Profil użytkownika: ZaczytanaJoana

TRZY Kobiety,
TRZY Pokolenia,
TRZY Historie,
Czy może być jeszcze większa rekomendacja?

Otóż tak.
W powieści jest taka scena, kiedy pewien chłopak mówi do pewnej dziewczyny, słowa, które towarzyszyły mi już do końca. Oczywiście nie mogę zdradzić co to za scena, żeby nie spoilerować, ale słowa tego młodego mężczyzny sprawiły, że książka już do końca pozostała dla mnie ich symbolem, cyt.:

"Pewien grecki poeta rzekł,
Malarstwo jest milczącą poezją, a poezja mówiącym malarstwem."

Piękne zdanie, które w moich oczach równie urokliwie podsumowuje to co zrobiła autorka. Pani Natalia bowiem w poetycki sposób wymalowała nam czytelnikom Malbork z ówczesnych czasów.
To jest moje pierwsze spotkanie z twórczością tej pisarki i ja już wiem, że nie ostatnie, ponieważ ta powieść jest częścią trylogii:
1. "Chwytać motyle"
2. "Narodziny"
3. ?
Pani Natalia w swojej powieści nie tylko wykazała się poetyckim malowaniem słowem, ale wyjątkowo umiejętnie połączyła historię i do głębi poruszające emocje.

Wracając jednak do początku, bo wymknęły mi się spod kontroli moje emocje, książka przenosi nas czytelników do Malborka, gdzie autorka umiejscowiła swoją opowieść. Tak, jak wspomniałam na początku, mamy tutaj
TRZY Kobiety,
TRZY Pokolenia,
TRZY Historie,
Poznajemy zatem życie TRZECH niezwykłych kobiet z rodziny Popławskich, czyli
Zofii,
Anny,
Wiktorii.
Każda z nich opowiada swoją historię, co książce dodaje kolejnego kolorytu, bo widzimy opowieść z trzech różnych perspektyw i pokoleń.

"Malbork pomału budzi się ze snu.."

Tymi słowami autora zaczyna swoją emocjonującą opowieść, a ja mam wrażenie, że i my czytelniczy budzimy się ze snu. Z każdą kolejną przyczyną stroną oczy bowiem otwierały mi się szerzej i szerzej, a czytelnicze serce nie chciało rozstawać się z żadną z bohaterek. Powieść daje na jak w prezencie pełen wachlarz uczuć i jednocześnie podróż w czasie.
❤️Mamy rok 1931.
Kiedy Zosia jest jeszcze małą dziewczynką, chodzi na lekcje naukę szycia i przyjaźni się z Eryką, Bertą i Konradem - a cała historia tutaj właśnie się zaczyna.
🧡Potem przenosimy się do roku 1967
To czas Anny - córki Zosi - która przyjaźni się z Martą, Danusią, Pawłem, Adamem no i budują swoją przyszłość w trudnym okresie politycznym ówczesnej Polski.
💛Pojawia się rok 1986
Na scenę wkracza Wiktoria, czyli córka Anny, no i oczywiście wnuczka Zofii, a historia mam wrażenie zatacza koło i nie pozwala o swoich tajemnicach zapomnieć.

Historia wraca niczym bumerang i domaga się uwagi już w drugim rozdziale, kiedy Wiktoria przeglądając książkę babci Zofii dostrzegła wysuwające się zdjęcie, na którym 5 młodych pielęgniarek pozdrawiają Hitlerem. Serce jej zamiera, kiedy dostrzega, że jedną z nich jest jej babcia.

Historia woła o uwagę jeszcze kilka razy, ale mnie najbardziej utkwiła w głowie scena kiedy Laura, postać drugoplanowa ale jakże istotna, jest na wyciecze w muzeum i również dostrzega zdjęcie swojej babci, na który jasno widać, że nie była więźniem obozu koncentracyjnego ale wręcz przeciwnie.
Ta scena jest tak bardzo naładowana emocjonalnie, że mnie dosłownie ścisnęło gardło, a łzy same cisnęły się do oczu. Nawet teraz kiedy o tym pisze czuję się podobnie.
Natomiast spotkanie Laury ze starsza Panią na cmentarzu to jest po prostu emocjonalne mistrzostwo i wyjątkowa forma przekazu. Autorka tak pięknie i wręcz poetycko w tej scenie wymalowała fakt, że kolejne pokolenia nie mogą odpowiadać za czyny swoich przodków.

Wspaniała powieść, która na długo zostanie w moim czytelniczym sercu. Kunszt literacki i wyjątkowo plastyczne pióro autorki sprawiły, że ja tej książki nie czytałam. Ja razem z bohaterkami powieści przechadzałam się po Malborku za co bardzo dziękuję i czekam na kolejną podróż
Polecam
Zaczytana Joana

https://epilog-zaczytana-joana.blogspot.com/2026/01/chwytac-motyle-natalia-piaskowska.html

TRZY Kobiety,
TRZY Pokolenia,
TRZY Historie,
Czy może być jeszcze większa rekomendacja?

Otóż tak.
W powieści jest taka scena, kiedy pewien chłopak mówi do pewnej dziewczyny, słowa, które towarzyszyły mi już do końca. Oczywiście nie mogę zdradzić co to za scena, żeby nie spoilerować, ale słowa tego młodego mężczyzny sprawiły, że książka już do końca pozostała dla mnie ich...

"ROZMYŚLNIK" autorstwa Pana Jacka Walkiewicza tak mnie wciągnął, że podczas obowiązków domowych przełączyłam się na audiobooka żeby kontynuować.

