarze do picia podchodzą lekko i nie kryją, że sączą napoje wysokoprocentowe podczas pracy, inni, po latach hulanek, przyznali się do nałogu i spróbowali stawić mu czoła.
Daiquiri Hemingwaya
Ernest Hemingway – autor takich dzieł jak „Pożegnanie z bronią” czy „Komu bije dzwon”, laureat literackiej Nagrody Nobla – nie wyobrażał sobie życia bez alkoholu. Tworzył zwykle pod wpływem i to on jest autorem maksymy: „Pisz pijany, redaguj trzeźwy”. Był stałym bywalcem rozmaitych barów, pił dużo i często, uważając, że to prawdziwe męskie zajęcie, a trzeźwość panom wręcz nie przystoi. Lubił martini, mohito i daiquiri, które zamawiał w specjalnie dla niego zmodyfikowanej recepturze, z podwójną porcją rumu. Nałóg zniszczył mu zdrowie; pisarz zmagał się między innymi z cukrzycą, nadciśnieniem, miał chorą wątrobę i nerki. Alkohol spożywany w ogromnych ilościach pogłębiał jego depresję i wpędzał pisarza w paranoiczne stany. W lipcu 1961 roku Hemingway popełnił samobójstwo, strzelając sobie w usta z dubeltówki.
Romans z alkoholem
„Na tym polega problem z piciem. Gdy wydarzy się coś złego, pijesz, żeby zapomnieć. Kiedy zdarzy się coś dobrego, pijesz, żeby to uczcić. A jeśli nie wydarzy się nic szczególnego, pijesz po to, żeby coś się działo”, pisał w „Kobietach” Charles Bukowski. Po alkohol sięgał już jako nastolatek i rzadko kiedy można go było spotkać trzeźwego. Nigdy nie krył się ze swoim nałogiem, jego bohaterowie stale spożywali napoje wyskokowe, a on sam, zasiadając do pisania, wspomagał się szklaneczką (czy też szklaneczkami) czegoś mocniejszego. Mimo tak niezdrowego trybu życia Bukowski długo cieszył się dobrym zdrowiem. Zmarł w wieku siedemdziesięciu trzech lat na białaczkę.
Zapić się na śmierć
Jack Kerouac, ikona Beat Generation, autor kultowej powieści „W drodze”, buntował się przeciwko zastanej rzeczywistości, pragnął wolności i uważał, że alkohol i narkotyki mogą otwierać umysł na rzeczy, których na trzeźwo dostrzec się nie da. Otwarcie przyznawał, że walczyć z nałogiem nie chce, bowiem uwielbia stan pijackiej ekstazy i nie zamierza z tego nigdy zrezygnować. Któregoś razu miał wyznać, że ponieważ jest katolikiem, nie może popełnić samobójstwa, ale zamierza zapić się na śmierć. Dopiął swego. Zmarł w październiku 1969 roku w wyniku krwawienia z przewodu pokarmowego, spowodowanego marskością wątroby.
Alkoholowy horror
Stephen King, król literatury grozy, zaczął pić jako osiemnastolatek i od tamtej pory nie wyobrażał sobie dnia bez puszki piwa (i to niejednej). Kompletnie pijany wygłaszał mowę pożegnalną na pogrzebie matki, przychodził do pracy pod wpływem alkoholu, pił w towarzystwie i do lustra. Początkowo starał się ukrywać swój stan przed rodziną i współpracownikami, choć bez większych sukcesów. Z czasem do alkoholu dorzucił kokainę i, jak wyznawał, przez większość lat osiemdziesiątych był na nieustannym haju. Nie wiadomo, jak potoczyłyby się jego losy – i czy byłby w stanie napisać tyle książek – gdyby nie jego żona Tabitha. Kobieta, uznawszy, że ma do wyboru albo zostawić męża, albo mu pomóc, zdecydowała się na to drugie rozwiązanie. Dzięki jej wsparciu King zaczął wychodzić z nałogu, rozpoczął leczenie i dołączył do grupy AA. Dziś żyje w trzeźwości, ale ślady dawnych demonów można znaleźć w jego powieściach, między innymi w „Lśnieniu” czy „Misery”.
Pod pijanym aniołem
Jerzy Pilch, laureat Nagrody Nike, słynął z ciętego języka, bezkompromisowego podejścia do życia i, oczywiście, słabości do alkoholu. Twardo wyznawał, że nie lubi pijaków, a jego samego w nałóg wpędziły rozmaite wydarzenia i okoliczności życiowe, nad którymi jednak rozwodzić się nie chciał. Całą prawdę o chlaniu, jak mówił, zawarł w swojej głośnej książce „Pod Mocnym Aniołem”, ale równocześnie podkreślał, że nie jest to powieść autobiograficzna. W przeciwieństwie do innych kolegów po fachu sam nie potrafił tworzyć pod wpływem alkoholu – i twierdził, że wszystkie jego książki zostały napisane, gdy był całkowicie trzeźwy. Pod koniec życia Pilch zmagał się z chorobą Parkinsona – uważał, że spowodowana została ona jego nałogiem. Zmarł w maju 2020 roku.
Ćpanie po odwyku
O tym, jak bardzo mitologizujemy i usprawiedliwiamy picie alkoholu, od kilku lat mówi Jakub Żulczyk. Autor popularnych i nagradzanych powieści – „Instytut”, „Radio Armageddon”, „Ślepnąc od świateł” – kilka lat temu wyznał, że jest uzależniony od napojów wysokoprocentowych. W wywiadach niejednokrotnie podkreślał, jak wielkie ma szczęście, że tak szybko trafił na terapię, i jak dużym problemem jest w naszym kraju alkoholizm. O koszmarze nałogu opowiada jego powieść „Informacja zwrotna”; pisarz wraz z Juliuszem Strachotą prowadzi również podcast „Co ćpać po odwyku”, w którym wraz ze swoimi gośćmi rozmawia między innymi o trudnych emocjach, przeszkodach, jakie każdy z nas napotyka na swej drodze, i życiu w trzeźwości.
komentarze [20]
Do twórczości pod wpływem, można dodać twórczość o wpływie.
Dasz radę! O pokonywaniu uzależnień, Najgorszy człowiek na świecie żeby wspomnieć dwie w miarę świeże.