Część ROZMYŚLNIKA przeczytałam zatem w fotelu z kawą i ołówkiem w dłoni, a część odsłuchałam gotując obiad.

Czy miało to dla mnie jakieś znaczenie w odbiorze treści?
Otóż nie - tak bardzo lubię słuchać lub czytać teksty Pana Jacka Walkiewcza, że forma zdobywania wiedzy od niego nie ma już znaczenia - liczy się tylko TREŚĆ.

Mogę opisać każdy rozdział z tej książki i dodać jakie wrażenie na mnie zrobił, ale napisze tylko o jednym.
Rozdział nr 16
"Zmień swoje słownictwo"
Dlaczego ten tak bardzo utkwił mi w głowie?
Od jakiegoś czas promuję dewizę i wszystkich uczulam, że
❤️"SŁOWA MAJĄ MOC"❤️

W tym rozdziale Pan Jacek właśnie przekazuje idę tej słownej mocy, cyt.:

„Słowa służą mi nie tylko do komunikacji ze światem, ale przede wszystkim do komunikacji z samym sobą.”

Warto być świadomym mocy słów, nawet tych wypowiadanych w myślach w rozmowie z samym sobą.
Rozmyślnik ten służy rozmyślaniu, zatem nie będę tutaj Wam go streszczać, ale polecam UWADZE tę wyjątkową pozycję.

Mam ogromną przyjemność czytać czy słuchać słowa Pana Jacka już jakiś czas i za każdym razem otwierają one w moje głowie coś NOWEGO.

Poprzednia biała styczniowa książka zostawiła we mnie motto na ten rok - Autentyczność.

Rozmyślnik Pana Jacka Walkiewicza obudził we mnie nowe motto, które dodaje do autentyczności, a jest to
"CHCĘ i NIECHCĘ"

Zabieram to zatem ze sobą i idę w ten Nowy 2026 rok.

A Wy lubicie rozmyślać?
Rozmawiać z samym sobą?

Pozdrawiam
Zaczytana Joana

"ROZMYŚLNIK" autorstwa Pana Jacka Walkiewicza tak mnie wciągnął, że podczas obowiązków domowych przełączyłam się na audiobooka żeby kontynuować.

Część ROZMYŚLNIKA przeczytałam zatem w fotelu z kawą i ołówkiem w dłoni, a część odsłuchałam gotując obiad.

Czy miało to dla mnie jakieś znaczenie w odbiorze treści?
Otóż nie - tak bardzo lubię słuchać lub czytać teksty Pana...

"ROZMYŚLNIK" autorstwa Pana Jacka Walkiewicza tak mnie wciągnął, że podczas obowiązków domowych przełączyłam się na audiobooka żeby kontynuować.

Część ROZMYŚLNIKA przeczytałam zatem w fotelu z kawą i ołówkiem w dłoni, a część odsłuchałam gotując obiad.

Czy miało to dla mnie jakieś znaczenie w odbiorze treści?
Otóż nie - tak bardzo lubię słuchać lub czytać teksty Pana Jacka Walkiewcza, że forma zdobywania wiedzy od niego nie ma już znaczenia - liczy się tylko TREŚĆ.

Mogę opisać każdy rozdział z tej książki i dodać jakie wrażenie na mnie zrobił, ale napisze tylko o jednym.
Rozdział nr 16
"Zmień swoje słownictwo"
Dlaczego ten tak bardzo utkwił mi w głowie?
Od jakiegoś czas promuję dewizę i wszystkich uczulam, że
❤️"SŁOWA MAJĄ MOC"❤️

W tym rozdziale Pan Jacek właśnie przekazuje idę tej słownej mocy, cyt.:

„Słowa służą mi nie tylko do komunikacji ze światem, ale przede wszystkim do komunikacji z samym sobą.”

Warto być świadomym mocy słów, nawet tych wypowiadanych w myślach w rozmowie z samym sobą.
Rozmyślnik ten służy rozmyślaniu, zatem nie będę tutaj Wam go streszczać, ale polecam UWADZE tę wyjątkową pozycję.

Mam ogromną przyjemność czytać czy słuchać słowa Pana Jacka już jakiś czas i za każdym razem otwierają one w moje głowie coś NOWEGO.

Poprzednia biała styczniowa książka zostawiła we mnie motto na ten rok - Autentyczność.

Rozmyślnik Pana Jacka Walkiewicza obudził we mnie nowe motto, które dodaje do autentyczności, a jest to
"CHCĘ i NIECHCĘ"

Zabieram to zatem ze sobą i idę w ten Nowy 2026 rok.

A Wy lubicie rozmyślać?
Rozmawiać z samym sobą?

Pozdrawiam
Zaczytana Joana
• wyzwanie czytelnicze • Czytam codziennie • Czytelnicza Agentka • hasło czytelnicze • wyzwanie • book • czytam bo lubię •CzytelniczAgentka 2026 • BIAŁY Styczeń • Rozmyślnik • Jacek Walkiewicz

"ROZMYŚLNIK" autorstwa Pana Jacka Walkiewicza tak mnie wciągnął, że podczas obowiązków domowych przełączyłam się na audiobooka żeby kontynuować.

Część ROZMYŚLNIKA przeczytałam zatem w fotelu z kawą i ołówkiem w dłoni, a część odsłuchałam gotując obiad.

Czy miało to dla mnie jakieś znaczenie w odbiorze treści?
Otóż nie - tak bardzo lubię słuchać lub czytać teksty Pana...